
Kali Mata Chalisa
কালী মাতা চলিসা
কালী মাতা চলিসা হৈছে একটি পৱিত্ৰ ভজন, যি মা কালীক উদ্দেশ্যে নিবেদন কৰা হৈছে। মা কালী, যাক শক্তিৰ প্ৰতীক হিচাপে পৰিগণনা কৰা হয়, তেখেতৰ পূজাৰ্থীসকলৰ বাবে ৰক্ষা, শক্তি আৰু সাহসৰ দায়িত্ব লয়। এই চলিসাৰ মাধ্যমে ভক্তসকলে মা কালীৰ আশীৰ্বাদ লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়, যিয়ে জীৱনৰ বিভিন্ন বাধা-বিপত্তিৰ সন্মুখীনত সাহস আৰু শক্তি প্ৰদান কৰে। এই চলিসা পঢ়াৰ উদ্দেশ্য হৈছে মা কালীৰ উপাসনা কৰি আত্মিক আৰু মানসিক শক্তি লাভ কৰা। কালী মাতা চলিসা পঢ়াৰ ফলত ভক্তসকলৰ ভিতৰত আধ্যাত্মিক জ্ঞান বৃদ্ধি পায়, মানসিক চাপ হ্ৰাস পায় আৰু দৈনন্দিন জীৱনত শান্তি বিহেৰা হয়। শারীৰিক দিকতও, মা কালীৰ আশীৰ্বাদে স্বাস্থ্য আৰু সমৃদ্ধিৰ অভাৱ পূৰণৰ সুবিধা প্ৰদান কৰে। এই চলিসা সাধারণতে সন্ধিয়া বা ৰাতিপুৱা পঢ়া হয়, যেতিয়া মন শান্ত আৰু একাগ্ৰ থাকে। সাধাৰণতে, ৪০ বাৰ চলিসাটো পঢ়া হয়, আৰু পঢ়াৰ সময়ত ভক্তসকলে মা কালীৰ নাম
জয় কালী জগদম্ব জয়, হৰনি ওঘ অঘ পুঞ্জ।
ৱাস কৰহু নিজ দাস কে, নিশদিন হৃদয় নিকুঞ্জ॥
জয়তি কপালী কালিকা, কঙ্কালী সুখ দানি।
কৃপা কৰহু ৱৰদায়িনী, নিজ সেৱক অনুমানি॥
॥ চৌপাঈ ॥
জয় জয় জয় কালী কঙ্কালী।
জয় কপালিনী, জয়তি কৰালী॥
শঙ্কৰ প্ৰিয়া, অপৰ্ণা, অম্বা।
জয় কপৰ্দিনী, জয় জগদম্বা॥
আৰ্যা, হলা, অম্বিকা, মায়া।
কাত্যায়নী উমা জগজায়া॥
গিৰিজা গৌৰী দুৰ্গা চণ্ডী।
দাক্ষাণায়িনী শাম্ভৱী প্ৰচণ্ডী॥
পাৰ্ৱতী মঙ্গলা ভৱানী।
ৱিশ্ৱকাৰিণী সতী মৃডানী॥
সৰ্ৱমঙ্গলা শৈল নন্দিনী।
হেমৱতী তুম জগত ৱন্দিনী॥
ব্ৰহ্মচাৰিণী কালৰাত্ৰি জয়।
মহাৰাত্ৰি জয় মোহৰাত্ৰি জয়॥
তুম ত্ৰিমূৰ্তি ৰোহিণী কালিকা।
কূষ্মাণ্ডা কাৰ্তিকা চণ্ডিকা॥
তাৰা ভুৱনেশ্ৱৰী অনন্যা।
তুম্হীং ছিন্নমস্তা শুচিধন্যা॥
ধূমাৱতী ষোডশী মাতা।
বগলা মাতঙ্গী ৱিখ্যাতা॥
তুম ভৈৰৱী মাতু তুম কমলা।
ৰক্তদন্তিকা কীৰতি অমলা॥
শাকম্ভৰী কৌশিকী ভীমা।
মহাতমা অগ জগ কী সীমা॥
চন্দ্ৰঘণ্টিকা তুম সাৱিত্ৰী।
ব্ৰহ্মৱাদিনী মাং গায়ত্ৰী॥
ৰূদ্ৰাণী তুম কৃষ্ণ পিঙ্গলা।
অগ্নিজ্ৱালা তুম সৰ্ৱমঙ্গলা॥
মেঘস্ৱনা তপস্ৱিনি যোগিনী।
সহস্ৰাক্ষি তুম অগজগ ভোগিনী॥
জলোদৰী সৰস্ৱতী ডাকিনী।
ত্ৰিদশেশ্ৱৰী অজেয় লাকিনী॥
পুষ্টি তুষ্টি ধৃতি স্মৃতি শিৱ দূতী।
কামাক্ষী লজ্জা আহূতী॥
মহোদৰী কামাক্ষি হাৰিণী।
ৱিনায়কী শ্ৰুতি মহা শাকিনী॥
অজা কৰ্মমোহী ব্ৰহ্মাণী।
ধাত্ৰী ৱাৰাহী শৰ্ৱাণী॥
স্কন্দ মাতু তুম সিংহ ৱাহিনী।
মাতু সুভদ্ৰা ৰহহু দাহিনী॥
নাম ৰূপ গুণ অমিত তুম্হাৰে।
শেষ শাৰদা বৰণত হাৰে॥
তনু ছৱি শ্যামৱৰ্ণ তৱ মাতা।
নাম কালিকা জগ ৱিখ্যাতা॥
অষ্টাদশ তব ভুজা মনোহৰ।
তিনমহঁ অস্ত্ৰ ৱিৰাজত সুন্দৰ॥
শঙ্খ চক্ৰ অৰূ গদা সুহাৱন।
পৰিঘ ভুশণ্ডী ঘণ্টা পাৱন॥
শূল বজ্ৰ ধনুবাণ উঠাএ।
নিশিচৰ কুল সব মাৰি গিৰাএ॥
শুম্ভ নিশুম্ভ দৈত্য সংহাৰে।
ৰক্তবীজ কে প্ৰাণ নিকাৰে॥
চৌংসঠ যোগিনী নাচত সঙ্গা।
মদ্যপান কীন্হৈউ ৰণ গঙ্গা॥
কটি কিঙ্কিণী মধুৰ নূপুৰ ধুনি।
দৈত্যৱংশ কাম্পত জেহি সুনি-সুনি॥
কৰ খপ্পৰ ত্ৰিশূল ভয়কাৰী।
অহৈ সদা সন্তন সুখকাৰী॥
শৱ আৰূঢ় নৃত্য তুম সাজা।
বজত মৃদঙ্গ ভেৰী কে বাজা॥
ৰক্ত পান অৰিদল কো কীন্হা।
প্ৰাণ তজেউ জো তুম্হিং ন চীন্হা॥
লপলপাতি জিৱ্হা তৱ মাতা।
ভক্তন সুখ দুষ্টন দুঃখ দাতা॥
লসত ভাল সেন্দুৰ কো টীকো।
বিখৰে কেশ ৰূপ অতি নীকো॥
মুণ্ডমাল গল অতিশয় সোহত।
ভুজামল কিঙ্কণ মনমোহন॥
প্ৰলয় নৃত্য তুম কৰহু ভৱানী।
জগদম্বা কহি ৱেদ বখানী॥
তুম মশান ৱাসিনী কৰালা।
ভজত তুৰত কাটহু ভৱজালা॥
বাৱন শক্তি পীঠ তৱ সুন্দৰ।
জহাঁ বিৰাজত ৱিৱিধ ৰূপ ধৰ॥
ৱিন্ধৱাসিনী কহূঁ বড়াঈ।
কহঁ কালিকা ৰূপ সুহাঈ॥
শাকম্ভৰী বনী কহঁ জ্ৱালা।
মহিষাসুৰ মৰ্দিনী কৰালা॥
কামাখ্যা তৱ নাম মনোহৰ।
পুজৱহিং মনোকামনা দ্ৰুততৰ॥
চণ্ড মুণ্ড ৱধ ছিন মহং কৰেউ।
দেৱন কে উৰ আনন্দ ভৰেউ॥
সৰ্ৱ ৱ্যাপিনী তুম মাঁ তাৰা।
অৰিদল দলন লেহু অৱতাৰা॥
খলবল মচত সুনত হুঁকাৰী।
অগজগ ৱ্যাপক দেহ তুম্হাৰী॥
তুম ৱিৰাট ৰূপা গুণখানী।
ৱিশ্ৱ স্ৱৰূপা তুম মহাৰানী॥
উৎপত্তি স্থিতি লয় তুম্হৰে কাৰণ।
কৰহু দাস কে দোষ নিৱাৰণ॥
মাঁ উৰ ৱাস কৰহূ তুম অম্বা।
সদা দীন জন কী অৱলম্বা॥
তুম্হাৰো ধ্যান ধৰৈ জো কোঈ।
তা কহঁ ভীতি কতহুঁ নহিং হোঈ॥
ৱিশ্ৱৰূপ তুম আদি ভৱানী।
মহিমা ৱেদ পুৰাণ বখানী॥
অতি অপাৰ তৱ নাম প্ৰভাৱা।
জপত ন ৰহন ৰঞ্চ দুঃখ দাৱা॥
মহাকালিকা জয় কল্যাণী।
জয়তি সদা সেৱক সুখদানী॥
তুম অনন্ত ঔদাৰ্য ৱিভূষণ।
কীজিএ কৃপা ক্ষমিয়ে সব দূষণ॥
দাস জানি নিজ দয়া দিখাৱহু।
সুত অনুমানিত সহিত অপনাৱহু॥
জননী তুম সেৱক প্ৰতি পালী।
কৰহু কৃপা সব ৱিধি মাঁ কালী॥
পাঠ কৰৈ চালীসা জোঈ।
তাপৰ কৃপা তুম্হাৰী হোঈ॥
॥ দোহা ॥
জয় তাৰা, জয় দক্ষিণা, কলাৱতী সুখমূল।
শৰণাগত 'ভক্ত' হৈ, ৰহহু সদা অনুকূল॥