Lakshmi Mata Chalisa

॥ দোহা ॥

মাতু লক্ষ্মী কৰি কৃপা, কৰো হৃদয় মেং ৱাস।
মনোকামনা সিদ্ধ কৰি, পৰুৱহু মেৰী আস॥

॥ সোৰঠা ॥

যহী মোৰ অৰদাস, হাথ জোড় ৱিনতী কৰুং।
সব ৱিধি কৰৌ সুৱাস, জয় জননি জগদম্বিকা।
॥ চৌপাঈ ॥

সিন্ধু সুতা মৈং সুমিৰৌ তোহী।
জ্ঞান, বুদ্ধি, ৱিদ্যা দো মোহী॥

তুম সমান নহিং কোঈ উপকাৰী।
সব ৱিধি পুৰৱহু আস হমাৰী॥

জয় জয় জগত জননি জগদম্বা।
সবকী তুম হী হো অৱলম্বা॥

তুম হী হো সব ঘট ঘট ৱাসী।
ৱিনতী যহী হমাৰী খাসী॥

জগজননী জয় সিন্ধু কুমাৰী।
দীনন কী তুম হো হিতকাৰী॥

ৱিনৱৌং নিত্য তুমহিং মহাৰানী।
কৃপা কৰৌ জগ জননি ভৱানী॥

কেহি ৱিধি স্তুতি কৰৌং তিহাৰী।
সুধি লীজৈ অপৰাধ বিসাৰী॥

কৃপা দৃষ্টি চিতৱৱো মম ওৰী।
জগজননী ৱিনতী সুন মোৰী॥

জ্ঞান বুদ্ধি জয় সুখ কী দাতা।
সঙ্কট হৰো হমাৰী মাতা॥

ক্ষীৰসিন্ধু জব ৱিষ্ণু মথায়ো।
চৌদহ ৰত্ন সিন্ধু মেং পায়ো॥

চৌদহ ৰত্ন মেং তুম সুখৰাসী।
সেৱা কিয়ো প্ৰভু বনি দাসী॥

জব জব জন্ম জহাং প্ৰভু লীন্হা।
ৰুপ বদল তহং সেৱা কীন্হা॥

স্ৱয়ং ৱিষ্ণু জব নৰ তনু ধাৰা।
লীন্হেউ অৱধপুৰী অৱতাৰা॥

তব তুম প্ৰগট জনকপুৰ মাহীং।
সেৱা কিয়ো হৃদয় পুলকাহীং॥

অপনায়া তোহি অন্তৰ্যামী।
ৱিশ্ৱ ৱিদিত ত্ৰিভুৱন কী স্ৱামী॥

তুম সম প্ৰবল শক্তি নহীং আনী।
কহং লৌ মহিমা কহৌং বখানী॥

মন ক্ৰম ৱচন কৰৈ সেৱকাঈ।
মন ইচ্ছিত ৱাঞ্ছিত ফল পাঈ॥

তজি ছল কপট ঔৰ চতুৰাঈ।
পূজহিং ৱিৱিধ ভাঁতি মনলাঈ॥

ঔৰ হাল মৈং কহৌং বুঝাঈ।
জো যহ পাঠ কৰৈ মন লাঈ॥

তাকো কোঈ কষ্ট নোঈ।
মন ইচ্ছিত পাৱৈ ফল সোঈ॥

ত্ৰাহি ত্ৰাহি জয় দুঃখ নিৱাৰিণি।
ত্ৰিৱিধ তাপ ভৱ বন্ধন হাৰিণী॥

জো চালীসা পঢ়ৈ পঢ়াৱৈ।
ধ্যান লগাকৰ সুনৈ সুনাৱৈ॥

তাকৌ কোঈ ন ৰোগ সতাৱৈ।
পুত্ৰ আদি ধন সম্পত্তি পাৱৈ॥

পুত্ৰহীন অৰু সম্পতি হীনা।
অন্ধ বধিৰ কোঢ়ী অতি দীনা॥

ৱিপ্ৰ বোলায় কৈ পাঠ কৰাৱৈ।
শঙ্কা দিল মেং কভী ন লাৱৈ॥

পাঠ কৰাৱৈ দিন চালীসা।
তা পৰ কৃপা কৰৈং গৌৰীসা॥

সুখ সম্পত্তি বহুত সী পাৱৈ।
কমী নহীং কাহূ কী আৱৈ॥

বাৰহ মাস কৰৈ জো পূজা।
তেহি সম ধন্য ঔৰ নহিং দূজা॥

প্ৰতিদিন পাঠ কৰৈ মন মাহী।
উন সম কোই জগ মেং কহুং নাহীং॥

বহুৱিধি ক্যা মৈং কৰৌং বড়াঈ।
লেয় পৰীক্ষা ধ্যান লগাঈ॥

কৰি ৱিশ্ৱাস কৰৈ ৱ্ৰত নেমা।
হোয় সিদ্ধ উপজৈ উৰ প্ৰেমা॥

জয় জয় জয় লক্ষ্মী ভৱানী।
সব মেং ৱ্যাপিত হো গুণ খানী॥

তুম্হৰো তেজ প্ৰবল জগ মাহীং।
তুম সম কোউ দয়ালু কহুং নাহিং॥

মোহি অনাথ কী সুধি অব লীজৈ।
সঙ্কট কাটি ভক্তি মোহি দীজৈ॥

ভূল চূক কৰি ক্ষমা হমাৰী।
দৰ্শন দজৈ দশা নিহাৰী॥

বিন দৰ্শন ৱ্যাকুল অধিকাৰী।
তুমহি অছত দুঃখ সহতে ভাৰী॥

নহিং মোহিং জ্ঞান বুদ্ধি হৈ তন মেং।
সব জানত হো অপনে মন মেং॥

ৰুপ চতুৰ্ভুজ কৰকে ধাৰণ।
কষ্ট মোৰ অব কৰহু নিৱাৰণ॥

কেহি প্ৰকাৰ মৈং কৰৌং বড়াঈ।
জ্ঞান বুদ্ধি মোহি নহিং অধিকাঈ॥

॥ দোহা ॥

ত্ৰাহি ত্ৰাহি দুঃখ হাৰিণী, হৰো ৱেগি সব ত্ৰাস।
জয়তি জয়তি জয় লক্ষ্মী, কৰো শত্ৰু কো নাশ॥

ৰামদাস ধৰি ধ্যান নিত, ৱিনয় কৰত কৰ জোৰ।
মাতু লক্ষ্মী দাস পৰ, কৰহু দয়া কী কোৰ॥