Narasimha Chalisa
নাৰসিংহ চালীসা
NarasimhaAssamese
নাৰসিংহ চালীসা ভগৱান নাৰসিংহক সমৰ্পিত এটি পবিত্ৰ গীত। এই চালীসা পঢ়া বা গোৱা দ্বাৰা ভক্তসকল নাৰসিংহৰ আশীৰ্বাদ লাভ কৰে, যিয়ে সকল দুখ-দুৰ্দশাৰ পৰা মুক্তি আৰু সাহাৰ্য্য প্ৰদান কৰে।
0 views
॥ দোহা ॥
মাস ৱৈশাখ কৃতিকা যুত, হৰণ মহী কো ভাৰ।
শুক্ল চতুৰ্দশী সোম দিন, লিয়ো নৰসিংহ অৱতাৰ॥
ধন্য তুম্হাৰো সিংহ তনু, ধন্য তুম্হাৰো নাম।
তুমৰে সুমৰন সে প্ৰভু, পূৰন হো সব কাম॥
॥ চৌপাঈ ॥
নৰসিংহ দেৱ মৈং সুমৰোং তোহি।
ধন বল ৱিদ্যা দান দে মোহি॥
জয় জয় নৰসিংহ কৃপালা।
কৰো সদা ভক্তন প্ৰতিপালা॥
ৱিষ্ণু কে অৱতাৰ দয়ালা।
মহাকাল কালন কো কালা॥
নাম অনেক তুম্হাৰো বখানো।
অল্প বুদ্ধি মৈং না কছু জানোং॥
হিৰণাকুশ নৃপ অতি অভিমানী।
তেহি কে ভাৰ মহী অকুলানী॥
হিৰণাকুশ কয়াধূ কে জায়ে।
নাম ভক্ত প্ৰহলাদ কহায়ে॥
ভক্ত বনা বিষ্ণু কো দাসা।
পিতা কিয়ো মাৰন পৰসায়া॥
অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ মাৰে ভুজ দণ্ডা।
অগ্নিদাহ কিয়ো প্ৰচণ্ডা॥
ভক্ত হেতু তুম লিয়ো অৱতাৰা।
দুষ্ট-দলন হৰণ মহিভাৰা॥
তুম ভক্তন কে ভক্ত তুম্হাৰে।
প্ৰহ্লাদ কে প্ৰাণ পিয়াৰে॥
প্ৰগট ভয়ে ফাড়কৰ তুম খম্ভা।
দেখ দুষ্ট-দল ভয়ে অচম্ভা॥
খড্গ জিহ্ৱ তনু সুন্দৰ সাজা।
ঊৰ্ধ্ৱ কেশ মহাদষ্ট্ৰ ৱিৰাজা॥
তপ্ত স্ৱৰ্ণ সম বদন তুম্হাৰা।
কো ৱৰনে তুম্হৰোং ৱিস্তাৰা॥
ৰূপ চতুৰ্ভুজ বদন ৱিশালা।
নখ জিহ্ৱা হৈ অতি ৱিকৰালা॥
স্ৱৰ্ণ মুকুট বদন অতি ভাৰী।
কানন কুণ্ডল কী ছৱি ন্যাৰী॥
ভক্ত প্ৰহলাদ কো তুমনে উবাৰা।
হিৰণা কুশ খল ক্ষণ মহ মাৰা॥
ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু তুম্হে নিত ধ্যাৱে।
ইন্দ্ৰ মহেশ সদা মন লাৱে॥
ৱেদ পুৰাণ তুম্হৰো যশ গাৱে।
শেষ শাৰদা পাৰন পাৱে॥
জো নৰ ধৰো তুম্হৰো ধ্যানা।
তাকো হোয় সদা কল্যানা॥
ত্ৰাহি-ত্ৰাহি প্ৰভু দুঃখ নিৱাৰো।
ভৱ বন্ধন প্ৰভু আপ হী টাৰো॥
নিত্য জপে জো নাম তিহাৰা।
দুঃখ ৱ্যাধি হো নিস্তাৰা॥
সন্তান-হীন জো জাপ কৰায়ে।
মন ইচ্ছিত সো নৰ সুত পাৱে॥
বন্ধ্যা নাৰী সুসন্তান কো পাৱে।
নৰ দৰিদ্ৰ ধনী হোঈ জাৱে॥
জো নৰসিংহ কা জাপ কৰাৱে।
তাহি ৱিপত্তি সপনেং নহী আৱে॥
জো কামনা কৰে মন মাহী।
সব নিশ্চয় সো সিদ্ধ হুয়ী জাহী॥
জীৱন মৈং জো কছু সঙ্কট হোয়ী।
নিশ্চয় নৰসিংহ সুমৰে সোয়ী॥
ৰোগ গ্ৰসিত জো ধ্যাৱে কোঈ।
তাকি কায়া কঞ্চন হোঈ॥
ডাকিনী-শাকিনী প্ৰেত বেতালা।
গ্ৰহ-ৱ্যাধি অৰু যম ৱিকৰালা॥
প্ৰেত পিশাচ সবে ভয় খায়ে।
যম কে দূত নিকট নহীং আৱে॥
সুমৰ নাম ৱ্যাধি সব ভাগে।
ৰোগ-শোক কবহূঁ নহী লাগে॥
জাকো নজৰ দোষ হো ভাঈ।
সো নৰসিংহ চালীসা গাঈ॥
হটে নজৰ হোৱে কল্যানা।
বচন সত্য সাখী ভগৱানা॥
জো নৰ ধ্যান তুম্হাৰো লাৱে।
সো নৰ মন ৱাঞ্ছিত ফল পাৱে॥
বনৱায়ে জো মন্দিৰ জ্ঞানী।
হো জাৱে ৱহ নৰ জগ মানী॥
নিত-প্ৰতি পাঠ কৰে ইক বাৰা।
সো নৰ ৰহে তুম্হাৰা প্যাৰা॥
নৰসিংহ চালীসা জো জন গাৱে।
দুঃখ দৰিদ্ৰ তাকে নিকট ন আৱে॥
চালীসা জো নৰ পঢ়ে-পঢ়াৱে।
সো নৰ জগ মেং সব কুছ পাৱে॥
যহ শ্ৰী নৰসিংহ চালীসা।
পঢ়ে ৰঙ্ক হোৱে অৱনীসা॥
জো ধ্যাৱে সো নৰ সুখ পাৱে।
তোহী ৱিমুখ বহু দুঃখ উঠাৱে॥
শিৱ স্ৱৰূপ হৈ শৰণ তুম্হাৰী।
হৰো নাথ সব ৱিপত্তি হমাৰী॥
॥ দোহা ॥
চাৰোং যুগ গায়েং তেৰী, মহিমা অপৰম্পাৰ।
নিজ ভক্তনু কে প্ৰাণ হিত, লিয়ো জগত অৱতাৰ॥
নৰসিংহ চালীসা জো পঢ়ে, প্ৰেম মগন শত বাৰ।
উস ঘৰ আনন্দ ৰহে, ৱৈভৱ বঢ়ে অপাৰ॥
মাস ৱৈশাখ কৃতিকা যুত, হৰণ মহী কো ভাৰ।
শুক্ল চতুৰ্দশী সোম দিন, লিয়ো নৰসিংহ অৱতাৰ॥
ধন্য তুম্হাৰো সিংহ তনু, ধন্য তুম্হাৰো নাম।
তুমৰে সুমৰন সে প্ৰভু, পূৰন হো সব কাম॥
॥ চৌপাঈ ॥
নৰসিংহ দেৱ মৈং সুমৰোং তোহি।
ধন বল ৱিদ্যা দান দে মোহি॥
জয় জয় নৰসিংহ কৃপালা।
কৰো সদা ভক্তন প্ৰতিপালা॥
ৱিষ্ণু কে অৱতাৰ দয়ালা।
মহাকাল কালন কো কালা॥
নাম অনেক তুম্হাৰো বখানো।
অল্প বুদ্ধি মৈং না কছু জানোং॥
হিৰণাকুশ নৃপ অতি অভিমানী।
তেহি কে ভাৰ মহী অকুলানী॥
হিৰণাকুশ কয়াধূ কে জায়ে।
নাম ভক্ত প্ৰহলাদ কহায়ে॥
ভক্ত বনা বিষ্ণু কো দাসা।
পিতা কিয়ো মাৰন পৰসায়া॥
অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ মাৰে ভুজ দণ্ডা।
অগ্নিদাহ কিয়ো প্ৰচণ্ডা॥
ভক্ত হেতু তুম লিয়ো অৱতাৰা।
দুষ্ট-দলন হৰণ মহিভাৰা॥
তুম ভক্তন কে ভক্ত তুম্হাৰে।
প্ৰহ্লাদ কে প্ৰাণ পিয়াৰে॥
প্ৰগট ভয়ে ফাড়কৰ তুম খম্ভা।
দেখ দুষ্ট-দল ভয়ে অচম্ভা॥
খড্গ জিহ্ৱ তনু সুন্দৰ সাজা।
ঊৰ্ধ্ৱ কেশ মহাদষ্ট্ৰ ৱিৰাজা॥
তপ্ত স্ৱৰ্ণ সম বদন তুম্হাৰা।
কো ৱৰনে তুম্হৰোং ৱিস্তাৰা॥
ৰূপ চতুৰ্ভুজ বদন ৱিশালা।
নখ জিহ্ৱা হৈ অতি ৱিকৰালা॥
স্ৱৰ্ণ মুকুট বদন অতি ভাৰী।
কানন কুণ্ডল কী ছৱি ন্যাৰী॥
ভক্ত প্ৰহলাদ কো তুমনে উবাৰা।
হিৰণা কুশ খল ক্ষণ মহ মাৰা॥
ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু তুম্হে নিত ধ্যাৱে।
ইন্দ্ৰ মহেশ সদা মন লাৱে॥
ৱেদ পুৰাণ তুম্হৰো যশ গাৱে।
শেষ শাৰদা পাৰন পাৱে॥
জো নৰ ধৰো তুম্হৰো ধ্যানা।
তাকো হোয় সদা কল্যানা॥
ত্ৰাহি-ত্ৰাহি প্ৰভু দুঃখ নিৱাৰো।
ভৱ বন্ধন প্ৰভু আপ হী টাৰো॥
নিত্য জপে জো নাম তিহাৰা।
দুঃখ ৱ্যাধি হো নিস্তাৰা॥
সন্তান-হীন জো জাপ কৰায়ে।
মন ইচ্ছিত সো নৰ সুত পাৱে॥
বন্ধ্যা নাৰী সুসন্তান কো পাৱে।
নৰ দৰিদ্ৰ ধনী হোঈ জাৱে॥
জো নৰসিংহ কা জাপ কৰাৱে।
তাহি ৱিপত্তি সপনেং নহী আৱে॥
জো কামনা কৰে মন মাহী।
সব নিশ্চয় সো সিদ্ধ হুয়ী জাহী॥
জীৱন মৈং জো কছু সঙ্কট হোয়ী।
নিশ্চয় নৰসিংহ সুমৰে সোয়ী॥
ৰোগ গ্ৰসিত জো ধ্যাৱে কোঈ।
তাকি কায়া কঞ্চন হোঈ॥
ডাকিনী-শাকিনী প্ৰেত বেতালা।
গ্ৰহ-ৱ্যাধি অৰু যম ৱিকৰালা॥
প্ৰেত পিশাচ সবে ভয় খায়ে।
যম কে দূত নিকট নহীং আৱে॥
সুমৰ নাম ৱ্যাধি সব ভাগে।
ৰোগ-শোক কবহূঁ নহী লাগে॥
জাকো নজৰ দোষ হো ভাঈ।
সো নৰসিংহ চালীসা গাঈ॥
হটে নজৰ হোৱে কল্যানা।
বচন সত্য সাখী ভগৱানা॥
জো নৰ ধ্যান তুম্হাৰো লাৱে।
সো নৰ মন ৱাঞ্ছিত ফল পাৱে॥
বনৱায়ে জো মন্দিৰ জ্ঞানী।
হো জাৱে ৱহ নৰ জগ মানী॥
নিত-প্ৰতি পাঠ কৰে ইক বাৰা।
সো নৰ ৰহে তুম্হাৰা প্যাৰা॥
নৰসিংহ চালীসা জো জন গাৱে।
দুঃখ দৰিদ্ৰ তাকে নিকট ন আৱে॥
চালীসা জো নৰ পঢ়ে-পঢ়াৱে।
সো নৰ জগ মেং সব কুছ পাৱে॥
যহ শ্ৰী নৰসিংহ চালীসা।
পঢ়ে ৰঙ্ক হোৱে অৱনীসা॥
জো ধ্যাৱে সো নৰ সুখ পাৱে।
তোহী ৱিমুখ বহু দুঃখ উঠাৱে॥
শিৱ স্ৱৰূপ হৈ শৰণ তুম্হাৰী।
হৰো নাথ সব ৱিপত্তি হমাৰী॥
॥ দোহা ॥
চাৰোং যুগ গায়েং তেৰী, মহিমা অপৰম্পাৰ।
নিজ ভক্তনু কে প্ৰাণ হিত, লিয়ো জগত অৱতাৰ॥
নৰসিংহ চালীসা জো পঢ়ে, প্ৰেম মগন শত বাৰ।
উস ঘৰ আনন্দ ৰহে, ৱৈভৱ বঢ়ে অপাৰ॥