Shree Krishna Chalisa

॥ দোহা ॥

বংশী শোভিত কৰ মধুৰ, নীল জলদ তন শ্যাম।
অৰুণ অধৰ জনু বিম্বা ফল, পিতাম্বৰ শুভ সাজ॥

জয় মনমোহন মদন ছৱি, কৃষ্ণচন্দ্ৰ মহাৰাজ।
কৰহু কৃপা হে ৰৱি তনয়, ৰাখহু জন কী লাজ॥

॥ চৌপাঈ ॥

জয় যদুনন্দন জয় জগৱন্দন।
জয় ৱসুদেৱ দেৱকী নন্দন॥

জয় যশুদা সুত নন্দ দুলাৰে।
জয় প্ৰভু ভক্তন কে দৃগ তাৰে॥

জয় নট-নাগৰ নাগ নথৈয়া।
কৃষ্ণ কন্হৈয়া ধেনু চৰৈয়া॥

পুনি নখ পৰ প্ৰভু গিৰিৱৰ ধাৰো।
আও দীনন কষ্ট নিৱাৰো॥

ৱংশী মধুৰ অধৰ ধৰী তেৰী।
হোৱে পূৰ্ণ মনোৰথ মেৰো॥

আও হৰি পুনি মাখন চাখো।
আজ লাজ ভাৰত কী ৰাখো॥

গোল কপোল, চিবুক অৰুণাৰে।
মৃদু মুস্কান মোহিনী ডাৰে॥

ৰঞ্জিত ৰাজিৱ নয়ন ৱিশালা।
মোৰ মুকুট ৱৈজয়ন্তী মালা॥

কুণ্ডল শ্ৰৱণ পীতপট আছে।
কটি কিঙ্কণী কাছন কাছে॥

নীল জলজ সুন্দৰ তনু সোহে।
ছৱি লখি, সুৰ নৰ মুনিমন মোহে॥

মস্তক তিলক, অলক ঘুঙ্ঘৰালে।
আও কৃষ্ণ বাঁসুৰী ৱালে॥

কৰি পয় পান, পুতনহি তাৰয়ো।
অকা বকা কাগাসুৰ মাৰয়ো॥

মধুৱন জলত অগ্নি জব জ্ৱালা।
ভৈ শীতল, লখিতহিং নন্দলালা॥

সুৰপতি জব ব্ৰজ চঢ়য়ো ৰিসাঈ।
মসূৰ ধাৰ ৱাৰি ৱৰ্ষাঈ॥

লগত-লগত ব্ৰজ চহন বহায়ো।
গোৱৰ্ধন নখধাৰি বচায়ো॥

লখি যসুদা মন ভ্ৰম অধিকাঈ।
মুখ মহং চৌদহ ভুৱন দিখাঈ॥

দুষ্ট কংস অতি উধম মচায়ো।
কোটি কমল জব ফূল মঙ্গায়ো॥

নাথি কালিয়হিং তব তুম লীন্হেং।
চৰণচিন্হ দৈ নিৰ্ভয় কিন্হেং॥

কৰি গোপিন সঙ্গ ৰাস ৱিলাসা।
সবকী পূৰণ কৰী অভিলাষা॥

কেতিক মহা অসুৰ সংহাৰয়ো।
কংসহি কেস পকড়ি দৈ মাৰয়ো॥

মাত-পিতা কী বন্দি ছুড়াঈ।
উগ্ৰসেন কহং ৰাজ দিলাঈ॥

মহি সে মৃতক ছহোং সুত লায়ো।
মাতু দেৱকী শোক মিটায়ো॥

ভৌমাসুৰ মুৰ দৈত্য সংহাৰী।
লায়ে ষট দশ সহসকুমাৰী॥

দৈ ভিন্হীং তৃণ চীৰ সহাৰা।
জৰাসিন্ধু ৰাক্ষস কহং মাৰা॥

অসুৰ বকাসুৰ আদিক মাৰয়ো।
ভক্তন কে তব কষ্ট নিৱাৰিয়ো॥

দীন সুদামা কে দুঃখ টাৰয়ো।
তন্দুল তীন মূণ্ঠ মুখ ডাৰয়ো॥

প্ৰেম কে সাগ ৱিদুৰ ঘৰ মাঙ্গে।
দুৰ্যোধন কে মেৱা ত্যাগে॥

লখি প্ৰেম কী মহিমা ভাৰী।
ঐসে শ্যাম দীন হিতকাৰী॥

ভাৰত কে পাৰথ ৰথ হাঙ্কে।
লিএ চক্ৰ কৰ নহিং বল তাকে॥

নিজ গীতা কে জ্ঞান সুনায়ে।
ভক্তন হৃদয় সুধা ৱৰ্ষায়ে॥

মীৰা থী ঐসী মতৱালী।
ৱিষ পী গঈ বজাকৰ তালী॥

ৰানা ভেজা সাম্প পিটাৰী।
শালিগ্ৰাম বনে বনৱাৰী॥

নিজ মায়া তুম ৱিধিহিং দিখায়ো।
উৰ তে সংশয় সকল মিটায়ো॥

তব শত নিন্দা কৰী তৎকালা।
জীৱন মুক্ত ভয়ো শিশুপালা॥

জবহিং দ্ৰৌপদী টেৰ লগাঈ।
দীনানাথ লাজ অব জাঈ॥

তুৰতহিং ৱসন বনে নন্দলালা।
বঢ়ে চীৰ ভৈ অৰি মুঁহ কালা॥

অস নাথ কে নাথ কন্হৈয়া।
ডূবত ভংৱৰ বচাৱত নৈয়া॥

সুন্দৰদাস আস উৰ ধাৰী।
দয়াদৃষ্টি কীজৈ বনৱাৰী॥

নাথ সকল মম কুমতি নিৱাৰো।
ক্ষমহু বেগি অপৰাধ হমাৰো॥

খোলো পট অব দৰ্শন দীজৈ।
বোলো কৃষ্ণ কন্হৈয়া কী জৈ॥

॥ দোহা ॥

যহ চালীসা কৃষ্ণ কা, পাঠ কৰৈ উৰ ধাৰি।
অষ্ট সিদ্ধি নৱনিধি ফল, লহৈ পদাৰথ চাৰি॥