Saraswati Mata Chalisa

॥ দোহা ॥

জনক জননি পদ কমল ৰজ, নিজ মস্তক পৰ ধাৰি।
বন্দৌং মাতু সৰস্ৱতী, বুদ্ধি বল দে দাতাৰি॥

পূৰ্ণ জগত মেং ৱ্যাপ্ত তৱ, মহিমা অমিত অনন্তু।
ৰামসাগৰ কে পাপ কো, মাতু তুহী অব হন্তু॥

॥ চৌপাঈ ॥

জয় শ্ৰী সকল বুদ্ধি বলৰাসী।
জয় সৰ্ৱজ্ঞ অমৰ অৱিনাসী॥

জয় জয় জয় ৱীণাকৰ ধাৰী।
কৰতী সদা সুহংস সৱাৰী॥

ৰূপ চতুৰ্ভুজধাৰী মাতা।
সকল ৱিশ্ৱ অন্দৰ ৱিখ্যাতা॥

জগ মেং পাপ বুদ্ধি জব হোতী।
জবহি ধৰ্ম কী ফীকী জ্যোতী॥

তবহি মাতু লে নিজ অৱতাৰা।
পাপ হীন কৰতী মহি তাৰা॥

বাল্মীকি জী থে বহম জ্ঞানী।
তৱ প্ৰসাদ জানৈ সংসাৰা॥

ৰামায়ণ জো ৰচে বনাঈ।
আদি কৱী কী পদৱী পাঈ॥

কালিদাস জো ভয়ে ৱিখ্যাতা।
তেৰী কৃপা দৃষ্টি সে মাতা॥

তুলসী সূৰ আদি ৱিদ্ধানা।
ভয়ে ঔৰ জো জ্ঞানী নানা॥

তিন্হহিং ন ঔৰ ৰহেউ অৱলম্বা।
কেৱল কৃপা আপকী অম্বা॥

কৰহু কৃপা সোই মাতু ভৱানী।
দুখিত দীন নিজ দাসহি জানী॥

পুত্ৰ কৰৈ অপৰাধ বহূতা।
তেহি ন ধৰই চিত সুন্দৰ মাতা॥

ৰাখু লাজ জননী অব মেৰী।
ৱিনয় কৰূং বহু ভাঁতি ঘনেৰী॥

মৈং অনাথ তেৰী অৱলম্বা।
কৃপা কৰউ জয় জয় জগদম্বা॥

মধু কৈটভ জো অতি বলৱানা।
বাহুয়ুদ্ধ ৱিষ্ণূ তে ঠানা॥

সমৰ হজাৰ পাঞ্চ মেং ঘোৰা।
ফিৰ ভী মুখ উনসে নহিং মোৰা॥

মাতু সহায় ভঈ তেহি কালা।
বুদ্ধি ৱিপৰীত কৰী খলহালা॥

তেহি তে মৃত্যু ভঈ খল কেৰী।
পুৰৱহু মাতু মনোৰথ মেৰী॥

চণ্ড মুণ্ড জো থে ৱিখ্যাতা।
ছণ মহুং সংহাৰেউ তেহি মাতা॥

ৰক্তবীজ সে সমৰথ পাপী।
সুৰ-মুনি হৃদয় ধৰা সব কাম্পী॥

কাটেউ সিৰ জিম কদলী খম্বা।
বাৰ বাৰ বিনৱউং জগদম্বা॥

জগ প্ৰসিদ্ধ জো শুম্ভ নিশুম্ভা।
ছিন মেং বধে তাহি তূ অম্বা॥

ভৰত-মাতু বুধি ফেৰেউ জাঈ।
ৰামচন্দ্ৰ বনৱাস কৰাঈ॥

এহি ৱিধি ৰাৱন ৱধ তুম কীন্হা।
সুৰ নৰ মুনি সব কহুং সুখ দীন্হা॥

কো সমৰথ তৱ যশ গুন গানা।
নিগম অনাদি অনন্ত বখানা॥

ৱিষ্ণু ৰূদ্ৰ অজ সকহিং ন মাৰী।
জিনকী হো তুম ৰক্ষাকাৰী॥

ৰক্ত দন্তিকা ঔৰ শতাক্ষী।
নাম অপাৰ হৈ দানৱ ভক্ষী॥

দুৰ্গম কাজ ধৰা পৰ কীন্হা।
দুৰ্গা নাম সকল জগ লীন্হা॥

দুৰ্গ আদি হৰনী তূ মাতা।
কৃপা কৰহু জব জব সুখদাতা॥

নৃপ কোপিত জো মাৰন চাহৈ।
কানন মেং ঘেৰে মৃগ নাহৈ॥

সাগৰ মধ্য পোত কে ভঙ্গে।
অতি তূফান নহিং কোঊ সঙ্গে॥

ভূত প্ৰেত বাধা যা দুঃখ মেং।
হো দৰিদ্ৰ অথৱা সঙ্কট মেং॥

নাম জপে মঙ্গল সব হোঈ।
সংশয় ইসমেং কৰই ন কোঈ॥

পুত্ৰহীন জো আতুৰ ভাঈ।
সবৈ ছাংড়ি পূজেং এহি মাঈ॥

কৰৈ পাঠ নিত যহ চালীসা।
হোয় পুত্ৰ সুন্দৰ গুণ ঈসা॥

ধূপাদিক নৈৱেদ্য চঢাৱৈ।
সঙ্কট ৰহিত অৱশ্য হো জাৱৈ॥

ভক্তি মাতু কী কৰৈ হমেশা।
নিকট ন আৱৈ তাহি কলেশা॥

বন্দী পাঠ কৰেং শত বাৰা।
বন্দী পাশ দূৰ হো সাৰা॥

কৰহু কৃপা ভৱমুক্তি ভৱানী।
মো কহং দাস সদা নিজ জানী॥

॥ দোহা ॥

মাতা সূৰজ কান্তি তৱ, অন্ধকাৰ মম ৰূপ।
ডূবন তে ৰক্ষা কৰহু, পৰূং ন মৈং ভৱ-কূপ॥

বল বুদ্ধি ৱিদ্যা দেহুং মোহি, সুনহু সৰস্ৱতি মাতু।
অধম ৰামসাগৰহিং তুম, আশ্ৰয় দেউ পুনাতু॥