Sai Baba Chalisa

॥ শ্ৰী সাঈং চালীসা ॥

পহলে সাঈ কে চৰণোং মেং, অপনা শীশ নমাঊং মৈং।
কৈসে শিৰডী সাঈ আএ, সাৰা হাল সুনাঊং মৈং॥

কৌন হৈ মাতা, পিতা কৌন হৈ, যে ন কিসী নে ভী জানা।
কহাং জন্ম সাঈ নে ধাৰা, প্ৰশ্ন পহেলী ৰহা বনা॥

কোঈ কহে অয়োধ্যা কে, যে ৰামচন্দ্ৰ ভগৱান হৈং।
কোঈ কহতা সাঈ বাবা, পৱন পুত্ৰ হনুমান হৈং॥

কোঈ কহতা মঙ্গল মূৰ্তি, শ্ৰী গজানন্দ হৈং সাঈ।
কোঈ কহতা গোকুল মোহন, দেৱকী নন্দন হৈং সাঈ॥

শঙ্কৰ সমঝে ভক্ত কঈ তো, বাবা কো ভজতে ৰহতে।
কোঈ কহ অৱতাৰ দত্ত কা, পূজা সাঈ কী কৰতে॥

কুছ ভী মানো উনকো তুম, পৰ সাঈ হৈং সচ্চে ভগৱান।
বড়ে দয়ালু দীনবন্ধু, কিতনোং কো দিয়া জীৱন দান॥

কঈ ৱৰ্ষ পহলে কী ঘটনা, তুম্হেং সুনাঊঙ্গা মৈং বাত।
কিসী ভাগ্যশালী কী, শিৰডী মেং আঈ থী বাৰাত॥

আয়া সাথ উসী কে থা, বালক এক বহুত সুন্দৰ।
আয়া, আকৰ ৱহীং বস গয়া, পাৱন শিৰডী কিয়া নগৰ॥

কঈ দিনোং তক ভটকতা, ভিক্ষা মাঁগ উসনে দৰ-দৰ।
ঔৰ দিখাঈ ঐসী লীলা, জগ মেং জো হো গঈ অমৰ॥

জৈসে-জৈসে অমৰ উমৰ বঢ়ী, বঢ়তী হী ৱৈসে গঈ শান।
ঘৰ-ঘৰ হোনে লগা নগৰ মেং, সাঈ বাবা কা গুণগান ॥

10॥

দিগ্-দিগন্ত মেং লগা গূঞ্জনে, ফিৰ তো সাঈঞ্জী কা নাম।
দীন-দুখী কী ৰক্ষা কৰনা, যহী ৰহা বাবা কা কাম॥

বাবা কে চৰণোং মেং জাকৰ, জো কহতা মৈং হূং নিৰ্ধন।
দয়া উসী পৰ হোতী উনকী, খুল জাতে দুঃখ কে বন্ধন॥

কভী কিসী নে মাঙ্গী ভিক্ষা, দো বাবা মুঝকো সন্তান।
এৱং অস্তু তব কহকৰ সাঈ, দেতে থে উসকো ৱৰদান॥

স্ৱয়ং দুঃখী বাবা হো জাতে, দীন-দুঃখী জন কা লখ হাল।
অন্তঃকৰণ শ্ৰী সাঈ কা, সাগৰ জৈসা ৰহা ৱিশাল॥

ভক্ত এক মদ্ৰাসী আয়া, ঘৰ কা বহুত ব়ড়া ধনৱান।
মাল খজানা বেহদ উসকা, কেৱল নহীং ৰহী সন্তান॥

লগা মনানে সাঈনাথ কো, বাবা মুঝ পৰ দয়া কৰো।
ঝঞ্ঝা সে ঝঙ্কৃত নৈয়া কো, তুম্হীং মেৰী পাৰ কৰো॥

কুলদীপক কে বিনা অন্ধেৰা, ছায়া হুআ ঘৰ মেং মেৰে।
ইসলিএ আয়া হূঁ বাবা, হোকৰ শৰণাগত তেৰে॥

কুলদীপক কে অভাৱ মেং, ৱ্যৰ্থ হৈ দৌলত কী মায়া।
আজ ভিখাৰী বনকৰ বাবা, শৰণ তুম্হাৰী মৈং আয়া॥

দে দো মুঝকো পুত্ৰ-দান, মৈং ঋণী ৰহূঙ্গা জীৱন ভৰ।
ঔৰ কিসী কী আশা ন মুঝকো, সিৰ্ফ ভৰোসা হৈ তুম পৰ॥

অনুনয়-ৱিনয় বহুত কী উসনে, চৰণোং মেং ধৰ কে শীশ।
তব প্ৰসন্ন হোকৰ বাবা নে, দিয়া ভক্ত কো যহ আশীশ॥

20॥

"অল্লা ভলা কৰেগা তেৰা", পুত্ৰ জন্ম হো তেৰে ঘৰ।
কৃপা ৰহেগী তুঝ পৰ উসকী, ঔৰ তেৰে উস বালক পৰ॥

অব তক নহীং কিসী নে পায়া, সাঈ কী কৃপা কা পাৰ।
পুত্ৰ ৰত্ন দে মদ্ৰাসী কো, ধন্য কিয়া উসকা সংসাৰ॥

তন-মন সে জো ভজে উসী কা, জগ মেং হোতা হৈ উদ্ধাৰ।
সাঞ্চ কো আঞ্চ নহীং হৈং কোঈ, সদা ঝূঠ কী হোতী হাৰ॥

মৈং হূং সদা সহাৰে উসকে, সদা ৰহূঁগা উসকা দাস।
সাঈ জৈসা প্ৰভু মিলা হৈ, ইতনী হী কম হৈ ক্যা আস॥

মেৰা ভী দিন থা এক ঐসা, মিলতী নহীং মুঝে ৰোটী।
তন পৰ কপ়ড়া দূৰ ৰহা থা, শেষ ৰহী নন্হীং সী লঙ্গোটী॥

সৰিতা সন্মুখ হোনে পৰ ভী, মৈং প্যাসা কা প্যাসা থা।
দুৰ্দিন মেৰা মেৰে ঊপৰ, দাৱাগ্নী বৰসাতা থা॥

ধৰতী কে অতিৰিক্ত জগত মেং, মেৰা কুছ অৱলম্ব ন থা।
বনা ভিখাৰী মৈং দুনিয়া মেং, দৰ-দৰ ঠোকৰ খাতা থা॥

ঐসে মেং এক মিত্ৰ মিলা জো, পৰম ভক্ত সাঈ কা থা।
জঞ্জালোং সে মুক্ত মগৰ, জগতী মেং ৱহ ভী মুঝসা থা॥

বাবা কে দৰ্শন কী খাতিৰ, মিল দোনোং নে কিয়া ৱিচাৰ।
সাঈ জৈসে দয়া মূৰ্তি কে, দৰ্শন কো হো গএ তৈয়াৰ॥

পাৱন শিৰডী নগৰ মেং জাকৰ, দেখ মতৱালী মূৰতি।
ধন্য জন্ম হো গয়া কি হমনে, জব দেখী সাঈ কী সূৰতি ॥

30॥

জব সে কিএ হৈং দৰ্শন হমনে, দুঃখ সাৰা কাফূৰ হো গয়া।
সঙ্কট সাৰে মিটৈ ঔৰ, ৱিপদাওং কা অন্ত হো গয়া॥

মান ঔৰ সম্মান মিলা, ভিক্ষা মেং হমকো বাবা সে।
প্ৰতিবিম্বিত হো উঠে জগত মেং, হম সাঈ কী আভা সে॥

বাবা নে সন্মান দিয়া হৈ, মান দিয়া ইস জীৱন মেং।
ইসকা হী সম্বল লে মৈং, হংসতা জাঊঙ্গা জীৱন মেং॥

সাঈ কী লীলা কা মেৰে, মন পৰ ঐসা অসৰ হুআ।
লগতা জগতী কে কণ-কণ মেং, জৈসে হো ৱহ ভৰা হুআ॥

"কাশীৰাম" বাবা কা ভক্ত, শিৰডী মেং ৰহতা থা।
মৈং সাঈ কা সাঈ মেৰা, ৱহ দুনিয়া সে কহতা থা॥

সীকৰ স্ৱয়ং ৱস্ত্ৰ বেচতা, গ্ৰাম-নগৰ বাজাৰোং মেং।
ঝঙ্কৃত উসকী হৃদয় তন্ত্ৰী থী, সাঈ কী ঝঙ্কাৰোং মেং॥

স্তব্ধ নিশা থী, থে সোয়, ৰজনী আঞ্চল মেং চাঁদ সিতাৰে।
নহীং সূঝতা ৰহা হাথ কো, হাথ তিমিৰ কে মাৰে॥

ৱস্ত্ৰ বেচকৰ লৌট ৰহা থা, হায়! হাট সে কাশী।
ৱিচিত্ৰ ব়ড়া সংয়োগ কি উস দিন, আতা থা একাকী॥

ঘেৰ ৰাহ মেং খ়ড়ে হো গএ, উসে কুটিল অন্যায়ী।
মাৰো কাটো লূটো ইসকী হী, ধ্ৱনি প়ড়ী সুনাঈ॥

লূট পীটকৰ উসে ৱহাঁ সে, কুটিল গএ চম্পত হো।
আঘাতোং মেং মৰ্মাহত হো, উসনে দী সঞ্জ্ঞা খো॥

40॥

বহুত দেৰ তক প়ড়া ৰহ ৱহ, ৱহীং উসী হালত মেং।
জানে কব কুছ হোশ হো উঠা, ৱহীং উসকী পলক মেং॥

অনজানে হী উসকে মুংহ সে, নিকল প়ড়া থা সাঈ।
জিসকী প্ৰতিধ্ৱনি শিৰডী মেং, বাবা কো প়ড়ী সুনাঈ॥

ক্ষুব্ধ হো উঠা মানস উনকা, বাবা গএ ৱিকল হো।
লগতা জৈসে ঘটনা সাৰী, ঘটী উন্হীং কে সন্মুখ হো॥

উন্মাদী সে ই়ধৰ-উ়ধৰ তব, বাবা লেগে ভটকনে।
সন্মুখ চীজেং জো ভী আঈ, উনকো লগনে পটকনে॥

ঔৰ ধধকতে অঙ্গাৰোং মেং, বাবা নে অপনা কৰ ডালা।
হুএ সশঙ্কিত সভী ৱহাঁ, লখ তাণ্ডৱনৃত্য নিৰালা॥

সমঝ গএ সব লোগ, কি কোঈ ভক্ত প়ড়া সঙ্কট মেং।
ক্ষুভিত খ়ড়ে থে সভী ৱহাঁ, পৰ প়ড়ে হুএ ৱিস্ময় মেং॥

উসে বচানে কী হী খাতিৰ, বাবা আজ ৱিকল হৈ।
উসকী হী পী়ড়া সে পীডিত, উনকী অন্তঃস্থল হৈ॥

ইতনে মেং হী ৱিৱিধ নে অপনী, ৱিচিত্ৰতা দিখলাঈ।
লখ কৰ জিসকো জনতা কী, শ্ৰদ্ধা সৰিতা লহৰাঈ॥

লেকৰ সঞ্জ্ঞাহীন ভক্ত কো, গা়ড়ী এক ৱহাঁ আঈ।
সন্মুখ অপনে দেখ ভক্ত কো, সাঈ কী আঙ্খেং ভৰ আঈ॥

শান্ত, ধীৰ, গম্ভীৰ, সিন্ধু সা, বাবা কা অন্তঃস্থল।
আজ ন জানে ক্যোং ৰহ-ৰহকৰ, হো জাতা থা চঞ্চল ॥

50॥

আজ দয়া কী মূৰ্তি স্ৱয়ং থা, বনা হুআ উপচাৰী।
ঔৰ ভক্ত কে লিএ আজ থা, দেৱ বনা প্ৰতিহাৰী॥

আজ ভক্তি কী ৱিষম পৰীক্ষা মেং, সফল হুআ থা কাশী।
উসকে হী দৰ্শন কী খাতিৰ থে, উম়ড়ে নগৰ-নিৱাসী॥

জব ভী ঔৰ জহাং ভী কোঈ, ভক্ত প়ড়ে সঙ্কট মেং।
উসকী ৰক্ষা কৰনে বাবা, আতে হৈং পলভৰ মেং॥

যুগ-যুগ কা হৈ সত্য যহ, নহীং কোঈ নঈ কহানী।
আপতগ্ৰস্ত ভক্ত জব হোতা, জাতে খুদ অন্তৰ্যামী॥

ভেদ-ভাৱ সে পৰে পুজাৰী, মানৱতা কে থে সাঈ।
জিতনে প্যাৰে হিন্দু-মুস্লিম, উতনে হী থে সিক্খ ঈসাঈ॥

ভেদ-ভাৱ মন্দিৰ-মস্জিদ কা, তোড়-ফোড় বাবা নে ডালা।
ৰাহ ৰহীম সভী উনকে থে, কৃষ্ণ কৰীম অল্লাতালা॥

ঘণ্টে কী প্ৰতিধ্ৱনি সে গূঞ্জা, মস্জিদ কা কোনা-কোনা।
মিলে পৰস্পৰ হিন্দু-মুস্লিম, প্যাৰ বঢ়া দিন-দিন দূনা॥

চমৎকাৰ থা কিতনা সুন্দৰ, পৰিচয় ইস কায়া নে দী।
ঔৰ নীম কডুৱাহট মেং ভী, মিঠাস বাবা নে ভৰ দী॥

সব কো স্নেহ দিয়া সাঈ নে, সবকো সন্তুল প্যাৰ কিয়া।
জো কুছ জিসনে ভী চাহা, বাবা নে উসকো ৱহী দিয়া॥

ঐসে স্নেহশীল ভাজন কা, নাম সদা জো জপা কৰে।
পৰ্ৱত জৈসা দুঃখ ন ক্যোং হো, পলভৰ মেং ৱহ দূৰ টৰে॥

60॥

সাঈ জৈসা দাতা হম, অৰে নহীং দেখা কোঈ।
জিসকে কেৱল দৰ্শন সে হী, সাৰী ৱিপদা দূৰ গঈ॥

তন মেং সাঈ, মন মেং সাঈ, সাঈ-সাঈ ভজা কৰো।
অপনে তন কী সুধি-বুধি খোকৰ, সুধি উসকী তুম কিয়া কৰো॥

জব তূ অপনী সুধি তজ, বাবা কী সুধি কিয়া কৰেগা।
ঔৰ ৰাত-দিন বাবা-বাবা, হী তূ ৰটা কৰেগা॥

তো বাবা কো অৰে! ৱিৱশ হো, সুধি তেৰী লেনী হী হোগী।
তেৰী হৰ ইচ্ছা বাবা কো, পূৰী হী কৰনী হোগী॥

জঙ্গল, জগংল ভটক ন পাগল, ঔৰ ঢূংঢ়নে বাবা কো।
এক জগহ কেৱল শিৰডী মেং, তূ পাএগা বাবা কো॥

ধন্য জগত মেং প্ৰাণী হৈ ৱহ, জিসনে বাবা কো পায়া।
দুঃখ মেং, সুখ মেং প্ৰহৰ আঠ হো, সাঈ কা হী গুণ গায়া॥

গিৰে সঙ্কটোং কে পৰ্ৱত, চাহে বিজলী হী টূট পড়ে।
সাঈ কা লে নাম সদা তুম, সন্মুখ সব কে ৰহো অড়ে॥

ইস বূঢ়ে কী সুন কৰামত, তুম হো জাওগে হৈৰান।
দঙ্গ ৰহ গএ সুনকৰ জিসকো, জানে কিতনে চতুৰ সুজান॥

এক বাৰ শিৰডী মেং সাধু, ঢ়োঙ্গী থা কোঈ আয়া।
ভোলী-ভালী নগৰ-নিৱাসী, জনতা কো থা ভৰমায়া॥

জড়ী-বূটিয়াং উন্হেং দিখাকৰ, কৰনে লগা ৱহ ভাষণ।
কহনে লগা সুনো শ্ৰোতাগণ, ঘৰ মেৰা হৈ ৱৃন্দাৱন ॥

70॥

ঔষধি মেৰে পাস এক হৈ, ঔৰ অজব ইসমেং শক্তি।
ইসকে সেৱন কৰনে সে হী, হো জাতী দুঃখ সে মুক্তি॥

অগৰ মুক্ত হোনা চাহো, তুম সঙ্কট সে বীমাৰী সে।
তো হৈ মেৰা নম্ৰ নিৱেদন, হৰ নৰ সে, হৰ নাৰী সে॥

লো খৰীদ তুম ইসকো, ইসকী সেৱন ৱিধিয়াং হৈং ন্যাৰী।
যদ্যপি তুচ্ছ ৱস্তু হৈ যহ, গুণ উসকে হৈং অতি ভাৰী॥

জো হৈ সন্ততি হীন যহাং যদি, মেৰী ঔষধি কো খাএ।
পুত্ৰ-ৰত্ন হো প্ৰাপ্ত, অৰে ৱহ মুংহ মাঙ্গা ফল পাএ॥

ঔষধি মেৰী জো ন খৰীদে, জীৱন ভৰ পছতাএগা।
মুঝ জৈসা প্ৰাণী শায়দ হী, অৰে যহাং আ পাএগা॥

দুনিয়া দো দিনোং কা মেলা হৈ, মৌজ শৌক তুম ভী কৰ লো।
অগৰ ইসসে মিলতা হৈ, সব কুছ, তুম ভী ইসকো লে লো॥

হৈৰানী বঢ়তী জনতা কী, লখ ইসকী কাৰস্তানী।
প্ৰমুদিত ৱহ ভী মন- হী-মন থা, লখ লোগোং কী নাদানী॥

খবৰ সুনানে বাবা কো যহ, গয়া দৌড়কৰ সেৱক এক।
সুনকৰ ভৃকুটী তনী ঔৰ, ৱিস্মৰণ হো গয়া সভী ৱিৱেক॥

হুক্ম দিয়া সেৱক কো, সত্ৱৰ পকড় দুষ্ট কো লাও।
যা শিৰডী কী সীমা সে, কপটী কো দূৰ ভগাও॥

মেৰে ৰহতে ভোলী-ভালী, শিৰডী কী জনতা কো।
কৌন নীচ ঐসা জো, সাহস কৰতা হৈ ছলনে কো॥

80॥

পলভৰ মেং ঐসে ঢোঙ্গী, কপটী নীচ লুটেৰে কো।
মহানাশ কে মহাগৰ্ত মেং পহুঁচা, দূঁ জীৱন ভৰ কো॥

তনিক মিলা আভাস মদাৰী, ক্ৰূৰ, কুটিল অন্যায়ী কো।
কাল নাচতা হৈ অব সিৰ পৰ, গুস্সা আয়া সাঈ কো॥

পলভৰ মেং সব খেল বন্দ কৰ, ভাগা সিৰ পৰ ৰখকৰ পৈৰ।
সোচ ৰহা থা মন হী মন, ভগৱান নহীং হৈ অব খৈৰ॥

সচ হৈ সাঈ জৈসা দানী, মিল ন সকেগা জগ মেং।
অংশ ঈশ কা সাঈ বাবা, উন্হেং ন কুছ ভী মুশ্কিল জগ মেং॥

স্নেহ, শীল, সৌজন্য আদি কা, আভূষণ ধাৰণ কৰ।
বঢ়তা ইস দুনিয়া মেং জো ভী, মানৱ সেৱা কে পথ পৰ॥

ৱহী জীত লেতা হৈ জগতী কে, জন জন কা অন্তঃস্থল।
উসকী এক উদাসী হী, জগ কো কৰ দেতী হৈ ৱিহ্ৱল॥

জব-জব জগ মেং ভাৰ পাপ কা, বঢ়-বঢ় হী জাতা হৈ।
উসে মিটানে কী হী খাতিৰ, অৱতাৰী হী আতা হৈ॥

পাপ ঔৰ অন্যায় সভী কুছ, ইস জগতী কা হৰ কে।
দূৰ ভগা দেতা দুনিয়া কে, দানৱ কো ক্ষণ ভৰ কে॥

স্নেহ সুধা কী ধাৰ বৰসনে, লগতী হৈ ইস দুনিয়া মেং।
গলে পৰস্পৰ মিলনে লগতে, হৈং জন-জন আপস মেং॥

ঐসে অৱতাৰী সাঈ, মৃত্যুলোক মেং আকৰ।
সমতা কা যহ পাঠ পঢ়ায়া, সবকো অপনা আপ মিটাকৰ ॥

90॥

নাম দ্ৱাৰকা মস্জিদ কা, ৰখা শিৰডী মেং সাঈ নে।
দাপ, তাপ, সন্তাপ মিটায়া, জো কুছ আয়া সাঈ নে॥

সদা যাদ মেং মস্ত ৰাম কী, বৈঠে ৰহতে থে সাঈ।
পহৰ আঠ হী ৰাম নাম কো, ভজতে ৰহতে থে সাঈ॥

সূখী-ৰূখী তাজী বাসী, চাহে যা হোৱে পকৱান।
সৌদা প্যাৰ কে ভূখে সাঈ কী, খাতিৰ থে সভী সমান॥

স্নেহ ঔৰ শ্ৰদ্ধা সে অপনী, জন জো কুছ দে জাতে থে।
বড়ে চাৱ সে উস ভোজন কো, বাবা পাৱন কৰতে থে॥

কভী-কভী মন বহলানে কো, বাবা বাগ মেং জাতে থে।
প্ৰমুদিত মন মেং নিৰখ প্ৰকৃতি, ছটা কো ৱে হোতে থে॥

ৰঙ্গ-বিৰঙ্গে পুষ্প বাগ কে, মন্দ-মন্দ হিল-ডুল কৰকে।
বীহড় ৱীৰানে মন মেং ভী, স্নেহ সলিল ভৰ জাতে থে॥

ঐসী সমুধুৰ বেলা মেং ভী, দুখ আপাত, ৱিপদা কে মাৰে।
অপনে মন কী ৱ্যথা সুনানে, জন ৰহতে বাবা কো ঘেৰে॥

সুনকৰ জিনকী কৰূণকথা কো, নয়ন কমল ভৰ আতে থে।
দে ৱিভূতি হৰ ৱ্যথা, শান্তি, উনকে উৰ মেং ভৰ দেতে থে॥

জানে ক্যা অদ্ভুত শিক্ত, উস ৱিভূতি মেং হোতী থী।
জো ধাৰণ কৰতে মস্তক পৰ, দুঃখ সাৰা হৰ লেতী থী॥

ধন্য মনুজ ৱে সাক্ষাৎ দৰ্শন, জো বাবা সাঈ কে পাএ।
ধন্য কমল কৰ উনকে জিনসে, চৰণ-কমল ৱে পৰসাএ॥

100॥

কাশ নিৰ্ভয় তুমকো ভী, সাক্ষাৎ সাঈ মিল জাতা।
ৱৰ্ষোং সে উজড়া চমন অপনা, ফিৰ সে আজ খিল জাতা॥

গৰ পকড়তা মৈং চৰণ শ্ৰী কে, নহীং ছোড়তা উম্ৰভৰ।
মনা লেতা মৈং জৰূৰ উনকো, গৰ ৰূঠতে সাঈ মুঝ পৰ॥