Shri Jaharveer Chalisa

॥ দোহা ॥

সুৱন কেহৰী জেৱৰ, সুত মহাবলী ৰনধীৰ।
বন্দৌং সুত ৰানী বাছলা, ৱিপত নিৱাৰণ ৱীৰ॥

জয় জয় জয় চৌহান, ৱন্স গূগা ৱীৰ অনূপ।
অনঙ্গপাল কো জীতকৰ, আপ বনে সুৰ ভূপ॥

॥ চৌপাঈ ॥

জয় জয় জয় জাহৰ ৰণধীৰা।
পৰ দুখ ভঞ্জন বাগড় ৱীৰা॥

গুৰু গোৰখ কা হৈ ৱৰদানী।
জাহৰৱীৰ জোধা লাসানী॥

গৌৰৱৰণ মুখ মহা ৱিশালা।
মাথে মুকট ঘুঙ্ঘৰালে বালা॥

কান্ধে ধনুষ গলে তুলসী মালা।
কমৰ কৃপান ৰক্ষা কো ডালা॥

জন্মেং গূগাৱীৰ জগ জানা।
ঈসৱী সন হজাৰ দৰমিয়ানা॥

বল সাগৰ গুণ নিধি কুমাৰা।
দুখী জনোং কা বনা সহাৰা॥

বাগড় পতি বাছলা নন্দন।
জেৱৰ সুত হৰি ভক্ত নিকন্দন॥

জেৱৰ ৰাৱ কা পুত্ৰ কহায়ে।
মাতা পিতা কে নাম বঢ়ায়ে॥

পূৰন হুঈ কামনা সাৰী।
জিসনে ৱিনতী কৰী তুম্হাৰী॥

সন্ত উবাৰে অসুৰ সংহাৰে।
ভক্ত জনোং কে কাজ সংৱাৰে॥

গূগাৱীৰ কী অজব কহানী।
জিসকো ব্যাহী শ্ৰীয়ল ৰানী॥

বাছল ৰানী জেৱৰ ৰানা।
মহাদুঃখী থে বিন সন্তানা॥

ভঙ্গিন নে জব বোলী মাৰী।
জীৱন হো গয়া উনকো ভাৰী॥

সূখা বাগ পড়া নৌলক্খা।
দেখ-দেখ জগ কা মন দুক্খা॥

কুছ দিন পীছে সাধূ আয়ে।
চেলা চেলী সঙ্গ মেং লায়ে॥

জেৱৰ ৰাৱ নে কুআ বনৱায়া।
উদ্ঘাটন জব কৰনা চাহা॥

খাৰী নীৰ কুএ সে নিকলা।
ৰাজা ৰানী কা মন পিঘলা॥

ৰানী তব জ্যোতিষী বুলৱায়া।
কৌন পাপ মৈং পুত্ৰ ন পায়া॥

কোঈ উপায় হমকো বতলাও।
উন কহা গোৰখ গুৰু মনাও॥

গুৰু গোৰখ জো খুশ হো জাঈ।
সন্তান পানা মুশ্কিল নাঈ॥

বাছল ৰানী গোৰখ গুন গাৱে।
নেম ধৰ্ম কো ন বিসৰাৱে॥

কৰে তপস্যা দিন ঔৰ ৰাতী।
এক ৱক্ত খায় ৰূখী চপাতী॥

কাৰ্তিক মাঘ মেং কৰে স্নানা।
ৱ্ৰত ইকাদসী নহীং ভুলানা॥

পূৰনমাসী ৱ্ৰত নহীং ছোড়ে।
দান পুণ্য সে মুখ নহীং মোড়ে॥

চেলোং কে সঙ্গ গোৰখ আয়ে।
নৌলখে মেং তম্বূ তনৱায়ে॥

মীঠা নীৰ কুএ কা কীনা।
সূখা বাগ হৰা কৰ দীনা॥

মেৱা ফল সব সাধু খাএ।
অপনে গুৰু কে গুন কো গায়ে॥

ঔঘড় ভিক্ষা মাঙ্গনে আএ।
বাছল ৰানী নে দুখ সুনায়ে॥

ঔঘড় জান লিয়ো মন মাহীং।
তপ বল সে কুছ মুশ্কিল নাহীং॥

ৰানী হোৱে মনসা পূৰী।
গুৰু শৰণ হৈ বহুত জৰূৰী॥

বাৰহ বৰস জপা গুৰু নামা।
তব গোৰখ নে মন মেং জানা॥

পুত্ৰ দেন কী হামী ভৰ লী।
পূৰনমাসী নিশ্চয় কৰ লী॥

কাছল কপটিন গজব গুজাৰা।
ধোখা গুৰু সঙ্গ কিয়া কৰাৰা॥

বাছল বনকৰ পুত্ৰ পায়া।
বহন কা দৰদ জৰা নহীং আয়া॥

ঔঘড় গুৰু কো ভেদ বতায়া।
তব বাছল নে গূগল পায়া॥

কৰ পৰসাদী দিয়া গূগল দানা।
অব তুম পুত্ৰ জনো মৰদানা॥

লীলী ঘোড়ী ঔৰ পণ্ডতানী।
লূনা দাসী নে ভী জানী॥

ৰানী গূগল বাট কে খাঈ।
সব বাঞ্ঝোং কো মিলী দৱাঈ॥

নৰসিংহ পণ্ডিত লীলা ঘোড়া।
ভজ্জু কুতৱাল জনা ৰণধীৰা॥

ৰূপ ৱিকট ধৰ সব হী ডৰাৱে।
জাহৰৱীৰ কে মন কো ভাৱে॥

ভাদোং কৃষ্ণ জব নৌমী আঈ।
জেৱৰৰাৱ কে বজী বধাঈ॥

ৱিৱাহ হুআ গূগা ভয়ে ৰানা।
সঙ্গলদীপ মেং বনে মেহমানা॥

ৰানী শ্ৰীয়ল সঙ্গ পৰে ফেৰে।
জাহৰ ৰাজ বাগড় কা কৰে॥

অৰজন সৰজন কাছল জনে।
গূগা ৱীৰ সে ৰহে ৱে তনে॥

দিল্লী গএ লড়নে কে কাজা।
অনঙ্গ পাল চঢ়ে মহাৰাজা॥

উসনে ঘেৰী বাগড় সাৰী।
জাহৰৱীৰ ন হিম্মত হাৰী॥

অৰজন সৰজন জান সে মাৰে।
অনঙ্গপাল নে শস্ত্ৰ ডাৰে॥

চৰণ পকড়কৰ পিণ্ড ছুড়ায়া।
সিংহ ভৱন মাড়ী বনৱায়া॥

উসীমেং গূগাৱীৰ সমায়ে।
গোৰখ টীলা ধূনী ৰমায়ে॥

পুণ্য ৱান সেৱক ৱহাঁ আয়ে।
তন মন ধন সে সেৱা লাএ॥

মনসা পূৰী উনকী হোঈ।
গূগাৱীৰ কো সুমৰে জোঈ॥

চালীস দিন পঢ়ে জাহৰ চালীসা।
সাৰে কষ্ট হৰে জগদীসা॥

দূধ পূত উন্হেং দে ৱিধাতা।
কৃপা কৰে গুৰু গোৰখনাথ॥