Sai Baba Chalisa
ସାଇ ବାବା ଚାଲିସା
Sai BabaOdia
ସାଇ ବାବା ଚାଲିସା, ସାଇ ବାବାଙ୍କୁ ସମର୍ପିତ ଏକ ଉତ୍ତମ ଭକ୍ତି ଗୀତ। ସାଇ ବାବା, ଯିଏ ଶିରଡୀର ମହାନ ଦେବତା, ସେ ନିଜ ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୌଣସି ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାରେ ସଦା ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିବେ। ଏହି ଚାଲିସା ପଢିବାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଉଛି ସାଇ ବାବାଙ୍କର କୃପା ଓ ଦୟାକୁ ଆହ୍ୱାନ କରିବା, ତାଙ୍କର ଅନୁଗ୍ରହ ନିମିତ୍ତ ଆଶା ଓ ଆନନ୍ଦ ପାଇବା। ସାଇ ବ
0 views
॥ ଶ୍ରୀ ସାଈଂ ଚାଲୀସା ॥
ପହଲେ ସାଈ କେ ଚରଣୋଂ ମେଂ, ଅପନା ଶୀଶ ନମାଊଂ ମୈଂ।
କୈସେ ଶିରଡୀ ସାଈ ଆଏ, ସାରା ହାଲ ସୁନାଊଂ ମୈଂ॥
କୌନ ହୈ ମାତା, ପିତା କୌନ ହୈ, ଯେ ନ କିସୀ ନେ ଭୀ ଜାନା।
କହାଂ ଜନ୍ମ ସାଈ ନେ ଧାରା, ପ୍ରଶ୍ନ ପହେଲୀ ରହା ବନା॥
କୋଈ କହେ ଅୟୋଧ୍ୟା କେ, ଯେ ରାମଚନ୍ଦ୍ର ଭଗବାନ ହୈଂ।
କୋଈ କହତା ସାଈ ବାବା, ପବନ ପୁତ୍ର ହନୁମାନ ହୈଂ॥
କୋଈ କହତା ମଙ୍ଗଲ ମୂର୍ତି, ଶ୍ରୀ ଗଜାନନ୍ଦ ହୈଂ ସାଈ।
କୋଈ କହତା ଗୋକୁଲ ମୋହନ, ଦେବକୀ ନନ୍ଦନ ହୈଂ ସାଈ॥
ଶଙ୍କର ସମଝେ ଭକ୍ତ କଈ ତୋ, ବାବା କୋ ଭଜତେ ରହତେ।
କୋଈ କହ ଅବତାର ଦତ୍ତ କା, ପୂଜା ସାଈ କୀ କରତେ॥
କୁଛ ଭୀ ମାନୋ ଉନକୋ ତୁମ, ପର ସାଈ ହୈଂ ସଚ୍ଚେ ଭଗବାନ।
ବଡ଼େ ଦୟାଲୁ ଦୀନବନ୍ଧୁ, କିତନୋଂ କୋ ଦିୟା ଜୀବନ ଦାନ॥
କଈ ବର୍ଷ ପହଲେ କୀ ଘଟନା, ତୁମ୍ହେଂ ସୁନାଊଙ୍ଗା ମୈଂ ବାତ।
କିସୀ ଭାଗ୍ୟଶାଲୀ କୀ, ଶିରଡୀ ମେଂ ଆଈ ଥୀ ବାରାତ॥
ଆୟା ସାଥ ଉସୀ କେ ଥା, ବାଲକ ଏକ ବହୁତ ସୁନ୍ଦର।
ଆୟା, ଆକର ବହୀଂ ବସ ଗୟା, ପାବନ ଶିରଡୀ କିୟା ନଗର॥
କଈ ଦିନୋଂ ତକ ଭଟକତା, ଭିକ୍ଷା ମାଁଗ ଉସନେ ଦର-ଦର।
ଔର ଦିଖାଈ ଐସୀ ଲୀଲା, ଜଗ ମେଂ ଜୋ ହୋ ଗଈ ଅମର॥
ଜୈସେ-ଜୈସେ ଅମର ଉମର ବଢ଼ୀ, ବଢ଼ତୀ ହୀ ବୈସେ ଗଈ ଶାନ।
ଘର-ଘର ହୋନେ ଲଗା ନଗର ମେଂ, ସାଈ ବାବା କା ଗୁଣଗାନ ॥
10॥
ଦିଗ୍-ଦିଗନ୍ତ ମେଂ ଲଗା ଗୂଞ୍ଜନେ, ଫିର ତୋ ସାଈଞ୍ଜୀ କା ନାମ।
ଦୀନ-ଦୁଖୀ କୀ ରକ୍ଷା କରନା, ଯହୀ ରହା ବାବା କା କାମ॥
ବାବା କେ ଚରଣୋଂ ମେଂ ଜାକର, ଜୋ କହତା ମୈଂ ହୂଂ ନିର୍ଧନ।
ଦୟା ଉସୀ ପର ହୋତୀ ଉନକୀ, ଖୁଲ ଜାତେ ଦୁଃଖ କେ ବନ୍ଧନ॥
କଭୀ କିସୀ ନେ ମାଙ୍ଗୀ ଭିକ୍ଷା, ଦୋ ବାବା ମୁଝକୋ ସନ୍ତାନ।
ଏବଂ ଅସ୍ତୁ ତବ କହକର ସାଈ, ଦେତେ ଥେ ଉସକୋ ବରଦାନ॥
ସ୍ୱୟଂ ଦୁଃଖୀ ବାବା ହୋ ଜାତେ, ଦୀନ-ଦୁଃଖୀ ଜନ କା ଲଖ ହାଲ।
ଅନ୍ତଃକରଣ ଶ୍ରୀ ସାଈ କା, ସାଗର ଜୈସା ରହା ବିଶାଲ॥
ଭକ୍ତ ଏକ ମଦ୍ରାସୀ ଆୟା, ଘର କା ବହୁତ ବ଼ଡ଼ା ଧନବାନ।
ମାଲ ଖଜାନା ବେହଦ ଉସକା, କେବଲ ନହୀଂ ରହୀ ସନ୍ତାନ॥
ଲଗା ମନାନେ ସାଈନାଥ କୋ, ବାବା ମୁଝ ପର ଦୟା କରୋ।
ଝଞ୍ଝା ସେ ଝଙ୍କୃତ ନୈୟା କୋ, ତୁମ୍ହୀଂ ମେରୀ ପାର କରୋ॥
କୁଲଦୀପକ କେ ବିନା ଅନ୍ଧେରା, ଛାୟା ହୁଆ ଘର ମେଂ ମେରେ।
ଇସଲିଏ ଆୟା ହୂଁ ବାବା, ହୋକର ଶରଣାଗତ ତେରେ॥
କୁଲଦୀପକ କେ ଅଭାବ ମେଂ, ବ୍ୟର୍ଥ ହୈ ଦୌଲତ କୀ ମାୟା।
ଆଜ ଭିଖାରୀ ବନକର ବାବା, ଶରଣ ତୁମ୍ହାରୀ ମୈଂ ଆୟା॥
ଦେ ଦୋ ମୁଝକୋ ପୁତ୍ର-ଦାନ, ମୈଂ ଋଣୀ ରହୂଙ୍ଗା ଜୀବନ ଭର।
ଔର କିସୀ କୀ ଆଶା ନ ମୁଝକୋ, ସିର୍ଫ ଭରୋସା ହୈ ତୁମ ପର॥
ଅନୁନୟ-ବିନୟ ବହୁତ କୀ ଉସନେ, ଚରଣୋଂ ମେଂ ଧର କେ ଶୀଶ।
ତବ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋକର ବାବା ନେ, ଦିୟା ଭକ୍ତ କୋ ଯହ ଆଶୀଶ॥
20॥
"ଅଲ୍ଲା ଭଲା କରେଗା ତେରା", ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ହୋ ତେରେ ଘର।
କୃପା ରହେଗୀ ତୁଝ ପର ଉସକୀ, ଔର ତେରେ ଉସ ବାଲକ ପର॥
ଅବ ତକ ନହୀଂ କିସୀ ନେ ପାୟା, ସାଈ କୀ କୃପା କା ପାର।
ପୁତ୍ର ରତ୍ନ ଦେ ମଦ୍ରାସୀ କୋ, ଧନ୍ୟ କିୟା ଉସକା ସଂସାର॥
ତନ-ମନ ସେ ଜୋ ଭଜେ ଉସୀ କା, ଜଗ ମେଂ ହୋତା ହୈ ଉଦ୍ଧାର।
ସାଞ୍ଚ କୋ ଆଞ୍ଚ ନହୀଂ ହୈଂ କୋଈ, ସଦା ଝୂଠ କୀ ହୋତୀ ହାର॥
ମୈଂ ହୂଂ ସଦା ସହାରେ ଉସକେ, ସଦା ରହୂଁଗା ଉସକା ଦାସ।
ସାଈ ଜୈସା ପ୍ରଭୁ ମିଲା ହୈ, ଇତନୀ ହୀ କମ ହୈ କ୍ୟା ଆସ॥
ମେରା ଭୀ ଦିନ ଥା ଏକ ଐସା, ମିଲତୀ ନହୀଂ ମୁଝେ ରୋଟୀ।
ତନ ପର କପ଼ଡ଼ା ଦୂର ରହା ଥା, ଶେଷ ରହୀ ନନ୍ହୀଂ ସୀ ଲଙ୍ଗୋଟୀ॥
ସରିତା ସନ୍ମୁଖ ହୋନେ ପର ଭୀ, ମୈଂ ପ୍ୟାସା କା ପ୍ୟାସା ଥା।
ଦୁର୍ଦିନ ମେରା ମେରେ ଊପର, ଦାବାଗ୍ନୀ ବରସାତା ଥା॥
ଧରତୀ କେ ଅତିରିକ୍ତ ଜଗତ ମେଂ, ମେରା କୁଛ ଅବଲମ୍ବ ନ ଥା।
ବନା ଭିଖାରୀ ମୈଂ ଦୁନିୟା ମେଂ, ଦର-ଦର ଠୋକର ଖାତା ଥା॥
ଐସେ ମେଂ ଏକ ମିତ୍ର ମିଲା ଜୋ, ପରମ ଭକ୍ତ ସାଈ କା ଥା।
ଜଞ୍ଜାଲୋଂ ସେ ମୁକ୍ତ ମଗର, ଜଗତୀ ମେଂ ବହ ଭୀ ମୁଝସା ଥା॥
ବାବା କେ ଦର୍ଶନ କୀ ଖାତିର, ମିଲ ଦୋନୋଂ ନେ କିୟା ବିଚାର।
ସାଈ ଜୈସେ ଦୟା ମୂର୍ତି କେ, ଦର୍ଶନ କୋ ହୋ ଗଏ ତୈୟାର॥
ପାବନ ଶିରଡୀ ନଗର ମେଂ ଜାକର, ଦେଖ ମତବାଲୀ ମୂରତି।
ଧନ୍ୟ ଜନ୍ମ ହୋ ଗୟା କି ହମନେ, ଜବ ଦେଖୀ ସାଈ କୀ ସୂରତି ॥
30॥
ଜବ ସେ କିଏ ହୈଂ ଦର୍ଶନ ହମନେ, ଦୁଃଖ ସାରା କାଫୂର ହୋ ଗୟା।
ସଙ୍କଟ ସାରେ ମିଟୈ ଔର, ବିପଦାଓଂ କା ଅନ୍ତ ହୋ ଗୟା॥
ମାନ ଔର ସମ୍ମାନ ମିଲା, ଭିକ୍ଷା ମେଂ ହମକୋ ବାବା ସେ।
ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ହୋ ଉଠେ ଜଗତ ମେଂ, ହମ ସାଈ କୀ ଆଭା ସେ॥
ବାବା ନେ ସନ୍ମାନ ଦିୟା ହୈ, ମାନ ଦିୟା ଇସ ଜୀବନ ମେଂ।
ଇସକା ହୀ ସମ୍ବଲ ଲେ ମୈଂ, ହଂସତା ଜାଊଙ୍ଗା ଜୀବନ ମେଂ॥
ସାଈ କୀ ଲୀଲା କା ମେରେ, ମନ ପର ଐସା ଅସର ହୁଆ।
ଲଗତା ଜଗତୀ କେ କଣ-କଣ ମେଂ, ଜୈସେ ହୋ ବହ ଭରା ହୁଆ॥
"କାଶୀରାମ" ବାବା କା ଭକ୍ତ, ଶିରଡୀ ମେଂ ରହତା ଥା।
ମୈଂ ସାଈ କା ସାଈ ମେରା, ବହ ଦୁନିୟା ସେ କହତା ଥା॥
ସୀକର ସ୍ୱୟଂ ବସ୍ତ୍ର ବେଚତା, ଗ୍ରାମ-ନଗର ବାଜାରୋଂ ମେଂ।
ଝଙ୍କୃତ ଉସକୀ ହୃଦୟ ତନ୍ତ୍ରୀ ଥୀ, ସାଈ କୀ ଝଙ୍କାରୋଂ ମେଂ॥
ସ୍ତବ୍ଧ ନିଶା ଥୀ, ଥେ ସୋୟ, ରଜନୀ ଆଞ୍ଚଲ ମେଂ ଚାଁଦ ସିତାରେ।
ନହୀଂ ସୂଝତା ରହା ହାଥ କୋ, ହାଥ ତିମିର କେ ମାରେ॥
ବସ୍ତ୍ର ବେଚକର ଲୌଟ ରହା ଥା, ହାୟ! ହାଟ ସେ କାଶୀ।
ବିଚିତ୍ର ବ଼ଡ଼ା ସଂୟୋଗ କି ଉସ ଦିନ, ଆତା ଥା ଏକାକୀ॥
ଘେର ରାହ ମେଂ ଖ଼ଡ଼େ ହୋ ଗଏ, ଉସେ କୁଟିଲ ଅନ୍ୟାୟୀ।
ମାରୋ କାଟୋ ଲୂଟୋ ଇସକୀ ହୀ, ଧ୍ୱନି ପ଼ଡ଼ୀ ସୁନାଈ॥
ଲୂଟ ପୀଟକର ଉସେ ବହାଁ ସେ, କୁଟିଲ ଗଏ ଚମ୍ପତ ହୋ।
ଆଘାତୋଂ ମେଂ ମର୍ମାହତ ହୋ, ଉସନେ ଦୀ ସଞ୍ଜ୍ଞା ଖୋ॥
40॥
ବହୁତ ଦେର ତକ ପ଼ଡ଼ା ରହ ବହ, ବହୀଂ ଉସୀ ହାଲତ ମେଂ।
ଜାନେ କବ କୁଛ ହୋଶ ହୋ ଉଠା, ବହୀଂ ଉସକୀ ପଲକ ମେଂ॥
ଅନଜାନେ ହୀ ଉସକେ ମୁଂହ ସେ, ନିକଲ ପ଼ଡ଼ା ଥା ସାଈ।
ଜିସକୀ ପ୍ରତିଧ୍ୱନି ଶିରଡୀ ମେଂ, ବାବା କୋ ପ଼ଡ଼ୀ ସୁନାଈ॥
କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋ ଉଠା ମାନସ ଉନକା, ବାବା ଗଏ ବିକଲ ହୋ।
ଲଗତା ଜୈସେ ଘଟନା ସାରୀ, ଘଟୀ ଉନ୍ହୀଂ କେ ସନ୍ମୁଖ ହୋ॥
ଉନ୍ମାଦୀ ସେ ଇ଼ଧର-ଉ଼ଧର ତବ, ବାବା ଲେଗେ ଭଟକନେ।
ସନ୍ମୁଖ ଚୀଜେଂ ଜୋ ଭୀ ଆଈ, ଉନକୋ ଲଗନେ ପଟକନେ॥
ଔର ଧଧକତେ ଅଙ୍ଗାରୋଂ ମେଂ, ବାବା ନେ ଅପନା କର ଡାଲା।
ହୁଏ ସଶଙ୍କିତ ସଭୀ ବହାଁ, ଲଖ ତାଣ୍ଡବନୃତ୍ୟ ନିରାଲା॥
ସମଝ ଗଏ ସବ ଲୋଗ, କି କୋଈ ଭକ୍ତ ପ଼ଡ଼ା ସଙ୍କଟ ମେଂ।
କ୍ଷୁଭିତ ଖ଼ଡ଼େ ଥେ ସଭୀ ବହାଁ, ପର ପ଼ଡ଼େ ହୁଏ ବିସ୍ମୟ ମେଂ॥
ଉସେ ବଚାନେ କୀ ହୀ ଖାତିର, ବାବା ଆଜ ବିକଲ ହୈ।
ଉସକୀ ହୀ ପୀ଼ଡ଼ା ସେ ପୀଡିତ, ଉନକୀ ଅନ୍ତଃସ୍ଥଲ ହୈ॥
ଇତନେ ମେଂ ହୀ ବିବିଧ ନେ ଅପନୀ, ବିଚିତ୍ରତା ଦିଖଲାଈ।
ଲଖ କର ଜିସକୋ ଜନତା କୀ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସରିତା ଲହରାଈ॥
ଲେକର ସଞ୍ଜ୍ଞାହୀନ ଭକ୍ତ କୋ, ଗା଼ଡ଼ୀ ଏକ ବହାଁ ଆଈ।
ସନ୍ମୁଖ ଅପନେ ଦେଖ ଭକ୍ତ କୋ, ସାଈ କୀ ଆଙ୍ଖେଂ ଭର ଆଈ॥
ଶାନ୍ତ, ଧୀର, ଗମ୍ଭୀର, ସିନ୍ଧୁ ସା, ବାବା କା ଅନ୍ତଃସ୍ଥଲ।
ଆଜ ନ ଜାନେ କ୍ୟୋଂ ରହ-ରହକର, ହୋ ଜାତା ଥା ଚଞ୍ଚଲ ॥
50॥
ଆଜ ଦୟା କୀ ମୂର୍ତି ସ୍ୱୟଂ ଥା, ବନା ହୁଆ ଉପଚାରୀ।
ଔର ଭକ୍ତ କେ ଲିଏ ଆଜ ଥା, ଦେବ ବନା ପ୍ରତିହାରୀ॥
ଆଜ ଭକ୍ତି କୀ ବିଷମ ପରୀକ୍ଷା ମେଂ, ସଫଲ ହୁଆ ଥା କାଶୀ।
ଉସକେ ହୀ ଦର୍ଶନ କୀ ଖାତିର ଥେ, ଉମ଼ଡ଼େ ନଗର-ନିବାସୀ॥
ଜବ ଭୀ ଔର ଜହାଂ ଭୀ କୋଈ, ଭକ୍ତ ପ଼ଡ଼େ ସଙ୍କଟ ମେଂ।
ଉସକୀ ରକ୍ଷା କରନେ ବାବା, ଆତେ ହୈଂ ପଲଭର ମେଂ॥
ଯୁଗ-ଯୁଗ କା ହୈ ସତ୍ୟ ଯହ, ନହୀଂ କୋଈ ନଈ କହାନୀ।
ଆପତଗ୍ରସ୍ତ ଭକ୍ତ ଜବ ହୋତା, ଜାତେ ଖୁଦ ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ॥
ଭେଦ-ଭାବ ସେ ପରେ ପୁଜାରୀ, ମାନବତା କେ ଥେ ସାଈ।
ଜିତନେ ପ୍ୟାରେ ହିନ୍ଦୁ-ମୁସ୍ଲିମ, ଉତନେ ହୀ ଥେ ସିକ୍ଖ ଈସାଈ॥
ଭେଦ-ଭାବ ମନ୍ଦିର-ମସ୍ଜିଦ କା, ତୋଡ଼-ଫୋଡ଼ ବାବା ନେ ଡାଲା।
ରାହ ରହୀମ ସଭୀ ଉନକେ ଥେ, କୃଷ୍ଣ କରୀମ ଅଲ୍ଲାତାଲା॥
ଘଣ୍ଟେ କୀ ପ୍ରତିଧ୍ୱନି ସେ ଗୂଞ୍ଜା, ମସ୍ଜିଦ କା କୋନା-କୋନା।
ମିଲେ ପରସ୍ପର ହିନ୍ଦୁ-ମୁସ୍ଲିମ, ପ୍ୟାର ବଢ଼ା ଦିନ-ଦିନ ଦୂନା॥
ଚମତ୍କାର ଥା କିତନା ସୁନ୍ଦର, ପରିଚୟ ଇସ କାୟା ନେ ଦୀ।
ଔର ନୀମ କଡୁବାହଟ ମେଂ ଭୀ, ମିଠାସ ବାବା ନେ ଭର ଦୀ॥
ସବ କୋ ସ୍ନେହ ଦିୟା ସାଈ ନେ, ସବକୋ ସନ୍ତୁଲ ପ୍ୟାର କିୟା।
ଜୋ କୁଛ ଜିସନେ ଭୀ ଚାହା, ବାବା ନେ ଉସକୋ ବହୀ ଦିୟା॥
ଐସେ ସ୍ନେହଶୀଲ ଭାଜନ କା, ନାମ ସଦା ଜୋ ଜପା କରେ।
ପର୍ୱତ ଜୈସା ଦୁଃଖ ନ କ୍ୟୋଂ ହୋ, ପଲଭର ମେଂ ବହ ଦୂର ଟରେ॥
60॥
ସାଈ ଜୈସା ଦାତା ହମ, ଅରେ ନହୀଂ ଦେଖା କୋଈ।
ଜିସକେ କେବଲ ଦର୍ଶନ ସେ ହୀ, ସାରୀ ବିପଦା ଦୂର ଗଈ॥
ତନ ମେଂ ସାଈ, ମନ ମେଂ ସାଈ, ସାଈ-ସାଈ ଭଜା କରୋ।
ଅପନେ ତନ କୀ ସୁଧି-ବୁଧି ଖୋକର, ସୁଧି ଉସକୀ ତୁମ କିୟା କରୋ॥
ଜବ ତୂ ଅପନୀ ସୁଧି ତଜ, ବାବା କୀ ସୁଧି କିୟା କରେଗା।
ଔର ରାତ-ଦିନ ବାବା-ବାବା, ହୀ ତୂ ରଟା କରେଗା॥
ତୋ ବାବା କୋ ଅରେ! ବିବଶ ହୋ, ସୁଧି ତେରୀ ଲେନୀ ହୀ ହୋଗୀ।
ତେରୀ ହର ଇଚ୍ଛା ବାବା କୋ, ପୂରୀ ହୀ କରନୀ ହୋଗୀ॥
ଜଙ୍ଗଲ, ଜଗଂଲ ଭଟକ ନ ପାଗଲ, ଔର ଢୂଂଢ଼ନେ ବାବା କୋ।
ଏକ ଜଗହ କେବଲ ଶିରଡୀ ମେଂ, ତୂ ପାଏଗା ବାବା କୋ॥
ଧନ୍ୟ ଜଗତ ମେଂ ପ୍ରାଣୀ ହୈ ବହ, ଜିସନେ ବାବା କୋ ପାୟା।
ଦୁଃଖ ମେଂ, ସୁଖ ମେଂ ପ୍ରହର ଆଠ ହୋ, ସାଈ କା ହୀ ଗୁଣ ଗାୟା॥
ଗିରେ ସଙ୍କଟୋଂ କେ ପର୍ୱତ, ଚାହେ ବିଜଲୀ ହୀ ଟୂଟ ପଡ଼େ।
ସାଈ କା ଲେ ନାମ ସଦା ତୁମ, ସନ୍ମୁଖ ସବ କେ ରହୋ ଅଡ଼େ॥
ଇସ ବୂଢ଼େ କୀ ସୁନ କରାମତ, ତୁମ ହୋ ଜାଓଗେ ହୈରାନ।
ଦଙ୍ଗ ରହ ଗଏ ସୁନକର ଜିସକୋ, ଜାନେ କିତନେ ଚତୁର ସୁଜାନ॥
ଏକ ବାର ଶିରଡୀ ମେଂ ସାଧୁ, ଢ଼ୋଙ୍ଗୀ ଥା କୋଈ ଆୟା।
ଭୋଲୀ-ଭାଲୀ ନଗର-ନିବାସୀ, ଜନତା କୋ ଥା ଭରମାୟା॥
ଜଡ଼ୀ-ବୂଟିୟାଂ ଉନ୍ହେଂ ଦିଖାକର, କରନେ ଲଗା ବହ ଭାଷଣ।
କହନେ ଲଗା ସୁନୋ ଶ୍ରୋତାଗଣ, ଘର ମେରା ହୈ ବୃନ୍ଦାବନ ॥
70॥
ଔଷଧି ମେରେ ପାସ ଏକ ହୈ, ଔର ଅଜବ ଇସମେଂ ଶକ୍ତି।
ଇସକେ ସେବନ କରନେ ସେ ହୀ, ହୋ ଜାତୀ ଦୁଃଖ ସେ ମୁକ୍ତି॥
ଅଗର ମୁକ୍ତ ହୋନା ଚାହୋ, ତୁମ ସଙ୍କଟ ସେ ବୀମାରୀ ସେ।
ତୋ ହୈ ମେରା ନମ୍ର ନିବେଦନ, ହର ନର ସେ, ହର ନାରୀ ସେ॥
ଲୋ ଖରୀଦ ତୁମ ଇସକୋ, ଇସକୀ ସେବନ ବିଧିୟାଂ ହୈଂ ନ୍ୟାରୀ।
ଯଦ୍ୟପି ତୁଚ୍ଛ ବସ୍ତୁ ହୈ ଯହ, ଗୁଣ ଉସକେ ହୈଂ ଅତି ଭାରୀ॥
ଜୋ ହୈ ସନ୍ତତି ହୀନ ଯହାଂ ଯଦି, ମେରୀ ଔଷଧି କୋ ଖାଏ।
ପୁତ୍ର-ରତ୍ନ ହୋ ପ୍ରାପ୍ତ, ଅରେ ବହ ମୁଂହ ମାଙ୍ଗା ଫଲ ପାଏ॥
ଔଷଧି ମେରୀ ଜୋ ନ ଖରୀଦେ, ଜୀବନ ଭର ପଛତାଏଗା।
ମୁଝ ଜୈସା ପ୍ରାଣୀ ଶାୟଦ ହୀ, ଅରେ ଯହାଂ ଆ ପାଏଗା॥
ଦୁନିୟା ଦୋ ଦିନୋଂ କା ମେଲା ହୈ, ମୌଜ ଶୌକ ତୁମ ଭୀ କର ଲୋ।
ଅଗର ଇସସେ ମିଲତା ହୈ, ସବ କୁଛ, ତୁମ ଭୀ ଇସକୋ ଲେ ଲୋ॥
ହୈରାନୀ ବଢ଼ତୀ ଜନତା କୀ, ଲଖ ଇସକୀ କାରସ୍ତାନୀ।
ପ୍ରମୁଦିତ ବହ ଭୀ ମନ- ହୀ-ମନ ଥା, ଲଖ ଲୋଗୋଂ କୀ ନାଦାନୀ॥
ଖବର ସୁନାନେ ବାବା କୋ ଯହ, ଗୟା ଦୌଡ଼କର ସେବକ ଏକ।
ସୁନକର ଭୃକୁଟୀ ତନୀ ଔର, ବିସ୍ମରଣ ହୋ ଗୟା ସଭୀ ବିବେକ॥
ହୁକ୍ମ ଦିୟା ସେବକ କୋ, ସତ୍ୱର ପକଡ଼ ଦୁଷ୍ଟ କୋ ଲାଓ।
ଯା ଶିରଡୀ କୀ ସୀମା ସେ, କପଟୀ କୋ ଦୂର ଭଗାଓ॥
ମେରେ ରହତେ ଭୋଲୀ-ଭାଲୀ, ଶିରଡୀ କୀ ଜନତା କୋ।
କୌନ ନୀଚ ଐସା ଜୋ, ସାହସ କରତା ହୈ ଛଲନେ କୋ॥
80॥
ପଲଭର ମେଂ ଐସେ ଢୋଙ୍ଗୀ, କପଟୀ ନୀଚ ଲୁଟେରେ କୋ।
ମହାନାଶ କେ ମହାଗର୍ତ ମେଂ ପହୁଁଚା, ଦୂଁ ଜୀବନ ଭର କୋ॥
ତନିକ ମିଲା ଆଭାସ ମଦାରୀ, କ୍ରୂର, କୁଟିଲ ଅନ୍ୟାୟୀ କୋ।
କାଲ ନାଚତା ହୈ ଅବ ସିର ପର, ଗୁସ୍ସା ଆୟା ସାଈ କୋ॥
ପଲଭର ମେଂ ସବ ଖେଲ ବନ୍ଦ କର, ଭାଗା ସିର ପର ରଖକର ପୈର।
ସୋଚ ରହା ଥା ମନ ହୀ ମନ, ଭଗବାନ ନହୀଂ ହୈ ଅବ ଖୈର॥
ସଚ ହୈ ସାଈ ଜୈସା ଦାନୀ, ମିଲ ନ ସକେଗା ଜଗ ମେଂ।
ଅଂଶ ଈଶ କା ସାଈ ବାବା, ଉନ୍ହେଂ ନ କୁଛ ଭୀ ମୁଶ୍କିଲ ଜଗ ମେଂ॥
ସ୍ନେହ, ଶୀଲ, ସୌଜନ୍ୟ ଆଦି କା, ଆଭୂଷଣ ଧାରଣ କର।
ବଢ଼ତା ଇସ ଦୁନିୟା ମେଂ ଜୋ ଭୀ, ମାନବ ସେବା କେ ପଥ ପର॥
ବହୀ ଜୀତ ଲେତା ହୈ ଜଗତୀ କେ, ଜନ ଜନ କା ଅନ୍ତଃସ୍ଥଲ।
ଉସକୀ ଏକ ଉଦାସୀ ହୀ, ଜଗ କୋ କର ଦେତୀ ହୈ ବିହ୍ୱଲ॥
ଜବ-ଜବ ଜଗ ମେଂ ଭାର ପାପ କା, ବଢ଼-ବଢ଼ ହୀ ଜାତା ହୈ।
ଉସେ ମିଟାନେ କୀ ହୀ ଖାତିର, ଅବତାରୀ ହୀ ଆତା ହୈ॥
ପାପ ଔର ଅନ୍ୟାୟ ସଭୀ କୁଛ, ଇସ ଜଗତୀ କା ହର କେ।
ଦୂର ଭଗା ଦେତା ଦୁନିୟା କେ, ଦାନବ କୋ କ୍ଷଣ ଭର କେ॥
ସ୍ନେହ ସୁଧା କୀ ଧାର ବରସନେ, ଲଗତୀ ହୈ ଇସ ଦୁନିୟା ମେଂ।
ଗଲେ ପରସ୍ପର ମିଲନେ ଲଗତେ, ହୈଂ ଜନ-ଜନ ଆପସ ମେଂ॥
ଐସେ ଅବତାରୀ ସାଈ, ମୃତ୍ୟୁଲୋକ ମେଂ ଆକର।
ସମତା କା ଯହ ପାଠ ପଢ଼ାୟା, ସବକୋ ଅପନା ଆପ ମିଟାକର ॥
90॥
ନାମ ଦ୍ୱାରକା ମସ୍ଜିଦ କା, ରଖା ଶିରଡୀ ମେଂ ସାଈ ନେ।
ଦାପ, ତାପ, ସନ୍ତାପ ମିଟାୟା, ଜୋ କୁଛ ଆୟା ସାଈ ନେ॥
ସଦା ଯାଦ ମେଂ ମସ୍ତ ରାମ କୀ, ବୈଠେ ରହତେ ଥେ ସାଈ।
ପହର ଆଠ ହୀ ରାମ ନାମ କୋ, ଭଜତେ ରହତେ ଥେ ସାଈ॥
ସୂଖୀ-ରୂଖୀ ତାଜୀ ବାସୀ, ଚାହେ ଯା ହୋବେ ପକବାନ।
ସୌଦା ପ୍ୟାର କେ ଭୂଖେ ସାଈ କୀ, ଖାତିର ଥେ ସଭୀ ସମାନ॥
ସ୍ନେହ ଔର ଶ୍ରଦ୍ଧା ସେ ଅପନୀ, ଜନ ଜୋ କୁଛ ଦେ ଜାତେ ଥେ।
ବଡ଼େ ଚାବ ସେ ଉସ ଭୋଜନ କୋ, ବାବା ପାବନ କରତେ ଥେ॥
କଭୀ-କଭୀ ମନ ବହଲାନେ କୋ, ବାବା ବାଗ ମେଂ ଜାତେ ଥେ।
ପ୍ରମୁଦିତ ମନ ମେଂ ନିରଖ ପ୍ରକୃତି, ଛଟା କୋ ବେ ହୋତେ ଥେ॥
ରଙ୍ଗ-ବିରଙ୍ଗେ ପୁଷ୍ପ ବାଗ କେ, ମନ୍ଦ-ମନ୍ଦ ହିଲ-ଡୁଲ କରକେ।
ବୀହଡ଼ ବୀରାନେ ମନ ମେଂ ଭୀ, ସ୍ନେହ ସଲିଲ ଭର ଜାତେ ଥେ॥
ଐସୀ ସମୁଧୁର ବେଲା ମେଂ ଭୀ, ଦୁଖ ଆପାତ, ବିପଦା କେ ମାରେ।
ଅପନେ ମନ କୀ ବ୍ୟଥା ସୁନାନେ, ଜନ ରହତେ ବାବା କୋ ଘେରେ॥
ସୁନକର ଜିନକୀ କରୂଣକଥା କୋ, ନୟନ କମଲ ଭର ଆତେ ଥେ।
ଦେ ବିଭୂତି ହର ବ୍ୟଥା, ଶାନ୍ତି, ଉନକେ ଉର ମେଂ ଭର ଦେତେ ଥେ॥
ଜାନେ କ୍ୟା ଅଦ୍ଭୁତ ଶିକ୍ତ, ଉସ ବିଭୂତି ମେଂ ହୋତୀ ଥୀ।
ଜୋ ଧାରଣ କରତେ ମସ୍ତକ ପର, ଦୁଃଖ ସାରା ହର ଲେତୀ ଥୀ॥
ଧନ୍ୟ ମନୁଜ ବେ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦର୍ଶନ, ଜୋ ବାବା ସାଈ କେ ପାଏ।
ଧନ୍ୟ କମଲ କର ଉନକେ ଜିନସେ, ଚରଣ-କମଲ ବେ ପରସାଏ॥
100॥
କାଶ ନିର୍ଭୟ ତୁମକୋ ଭୀ, ସାକ୍ଷାତ୍ ସାଈ ମିଲ ଜାତା।
ବର୍ଷୋଂ ସେ ଉଜଡ଼ା ଚମନ ଅପନା, ଫିର ସେ ଆଜ ଖିଲ ଜାତା॥
ଗର ପକଡ଼ତା ମୈଂ ଚରଣ ଶ୍ରୀ କେ, ନହୀଂ ଛୋଡ଼ତା ଉମ୍ରଭର।
ମନା ଲେତା ମୈଂ ଜରୂର ଉନକୋ, ଗର ରୂଠତେ ସାଈ ମୁଝ ପର॥
ପହଲେ ସାଈ କେ ଚରଣୋଂ ମେଂ, ଅପନା ଶୀଶ ନମାଊଂ ମୈଂ।
କୈସେ ଶିରଡୀ ସାଈ ଆଏ, ସାରା ହାଲ ସୁନାଊଂ ମୈଂ॥
କୌନ ହୈ ମାତା, ପିତା କୌନ ହୈ, ଯେ ନ କିସୀ ନେ ଭୀ ଜାନା।
କହାଂ ଜନ୍ମ ସାଈ ନେ ଧାରା, ପ୍ରଶ୍ନ ପହେଲୀ ରହା ବନା॥
କୋଈ କହେ ଅୟୋଧ୍ୟା କେ, ଯେ ରାମଚନ୍ଦ୍ର ଭଗବାନ ହୈଂ।
କୋଈ କହତା ସାଈ ବାବା, ପବନ ପୁତ୍ର ହନୁମାନ ହୈଂ॥
କୋଈ କହତା ମଙ୍ଗଲ ମୂର୍ତି, ଶ୍ରୀ ଗଜାନନ୍ଦ ହୈଂ ସାଈ।
କୋଈ କହତା ଗୋକୁଲ ମୋହନ, ଦେବକୀ ନନ୍ଦନ ହୈଂ ସାଈ॥
ଶଙ୍କର ସମଝେ ଭକ୍ତ କଈ ତୋ, ବାବା କୋ ଭଜତେ ରହତେ।
କୋଈ କହ ଅବତାର ଦତ୍ତ କା, ପୂଜା ସାଈ କୀ କରତେ॥
କୁଛ ଭୀ ମାନୋ ଉନକୋ ତୁମ, ପର ସାଈ ହୈଂ ସଚ୍ଚେ ଭଗବାନ।
ବଡ଼େ ଦୟାଲୁ ଦୀନବନ୍ଧୁ, କିତନୋଂ କୋ ଦିୟା ଜୀବନ ଦାନ॥
କଈ ବର୍ଷ ପହଲେ କୀ ଘଟନା, ତୁମ୍ହେଂ ସୁନାଊଙ୍ଗା ମୈଂ ବାତ।
କିସୀ ଭାଗ୍ୟଶାଲୀ କୀ, ଶିରଡୀ ମେଂ ଆଈ ଥୀ ବାରାତ॥
ଆୟା ସାଥ ଉସୀ କେ ଥା, ବାଲକ ଏକ ବହୁତ ସୁନ୍ଦର।
ଆୟା, ଆକର ବହୀଂ ବସ ଗୟା, ପାବନ ଶିରଡୀ କିୟା ନଗର॥
କଈ ଦିନୋଂ ତକ ଭଟକତା, ଭିକ୍ଷା ମାଁଗ ଉସନେ ଦର-ଦର।
ଔର ଦିଖାଈ ଐସୀ ଲୀଲା, ଜଗ ମେଂ ଜୋ ହୋ ଗଈ ଅମର॥
ଜୈସେ-ଜୈସେ ଅମର ଉମର ବଢ଼ୀ, ବଢ଼ତୀ ହୀ ବୈସେ ଗଈ ଶାନ।
ଘର-ଘର ହୋନେ ଲଗା ନଗର ମେଂ, ସାଈ ବାବା କା ଗୁଣଗାନ ॥
10॥
ଦିଗ୍-ଦିଗନ୍ତ ମେଂ ଲଗା ଗୂଞ୍ଜନେ, ଫିର ତୋ ସାଈଞ୍ଜୀ କା ନାମ।
ଦୀନ-ଦୁଖୀ କୀ ରକ୍ଷା କରନା, ଯହୀ ରହା ବାବା କା କାମ॥
ବାବା କେ ଚରଣୋଂ ମେଂ ଜାକର, ଜୋ କହତା ମୈଂ ହୂଂ ନିର୍ଧନ।
ଦୟା ଉସୀ ପର ହୋତୀ ଉନକୀ, ଖୁଲ ଜାତେ ଦୁଃଖ କେ ବନ୍ଧନ॥
କଭୀ କିସୀ ନେ ମାଙ୍ଗୀ ଭିକ୍ଷା, ଦୋ ବାବା ମୁଝକୋ ସନ୍ତାନ।
ଏବଂ ଅସ୍ତୁ ତବ କହକର ସାଈ, ଦେତେ ଥେ ଉସକୋ ବରଦାନ॥
ସ୍ୱୟଂ ଦୁଃଖୀ ବାବା ହୋ ଜାତେ, ଦୀନ-ଦୁଃଖୀ ଜନ କା ଲଖ ହାଲ।
ଅନ୍ତଃକରଣ ଶ୍ରୀ ସାଈ କା, ସାଗର ଜୈସା ରହା ବିଶାଲ॥
ଭକ୍ତ ଏକ ମଦ୍ରାସୀ ଆୟା, ଘର କା ବହୁତ ବ଼ଡ଼ା ଧନବାନ।
ମାଲ ଖଜାନା ବେହଦ ଉସକା, କେବଲ ନହୀଂ ରହୀ ସନ୍ତାନ॥
ଲଗା ମନାନେ ସାଈନାଥ କୋ, ବାବା ମୁଝ ପର ଦୟା କରୋ।
ଝଞ୍ଝା ସେ ଝଙ୍କୃତ ନୈୟା କୋ, ତୁମ୍ହୀଂ ମେରୀ ପାର କରୋ॥
କୁଲଦୀପକ କେ ବିନା ଅନ୍ଧେରା, ଛାୟା ହୁଆ ଘର ମେଂ ମେରେ।
ଇସଲିଏ ଆୟା ହୂଁ ବାବା, ହୋକର ଶରଣାଗତ ତେରେ॥
କୁଲଦୀପକ କେ ଅଭାବ ମେଂ, ବ୍ୟର୍ଥ ହୈ ଦୌଲତ କୀ ମାୟା।
ଆଜ ଭିଖାରୀ ବନକର ବାବା, ଶରଣ ତୁମ୍ହାରୀ ମୈଂ ଆୟା॥
ଦେ ଦୋ ମୁଝକୋ ପୁତ୍ର-ଦାନ, ମୈଂ ଋଣୀ ରହୂଙ୍ଗା ଜୀବନ ଭର।
ଔର କିସୀ କୀ ଆଶା ନ ମୁଝକୋ, ସିର୍ଫ ଭରୋସା ହୈ ତୁମ ପର॥
ଅନୁନୟ-ବିନୟ ବହୁତ କୀ ଉସନେ, ଚରଣୋଂ ମେଂ ଧର କେ ଶୀଶ।
ତବ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋକର ବାବା ନେ, ଦିୟା ଭକ୍ତ କୋ ଯହ ଆଶୀଶ॥
20॥
"ଅଲ୍ଲା ଭଲା କରେଗା ତେରା", ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ହୋ ତେରେ ଘର।
କୃପା ରହେଗୀ ତୁଝ ପର ଉସକୀ, ଔର ତେରେ ଉସ ବାଲକ ପର॥
ଅବ ତକ ନହୀଂ କିସୀ ନେ ପାୟା, ସାଈ କୀ କୃପା କା ପାର।
ପୁତ୍ର ରତ୍ନ ଦେ ମଦ୍ରାସୀ କୋ, ଧନ୍ୟ କିୟା ଉସକା ସଂସାର॥
ତନ-ମନ ସେ ଜୋ ଭଜେ ଉସୀ କା, ଜଗ ମେଂ ହୋତା ହୈ ଉଦ୍ଧାର।
ସାଞ୍ଚ କୋ ଆଞ୍ଚ ନହୀଂ ହୈଂ କୋଈ, ସଦା ଝୂଠ କୀ ହୋତୀ ହାର॥
ମୈଂ ହୂଂ ସଦା ସହାରେ ଉସକେ, ସଦା ରହୂଁଗା ଉସକା ଦାସ।
ସାଈ ଜୈସା ପ୍ରଭୁ ମିଲା ହୈ, ଇତନୀ ହୀ କମ ହୈ କ୍ୟା ଆସ॥
ମେରା ଭୀ ଦିନ ଥା ଏକ ଐସା, ମିଲତୀ ନହୀଂ ମୁଝେ ରୋଟୀ।
ତନ ପର କପ଼ଡ଼ା ଦୂର ରହା ଥା, ଶେଷ ରହୀ ନନ୍ହୀଂ ସୀ ଲଙ୍ଗୋଟୀ॥
ସରିତା ସନ୍ମୁଖ ହୋନେ ପର ଭୀ, ମୈଂ ପ୍ୟାସା କା ପ୍ୟାସା ଥା।
ଦୁର୍ଦିନ ମେରା ମେରେ ଊପର, ଦାବାଗ୍ନୀ ବରସାତା ଥା॥
ଧରତୀ କେ ଅତିରିକ୍ତ ଜଗତ ମେଂ, ମେରା କୁଛ ଅବଲମ୍ବ ନ ଥା।
ବନା ଭିଖାରୀ ମୈଂ ଦୁନିୟା ମେଂ, ଦର-ଦର ଠୋକର ଖାତା ଥା॥
ଐସେ ମେଂ ଏକ ମିତ୍ର ମିଲା ଜୋ, ପରମ ଭକ୍ତ ସାଈ କା ଥା।
ଜଞ୍ଜାଲୋଂ ସେ ମୁକ୍ତ ମଗର, ଜଗତୀ ମେଂ ବହ ଭୀ ମୁଝସା ଥା॥
ବାବା କେ ଦର୍ଶନ କୀ ଖାତିର, ମିଲ ଦୋନୋଂ ନେ କିୟା ବିଚାର।
ସାଈ ଜୈସେ ଦୟା ମୂର୍ତି କେ, ଦର୍ଶନ କୋ ହୋ ଗଏ ତୈୟାର॥
ପାବନ ଶିରଡୀ ନଗର ମେଂ ଜାକର, ଦେଖ ମତବାଲୀ ମୂରତି।
ଧନ୍ୟ ଜନ୍ମ ହୋ ଗୟା କି ହମନେ, ଜବ ଦେଖୀ ସାଈ କୀ ସୂରତି ॥
30॥
ଜବ ସେ କିଏ ହୈଂ ଦର୍ଶନ ହମନେ, ଦୁଃଖ ସାରା କାଫୂର ହୋ ଗୟା।
ସଙ୍କଟ ସାରେ ମିଟୈ ଔର, ବିପଦାଓଂ କା ଅନ୍ତ ହୋ ଗୟା॥
ମାନ ଔର ସମ୍ମାନ ମିଲା, ଭିକ୍ଷା ମେଂ ହମକୋ ବାବା ସେ।
ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ହୋ ଉଠେ ଜଗତ ମେଂ, ହମ ସାଈ କୀ ଆଭା ସେ॥
ବାବା ନେ ସନ୍ମାନ ଦିୟା ହୈ, ମାନ ଦିୟା ଇସ ଜୀବନ ମେଂ।
ଇସକା ହୀ ସମ୍ବଲ ଲେ ମୈଂ, ହଂସତା ଜାଊଙ୍ଗା ଜୀବନ ମେଂ॥
ସାଈ କୀ ଲୀଲା କା ମେରେ, ମନ ପର ଐସା ଅସର ହୁଆ।
ଲଗତା ଜଗତୀ କେ କଣ-କଣ ମେଂ, ଜୈସେ ହୋ ବହ ଭରା ହୁଆ॥
"କାଶୀରାମ" ବାବା କା ଭକ୍ତ, ଶିରଡୀ ମେଂ ରହତା ଥା।
ମୈଂ ସାଈ କା ସାଈ ମେରା, ବହ ଦୁନିୟା ସେ କହତା ଥା॥
ସୀକର ସ୍ୱୟଂ ବସ୍ତ୍ର ବେଚତା, ଗ୍ରାମ-ନଗର ବାଜାରୋଂ ମେଂ।
ଝଙ୍କୃତ ଉସକୀ ହୃଦୟ ତନ୍ତ୍ରୀ ଥୀ, ସାଈ କୀ ଝଙ୍କାରୋଂ ମେଂ॥
ସ୍ତବ୍ଧ ନିଶା ଥୀ, ଥେ ସୋୟ, ରଜନୀ ଆଞ୍ଚଲ ମେଂ ଚାଁଦ ସିତାରେ।
ନହୀଂ ସୂଝତା ରହା ହାଥ କୋ, ହାଥ ତିମିର କେ ମାରେ॥
ବସ୍ତ୍ର ବେଚକର ଲୌଟ ରହା ଥା, ହାୟ! ହାଟ ସେ କାଶୀ।
ବିଚିତ୍ର ବ଼ଡ଼ା ସଂୟୋଗ କି ଉସ ଦିନ, ଆତା ଥା ଏକାକୀ॥
ଘେର ରାହ ମେଂ ଖ଼ଡ଼େ ହୋ ଗଏ, ଉସେ କୁଟିଲ ଅନ୍ୟାୟୀ।
ମାରୋ କାଟୋ ଲୂଟୋ ଇସକୀ ହୀ, ଧ୍ୱନି ପ଼ଡ଼ୀ ସୁନାଈ॥
ଲୂଟ ପୀଟକର ଉସେ ବହାଁ ସେ, କୁଟିଲ ଗଏ ଚମ୍ପତ ହୋ।
ଆଘାତୋଂ ମେଂ ମର୍ମାହତ ହୋ, ଉସନେ ଦୀ ସଞ୍ଜ୍ଞା ଖୋ॥
40॥
ବହୁତ ଦେର ତକ ପ଼ଡ଼ା ରହ ବହ, ବହୀଂ ଉସୀ ହାଲତ ମେଂ।
ଜାନେ କବ କୁଛ ହୋଶ ହୋ ଉଠା, ବହୀଂ ଉସକୀ ପଲକ ମେଂ॥
ଅନଜାନେ ହୀ ଉସକେ ମୁଂହ ସେ, ନିକଲ ପ଼ଡ଼ା ଥା ସାଈ।
ଜିସକୀ ପ୍ରତିଧ୍ୱନି ଶିରଡୀ ମେଂ, ବାବା କୋ ପ଼ଡ଼ୀ ସୁନାଈ॥
କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋ ଉଠା ମାନସ ଉନକା, ବାବା ଗଏ ବିକଲ ହୋ।
ଲଗତା ଜୈସେ ଘଟନା ସାରୀ, ଘଟୀ ଉନ୍ହୀଂ କେ ସନ୍ମୁଖ ହୋ॥
ଉନ୍ମାଦୀ ସେ ଇ଼ଧର-ଉ଼ଧର ତବ, ବାବା ଲେଗେ ଭଟକନେ।
ସନ୍ମୁଖ ଚୀଜେଂ ଜୋ ଭୀ ଆଈ, ଉନକୋ ଲଗନେ ପଟକନେ॥
ଔର ଧଧକତେ ଅଙ୍ଗାରୋଂ ମେଂ, ବାବା ନେ ଅପନା କର ଡାଲା।
ହୁଏ ସଶଙ୍କିତ ସଭୀ ବହାଁ, ଲଖ ତାଣ୍ଡବନୃତ୍ୟ ନିରାଲା॥
ସମଝ ଗଏ ସବ ଲୋଗ, କି କୋଈ ଭକ୍ତ ପ଼ଡ଼ା ସଙ୍କଟ ମେଂ।
କ୍ଷୁଭିତ ଖ଼ଡ଼େ ଥେ ସଭୀ ବହାଁ, ପର ପ଼ଡ଼େ ହୁଏ ବିସ୍ମୟ ମେଂ॥
ଉସେ ବଚାନେ କୀ ହୀ ଖାତିର, ବାବା ଆଜ ବିକଲ ହୈ।
ଉସକୀ ହୀ ପୀ଼ଡ଼ା ସେ ପୀଡିତ, ଉନକୀ ଅନ୍ତଃସ୍ଥଲ ହୈ॥
ଇତନେ ମେଂ ହୀ ବିବିଧ ନେ ଅପନୀ, ବିଚିତ୍ରତା ଦିଖଲାଈ।
ଲଖ କର ଜିସକୋ ଜନତା କୀ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସରିତା ଲହରାଈ॥
ଲେକର ସଞ୍ଜ୍ଞାହୀନ ଭକ୍ତ କୋ, ଗା଼ଡ଼ୀ ଏକ ବହାଁ ଆଈ।
ସନ୍ମୁଖ ଅପନେ ଦେଖ ଭକ୍ତ କୋ, ସାଈ କୀ ଆଙ୍ଖେଂ ଭର ଆଈ॥
ଶାନ୍ତ, ଧୀର, ଗମ୍ଭୀର, ସିନ୍ଧୁ ସା, ବାବା କା ଅନ୍ତଃସ୍ଥଲ।
ଆଜ ନ ଜାନେ କ୍ୟୋଂ ରହ-ରହକର, ହୋ ଜାତା ଥା ଚଞ୍ଚଲ ॥
50॥
ଆଜ ଦୟା କୀ ମୂର୍ତି ସ୍ୱୟଂ ଥା, ବନା ହୁଆ ଉପଚାରୀ।
ଔର ଭକ୍ତ କେ ଲିଏ ଆଜ ଥା, ଦେବ ବନା ପ୍ରତିହାରୀ॥
ଆଜ ଭକ୍ତି କୀ ବିଷମ ପରୀକ୍ଷା ମେଂ, ସଫଲ ହୁଆ ଥା କାଶୀ।
ଉସକେ ହୀ ଦର୍ଶନ କୀ ଖାତିର ଥେ, ଉମ଼ଡ଼େ ନଗର-ନିବାସୀ॥
ଜବ ଭୀ ଔର ଜହାଂ ଭୀ କୋଈ, ଭକ୍ତ ପ଼ଡ଼େ ସଙ୍କଟ ମେଂ।
ଉସକୀ ରକ୍ଷା କରନେ ବାବା, ଆତେ ହୈଂ ପଲଭର ମେଂ॥
ଯୁଗ-ଯୁଗ କା ହୈ ସତ୍ୟ ଯହ, ନହୀଂ କୋଈ ନଈ କହାନୀ।
ଆପତଗ୍ରସ୍ତ ଭକ୍ତ ଜବ ହୋତା, ଜାତେ ଖୁଦ ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ॥
ଭେଦ-ଭାବ ସେ ପରେ ପୁଜାରୀ, ମାନବତା କେ ଥେ ସାଈ।
ଜିତନେ ପ୍ୟାରେ ହିନ୍ଦୁ-ମୁସ୍ଲିମ, ଉତନେ ହୀ ଥେ ସିକ୍ଖ ଈସାଈ॥
ଭେଦ-ଭାବ ମନ୍ଦିର-ମସ୍ଜିଦ କା, ତୋଡ଼-ଫୋଡ଼ ବାବା ନେ ଡାଲା।
ରାହ ରହୀମ ସଭୀ ଉନକେ ଥେ, କୃଷ୍ଣ କରୀମ ଅଲ୍ଲାତାଲା॥
ଘଣ୍ଟେ କୀ ପ୍ରତିଧ୍ୱନି ସେ ଗୂଞ୍ଜା, ମସ୍ଜିଦ କା କୋନା-କୋନା।
ମିଲେ ପରସ୍ପର ହିନ୍ଦୁ-ମୁସ୍ଲିମ, ପ୍ୟାର ବଢ଼ା ଦିନ-ଦିନ ଦୂନା॥
ଚମତ୍କାର ଥା କିତନା ସୁନ୍ଦର, ପରିଚୟ ଇସ କାୟା ନେ ଦୀ।
ଔର ନୀମ କଡୁବାହଟ ମେଂ ଭୀ, ମିଠାସ ବାବା ନେ ଭର ଦୀ॥
ସବ କୋ ସ୍ନେହ ଦିୟା ସାଈ ନେ, ସବକୋ ସନ୍ତୁଲ ପ୍ୟାର କିୟା।
ଜୋ କୁଛ ଜିସନେ ଭୀ ଚାହା, ବାବା ନେ ଉସକୋ ବହୀ ଦିୟା॥
ଐସେ ସ୍ନେହଶୀଲ ଭାଜନ କା, ନାମ ସଦା ଜୋ ଜପା କରେ।
ପର୍ୱତ ଜୈସା ଦୁଃଖ ନ କ୍ୟୋଂ ହୋ, ପଲଭର ମେଂ ବହ ଦୂର ଟରେ॥
60॥
ସାଈ ଜୈସା ଦାତା ହମ, ଅରେ ନହୀଂ ଦେଖା କୋଈ।
ଜିସକେ କେବଲ ଦର୍ଶନ ସେ ହୀ, ସାରୀ ବିପଦା ଦୂର ଗଈ॥
ତନ ମେଂ ସାଈ, ମନ ମେଂ ସାଈ, ସାଈ-ସାଈ ଭଜା କରୋ।
ଅପନେ ତନ କୀ ସୁଧି-ବୁଧି ଖୋକର, ସୁଧି ଉସକୀ ତୁମ କିୟା କରୋ॥
ଜବ ତୂ ଅପନୀ ସୁଧି ତଜ, ବାବା କୀ ସୁଧି କିୟା କରେଗା।
ଔର ରାତ-ଦିନ ବାବା-ବାବା, ହୀ ତୂ ରଟା କରେଗା॥
ତୋ ବାବା କୋ ଅରେ! ବିବଶ ହୋ, ସୁଧି ତେରୀ ଲେନୀ ହୀ ହୋଗୀ।
ତେରୀ ହର ଇଚ୍ଛା ବାବା କୋ, ପୂରୀ ହୀ କରନୀ ହୋଗୀ॥
ଜଙ୍ଗଲ, ଜଗଂଲ ଭଟକ ନ ପାଗଲ, ଔର ଢୂଂଢ଼ନେ ବାବା କୋ।
ଏକ ଜଗହ କେବଲ ଶିରଡୀ ମେଂ, ତୂ ପାଏଗା ବାବା କୋ॥
ଧନ୍ୟ ଜଗତ ମେଂ ପ୍ରାଣୀ ହୈ ବହ, ଜିସନେ ବାବା କୋ ପାୟା।
ଦୁଃଖ ମେଂ, ସୁଖ ମେଂ ପ୍ରହର ଆଠ ହୋ, ସାଈ କା ହୀ ଗୁଣ ଗାୟା॥
ଗିରେ ସଙ୍କଟୋଂ କେ ପର୍ୱତ, ଚାହେ ବିଜଲୀ ହୀ ଟୂଟ ପଡ଼େ।
ସାଈ କା ଲେ ନାମ ସଦା ତୁମ, ସନ୍ମୁଖ ସବ କେ ରହୋ ଅଡ଼େ॥
ଇସ ବୂଢ଼େ କୀ ସୁନ କରାମତ, ତୁମ ହୋ ଜାଓଗେ ହୈରାନ।
ଦଙ୍ଗ ରହ ଗଏ ସୁନକର ଜିସକୋ, ଜାନେ କିତନେ ଚତୁର ସୁଜାନ॥
ଏକ ବାର ଶିରଡୀ ମେଂ ସାଧୁ, ଢ଼ୋଙ୍ଗୀ ଥା କୋଈ ଆୟା।
ଭୋଲୀ-ଭାଲୀ ନଗର-ନିବାସୀ, ଜନତା କୋ ଥା ଭରମାୟା॥
ଜଡ଼ୀ-ବୂଟିୟାଂ ଉନ୍ହେଂ ଦିଖାକର, କରନେ ଲଗା ବହ ଭାଷଣ।
କହନେ ଲଗା ସୁନୋ ଶ୍ରୋତାଗଣ, ଘର ମେରା ହୈ ବୃନ୍ଦାବନ ॥
70॥
ଔଷଧି ମେରେ ପାସ ଏକ ହୈ, ଔର ଅଜବ ଇସମେଂ ଶକ୍ତି।
ଇସକେ ସେବନ କରନେ ସେ ହୀ, ହୋ ଜାତୀ ଦୁଃଖ ସେ ମୁକ୍ତି॥
ଅଗର ମୁକ୍ତ ହୋନା ଚାହୋ, ତୁମ ସଙ୍କଟ ସେ ବୀମାରୀ ସେ।
ତୋ ହୈ ମେରା ନମ୍ର ନିବେଦନ, ହର ନର ସେ, ହର ନାରୀ ସେ॥
ଲୋ ଖରୀଦ ତୁମ ଇସକୋ, ଇସକୀ ସେବନ ବିଧିୟାଂ ହୈଂ ନ୍ୟାରୀ।
ଯଦ୍ୟପି ତୁଚ୍ଛ ବସ୍ତୁ ହୈ ଯହ, ଗୁଣ ଉସକେ ହୈଂ ଅତି ଭାରୀ॥
ଜୋ ହୈ ସନ୍ତତି ହୀନ ଯହାଂ ଯଦି, ମେରୀ ଔଷଧି କୋ ଖାଏ।
ପୁତ୍ର-ରତ୍ନ ହୋ ପ୍ରାପ୍ତ, ଅରେ ବହ ମୁଂହ ମାଙ୍ଗା ଫଲ ପାଏ॥
ଔଷଧି ମେରୀ ଜୋ ନ ଖରୀଦେ, ଜୀବନ ଭର ପଛତାଏଗା।
ମୁଝ ଜୈସା ପ୍ରାଣୀ ଶାୟଦ ହୀ, ଅରେ ଯହାଂ ଆ ପାଏଗା॥
ଦୁନିୟା ଦୋ ଦିନୋଂ କା ମେଲା ହୈ, ମୌଜ ଶୌକ ତୁମ ଭୀ କର ଲୋ।
ଅଗର ଇସସେ ମିଲତା ହୈ, ସବ କୁଛ, ତୁମ ଭୀ ଇସକୋ ଲେ ଲୋ॥
ହୈରାନୀ ବଢ଼ତୀ ଜନତା କୀ, ଲଖ ଇସକୀ କାରସ୍ତାନୀ।
ପ୍ରମୁଦିତ ବହ ଭୀ ମନ- ହୀ-ମନ ଥା, ଲଖ ଲୋଗୋଂ କୀ ନାଦାନୀ॥
ଖବର ସୁନାନେ ବାବା କୋ ଯହ, ଗୟା ଦୌଡ଼କର ସେବକ ଏକ।
ସୁନକର ଭୃକୁଟୀ ତନୀ ଔର, ବିସ୍ମରଣ ହୋ ଗୟା ସଭୀ ବିବେକ॥
ହୁକ୍ମ ଦିୟା ସେବକ କୋ, ସତ୍ୱର ପକଡ଼ ଦୁଷ୍ଟ କୋ ଲାଓ।
ଯା ଶିରଡୀ କୀ ସୀମା ସେ, କପଟୀ କୋ ଦୂର ଭଗାଓ॥
ମେରେ ରହତେ ଭୋଲୀ-ଭାଲୀ, ଶିରଡୀ କୀ ଜନତା କୋ।
କୌନ ନୀଚ ଐସା ଜୋ, ସାହସ କରତା ହୈ ଛଲନେ କୋ॥
80॥
ପଲଭର ମେଂ ଐସେ ଢୋଙ୍ଗୀ, କପଟୀ ନୀଚ ଲୁଟେରେ କୋ।
ମହାନାଶ କେ ମହାଗର୍ତ ମେଂ ପହୁଁଚା, ଦୂଁ ଜୀବନ ଭର କୋ॥
ତନିକ ମିଲା ଆଭାସ ମଦାରୀ, କ୍ରୂର, କୁଟିଲ ଅନ୍ୟାୟୀ କୋ।
କାଲ ନାଚତା ହୈ ଅବ ସିର ପର, ଗୁସ୍ସା ଆୟା ସାଈ କୋ॥
ପଲଭର ମେଂ ସବ ଖେଲ ବନ୍ଦ କର, ଭାଗା ସିର ପର ରଖକର ପୈର।
ସୋଚ ରହା ଥା ମନ ହୀ ମନ, ଭଗବାନ ନହୀଂ ହୈ ଅବ ଖୈର॥
ସଚ ହୈ ସାଈ ଜୈସା ଦାନୀ, ମିଲ ନ ସକେଗା ଜଗ ମେଂ।
ଅଂଶ ଈଶ କା ସାଈ ବାବା, ଉନ୍ହେଂ ନ କୁଛ ଭୀ ମୁଶ୍କିଲ ଜଗ ମେଂ॥
ସ୍ନେହ, ଶୀଲ, ସୌଜନ୍ୟ ଆଦି କା, ଆଭୂଷଣ ଧାରଣ କର।
ବଢ଼ତା ଇସ ଦୁନିୟା ମେଂ ଜୋ ଭୀ, ମାନବ ସେବା କେ ପଥ ପର॥
ବହୀ ଜୀତ ଲେତା ହୈ ଜଗତୀ କେ, ଜନ ଜନ କା ଅନ୍ତଃସ୍ଥଲ।
ଉସକୀ ଏକ ଉଦାସୀ ହୀ, ଜଗ କୋ କର ଦେତୀ ହୈ ବିହ୍ୱଲ॥
ଜବ-ଜବ ଜଗ ମେଂ ଭାର ପାପ କା, ବଢ଼-ବଢ଼ ହୀ ଜାତା ହୈ।
ଉସେ ମିଟାନେ କୀ ହୀ ଖାତିର, ଅବତାରୀ ହୀ ଆତା ହୈ॥
ପାପ ଔର ଅନ୍ୟାୟ ସଭୀ କୁଛ, ଇସ ଜଗତୀ କା ହର କେ।
ଦୂର ଭଗା ଦେତା ଦୁନିୟା କେ, ଦାନବ କୋ କ୍ଷଣ ଭର କେ॥
ସ୍ନେହ ସୁଧା କୀ ଧାର ବରସନେ, ଲଗତୀ ହୈ ଇସ ଦୁନିୟା ମେଂ।
ଗଲେ ପରସ୍ପର ମିଲନେ ଲଗତେ, ହୈଂ ଜନ-ଜନ ଆପସ ମେଂ॥
ଐସେ ଅବତାରୀ ସାଈ, ମୃତ୍ୟୁଲୋକ ମେଂ ଆକର।
ସମତା କା ଯହ ପାଠ ପଢ଼ାୟା, ସବକୋ ଅପନା ଆପ ମିଟାକର ॥
90॥
ନାମ ଦ୍ୱାରକା ମସ୍ଜିଦ କା, ରଖା ଶିରଡୀ ମେଂ ସାଈ ନେ।
ଦାପ, ତାପ, ସନ୍ତାପ ମିଟାୟା, ଜୋ କୁଛ ଆୟା ସାଈ ନେ॥
ସଦା ଯାଦ ମେଂ ମସ୍ତ ରାମ କୀ, ବୈଠେ ରହତେ ଥେ ସାଈ।
ପହର ଆଠ ହୀ ରାମ ନାମ କୋ, ଭଜତେ ରହତେ ଥେ ସାଈ॥
ସୂଖୀ-ରୂଖୀ ତାଜୀ ବାସୀ, ଚାହେ ଯା ହୋବେ ପକବାନ।
ସୌଦା ପ୍ୟାର କେ ଭୂଖେ ସାଈ କୀ, ଖାତିର ଥେ ସଭୀ ସମାନ॥
ସ୍ନେହ ଔର ଶ୍ରଦ୍ଧା ସେ ଅପନୀ, ଜନ ଜୋ କୁଛ ଦେ ଜାତେ ଥେ।
ବଡ଼େ ଚାବ ସେ ଉସ ଭୋଜନ କୋ, ବାବା ପାବନ କରତେ ଥେ॥
କଭୀ-କଭୀ ମନ ବହଲାନେ କୋ, ବାବା ବାଗ ମେଂ ଜାତେ ଥେ।
ପ୍ରମୁଦିତ ମନ ମେଂ ନିରଖ ପ୍ରକୃତି, ଛଟା କୋ ବେ ହୋତେ ଥେ॥
ରଙ୍ଗ-ବିରଙ୍ଗେ ପୁଷ୍ପ ବାଗ କେ, ମନ୍ଦ-ମନ୍ଦ ହିଲ-ଡୁଲ କରକେ।
ବୀହଡ଼ ବୀରାନେ ମନ ମେଂ ଭୀ, ସ୍ନେହ ସଲିଲ ଭର ଜାତେ ଥେ॥
ଐସୀ ସମୁଧୁର ବେଲା ମେଂ ଭୀ, ଦୁଖ ଆପାତ, ବିପଦା କେ ମାରେ।
ଅପନେ ମନ କୀ ବ୍ୟଥା ସୁନାନେ, ଜନ ରହତେ ବାବା କୋ ଘେରେ॥
ସୁନକର ଜିନକୀ କରୂଣକଥା କୋ, ନୟନ କମଲ ଭର ଆତେ ଥେ।
ଦେ ବିଭୂତି ହର ବ୍ୟଥା, ଶାନ୍ତି, ଉନକେ ଉର ମେଂ ଭର ଦେତେ ଥେ॥
ଜାନେ କ୍ୟା ଅଦ୍ଭୁତ ଶିକ୍ତ, ଉସ ବିଭୂତି ମେଂ ହୋତୀ ଥୀ।
ଜୋ ଧାରଣ କରତେ ମସ୍ତକ ପର, ଦୁଃଖ ସାରା ହର ଲେତୀ ଥୀ॥
ଧନ୍ୟ ମନୁଜ ବେ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦର୍ଶନ, ଜୋ ବାବା ସାଈ କେ ପାଏ।
ଧନ୍ୟ କମଲ କର ଉନକେ ଜିନସେ, ଚରଣ-କମଲ ବେ ପରସାଏ॥
100॥
କାଶ ନିର୍ଭୟ ତୁମକୋ ଭୀ, ସାକ୍ଷାତ୍ ସାଈ ମିଲ ଜାତା।
ବର୍ଷୋଂ ସେ ଉଜଡ଼ା ଚମନ ଅପନା, ଫିର ସେ ଆଜ ଖିଲ ଜାତା॥
ଗର ପକଡ଼ତା ମୈଂ ଚରଣ ଶ୍ରୀ କେ, ନହୀଂ ଛୋଡ଼ତା ଉମ୍ରଭର।
ମନା ଲେତା ମୈଂ ଜରୂର ଉନକୋ, ଗର ରୂଠତେ ସାଈ ମୁଝ ପର॥