Narmada Mata Chalisa

॥ দোহা ॥

দেৱি পূজিতা নৰ্মদা, মহিমা বড়ী অপাৰ।
চালীসা ৱৰ্ণন কৰত, কৱি অৰু ভক্ত উদাৰ॥

ইনকী সেৱা সে সদা, মিটতে পাপ মহান।
তট পৰ কৰ জপ দান নৰ, পাতে হৈং নিত জ্ঞান॥

॥ চৌপাঈ ॥

জয়-জয়-জয় নৰ্মদা ভৱানী।
তুম্হৰী মহিমা সব জগ জানী॥

অমৰকণ্ঠ সে নিকলীং মাতা।
সৰ্ৱ সিদ্ধি নৱ নিধি কী দাতা॥

কন্যা ৰূপ সকল গুণ খানী।
জব প্ৰকটীং নৰ্মদা ভৱানী॥

সপ্তমী সূৰ্য মকৰ ৰৱিৱাৰা।
অশ্ৱনি মাঘ মাস অৱতাৰা॥

ৱাহন মকৰ আপকো সাজৈং।
কমল পুষ্প পৰ আপ ৱিৰাজৈং॥

ব্ৰহ্মা হৰি হৰ তুমকো ধ্যাৱৈং।
তব হী মনৱাঞ্ছিত ফল পাৱৈং॥

দৰ্শন কৰত পাপ কটি জাতে।
কোটি ভক্ত গণ নিত্য নহাতে॥

জো নৰ তুমকো নিত হী ধ্যাৱৈ।
ৱহ নৰ ৰুদ্ৰ লোক কো জাৱৈং॥

মগৰমচ্ছ তুম মেং সুখ পাৱৈং।
অন্তিম সময় পৰমপদ পাৱৈং॥

মস্তক মুকুট সদা হী সাজৈং।
পাংৱ পৈঞ্জনী নিত হী ৰাজৈং॥

কল-কল ধ্ৱনি কৰতী হো মাতা।
পাপ তাপ হৰতী হো মাতা॥

পূৰব সে পশ্চিম কী ওৰা।
বহতীং মাতা নাচত মোৰা॥

শৌনক ঋষি তুম্হৰৌ গুণ গাৱৈং।
সূত আদি তুম্হৰৌ যশ গাৱৈং॥

শিৱ গণেশ ভী তেৰে গুণ গাৱৈং।
সকল দেৱ গণ তুমকো ধ্যাৱৈং॥

কোটি তীৰ্থ নৰ্মদা কিনাৰে।
যে সব কহলাতে দুঃখ হাৰে॥

মনোকামনা পূৰণ কৰতী।
সৰ্ৱ দুঃখ মাঁ নিত হী হৰতীং॥

কনখল মেং গঙ্গা কী মহিমা।
কুৰুক্ষেত্ৰ মেং সৰস্ৱতী মহিমা॥

পৰ নৰ্মদা গ্ৰাম জঙ্গল মেং।
নিত ৰহতী মাতা মঙ্গল মেং॥

এক বাৰ কৰকে অসনানা।
তৰত পীঢ়ী হৈ নৰ নাৰা॥

মেকল কন্যা তুম হী ৰেৱা।
তুম্হৰী ভজন কৰেং নিত দেৱা॥

জটা শঙ্কৰী নাম তুম্হাৰা।
তুমনে কোটি জনোং কো তাৰা॥

সমোদ্ভৱা নৰ্মদা তুম হো।
পাপ মোচনী ৰেৱা তুম হো॥

তুম মহিমা কহি নহিং জাঈ।
কৰত ন বনতী মাতু বড়াঈ॥

জল প্ৰতাপ তুমমেং অতি মাতা।
জো ৰমণীয় তথা সুখ দাতা॥

চাল সৰ্পিণী সম হৈ তুম্হাৰী।
মহিমা অতি অপাৰ হৈ তুম্হাৰী॥

তুম মেং পড়ী অস্থি ভী ভাৰী।
ছুৱত পাষাণ হোত ৱৰ ৱাৰী॥

যমুনা মেং জো মনুজ নহাতা।
সাত দিনোং মেং ৱহ ফল পাতা॥

সৰসুতি তীন দিনোং মেং দেতীং।
গঙ্গা তুৰত বাদ হী দেতীং॥

পৰ ৰেৱা কা দৰ্শন কৰকে।
মানৱ ফল পাতা মন ভৰ কে॥

তুম্হৰী মহিমা হৈ অতি ভাৰী।
জিসকো গাতে হৈং নৰ-নাৰী॥

জো নৰ তুম মেং নিত্য নহাতা।
ৰুদ্ৰ লোক মে পূজা জাতা॥

জড়ী বূটিয়াং তট পৰ ৰাজেং।
মোহক দৃশ্য সদা হী সাজেং॥

ৱায়ু সুগন্ধিত চলতী তীৰা।
জো হৰতী নৰ তন কী পীৰা॥

ঘাট-ঘাট কী মহিমা ভাৰী।
কৱি ভী গা নহিং সকতে সাৰী॥

নহিং জানূঁ মৈং তুম্হৰী পূজা।
ঔৰ সহাৰা নহীং মম দূজা॥

হো প্ৰসন্ন ঊপৰ মম মাতা।
তুম হী মাতু মোক্ষ কী দাতা॥

জো মানৱ যহ নিত হৈ পঢ়তা।
উসকা মান সদা হী বঢ়তা॥

জো শত বাৰ ইসে হৈ গাতা।
ৱহ ৱিদ্যা ধন দৌলত পাতা॥

অগণিত বাৰ পঢ়ৈ জো কোঈ।
পূৰণ মনোকামনা হোঈ॥

সবকে উৰ মেং বসত নৰ্মদা।
যহাং ৱহাং সৰ্ৱত্ৰ নৰ্মদা॥

॥ দোহা ॥

ভক্তি ভাৱ উৰ আনি কে, জো কৰতা হৈ জাপ।
মাতা জী কী কৃপা সে, দূৰ হোত সন্তাপ॥