Gita Chalisa

॥ চৌপাঈ ॥

প্ৰথমহিং গুৰুকো শীশ নৱাঊঁ।
হৰিচৰণোং মেং ধ্যান লগাঊঁ॥

গীত সুনাঊঁ অদ্ভুত যাৰ।
ধাৰণ সে হো বেড়া পাৰ॥

অৰ্জুন কহৈ সুনো ভগৱানা।
অপনে ৰূপ বতায়ে নানা॥

উনকা মৈং কছু ভেদ ন জানা।
কিৰপা কৰ ফিৰ কহো সুজানা॥

জো কোঈ তুমকো নিত ধ্যাৱে।
ভক্তিভাৱ সে চিত্ত লগাৱে॥

ৰাত দিৱস তুমৰে গুণ গাৱে।
তুমসে দূজা মন নহীং ভাৱে॥

তুমৰা নাম জপে দিন ৰাত।
ঔৰ কৰে নহীং দূজী বাত॥

দূজা নিৰাকাৰ কো ধ্যাৱে।
অক্ষৰ অলখ অনাদি বতাৱে॥

দোনোং ধ্যান লগানে ৱালা।
উনমেং কুণ উত্তম নন্দলালা॥

অৰ্জুন সে বোলে ভগৱান্।
সুন প্যাৰে কছু দেকৰ ধ্যান॥

মেৰা নাম জপৈ জপৱাৱে।
নেত্ৰোং মেং প্ৰেমাশ্ৰু ছাৱে॥

মুঝ বিনু ঔৰ কছু নহীং চাৱে।
ৰাত দিৱস মেৰা গুণ গাৱে॥

সুনকৰ মেৰা নামোচ্চাৰ।
উঠৈ ৰোম তন বাৰম্বাৰ॥

জিনকা ক্ষণ টূটৈ নহিং তাৰ।
উনকী শ্ৰদ্ঘা অটল অপাৰ॥

মুঝ মেং জুড়কৰ ধ্যান লগাৱে।
ধ্যান সময় ৱিহ্ৱল হো জাৱে॥

কণ্ঠ ৰুকে বোলা নহিং জাৱে।
মন বুধি মেৰে মাঁহী সমাৱে॥

লজ্জা ভয় ৰু বিসাৰে মান।
অপনা ৰহে না তন কা জ্ঞান॥

ঐসে জো মন ধ্যান লগাৱে।
সো যোগিন মেং শ্ৰেষ্ঠ কহাৱে॥

জো কোঈ ধ্যাৱে নিৰ্গুণ ৰূপ।
পূৰ্ণ ব্ৰহ্ম অৰু অচল অনূপ॥

নিৰাকাৰ সব ৱেদ বতাৱে।
মন বুদ্ধী জহঁ থাহ ন পাৱে॥

জিসকা কবহুঁ ন হোৱে নাশ।
ব্যাপক সবমেং জ্যোং আকাশ॥

অটল অনাদি আনন্দঘন।
জানে বিৰলা জোগীজন॥

ঐসা কৰে নিৰন্তৰ ধ্যান।
সবকো সমঝে এক সমান॥

মন ইন্দ্ৰিয় অপনে ৱশ ৰাখে।
ৱিষয়ন কে সুখ কবহুঁ ন চাখে॥

সব জীৱোং কে হিত মেং ৰত।
ঐসা উনকা সচ্চা মত॥

ৱহ ভী মেৰে হী কো পাতে।
নিশ্চয় পৰমা গতি কো জাতে॥

ফল দোনোং কা এক সমান।
কিন্তু কঠিন হৈ নিৰ্গুণ ধ্যান॥

জবতক হৈ মন মেং অভিমান।
তবতক হোনা মুশ্কিল জ্ঞান॥

জিনকা হৈ নিৰ্গুণ মেং প্ৰেম।
উনকা দুৰ্ঘট সাধন নেম॥

মন টিকনে কো নহীং অধাৰ।
ইসসে সাধন কঠিন অপাৰ॥

সগুন ব্ৰহ্ম কা সুগম উপায়।
সো মৈং তুঝকো দিয়া বতায়॥

যজ্ঞ দানাদি কৰ্ম অপাৰা।
মেৰে অৰ্পণ কৰ কৰ সাৰা॥

অটল লগাৱে মেৰা ধ্যান।
সমঝে মুঝকো প্ৰাণ সমান॥

সব দুনিয়া সে তোড়ে প্ৰীত।
মুঝকো সমঝে অপনা মীত॥

প্ৰেম মগ্ন হো অতি অপাৰ।
সমঝে যহ সংসাৰ অসাৰ॥

জিসকা মন নিত মুঝমেং যাৰ।
উনসে কৰতা মৈং অতি প্যাৰ॥

কেৱট বনকৰ নাৱ চলাঊঁ।
ভৱ সাগৰ কে পাৰ লগাঊঁ॥

যহ হৈ সবসে উত্তম জ্ঞান।
ইসসে তূ কৰ মেৰা ধ্যান॥

ফিৰ হোৱেগা মোহিং সামান।
যহ কহনা মম সচ্চা জান॥

জো চালে ইসকে অনুসাৰ।
ৱহ ভী হো ভৱসাগৰ পাৰ॥