
Shri Mahavir Chalisa
শ্ৰী মহাবীর চালিসা
শ্ৰী মহাবীৰ চালিসা শ্ৰী মহাবীৰৰ উদ্দেশ্যে উত্সর্গিত এক পবিত্ৰ ভজন। শ্ৰী মহাবীৰ, যিয়ে জৈন ধৰ্মৰ ২৪ তম তীর্থঙ্কৰ, এক আধ্যাত্মিক আধ্যায়ৰ প্ৰতীক। তেওঁ বৃহত্তৰ সত্য, অহিংসা আৰু নৈতিকতা প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ বাবে বিখ্যাত। এই চালিসা পাঠে ভক্তসকলক মন, শৰীৰ আৰু আত্মাৰ সমন্বয় সাধন কৰাত সহায় কৰে, যাৰ ফলত ধৰ্মীয় আৰু আধ্যাত্মিক উন্নতি সাধন হয়। শ্ৰী মহাবীৰ চালিসা পঢ়াৰ উদ্দেশ্য হৈছে মহাবীৰৰ আশীৰ্বাদ লাভ কৰা আৰু জীৱনৰ প্ৰতিটি ক্ষেত্ৰত শান্তি আৰু সুখৰ অভিজ্ঞতা কৰা। এই চালিসা পঢ়াৰ ফলত ভক্তসকলৰ মনে শক্তি, স্থিতি আৰু আত্মবিশ্বাসৰ বৃদ্ধি ঘটে। এছাড়াও, শাৰীৰিক আৰু মানসিক স্বাস্থ্যৰ ক্ষেত্ৰত এই চালিসা পঢ়া এক ইতিবাচক প্ৰভাৱ পেলায়। সাধাৰণতে, প্ৰতি দিন সূৰ্যোদয়ৰ সময়ত বা বিশেষ উৎসৱসমূহত এই চালিসা পঢ়া উচিত, যিয়ে ভক্তি আৰু অধ্যাত্মিক চেতনাক অধিক বৃদ্ধি কৰে। শ্ৰী মহাবীৰ
শীশ নৱা অৰিহন্ত কো, সিদ্ধন কৰূঁ প্ৰণাম।
উপাধ্যায় আচাৰ্য কা, লে সুখকাৰী নাম॥
সৰ্ৱ সাধু ঔৰ সৰস্ৱতী, জিন মন্দিৰ সুখকাৰ।
মহাৱীৰ ভগৱান কো, মন-মন্দিৰ মেং ধাৰ॥
॥ চৌপাঈ ॥
জয় মহাৱীৰ দয়ালু স্ৱামী।
ৱীৰ প্ৰভু তুম জগ মেং নামী॥
ৱৰ্ধমান হৈ নাম তুম্হাৰা।
লগে হৃদয় কো প্যাৰা প্যাৰা॥
শান্তি ছৱি ঔৰ মোহনী মূৰত।
শান হঁসীলী সোহনী সূৰত॥
তুমনে ৱেশ দিগম্বৰ ধাৰা।
কৰ্ম-শত্ৰু ভী তুম সে হাৰা॥
ক্ৰোধ মান অৰু লোভ ভগায়া।
মহা-মোহ তমসে ডৰ খায়া॥
তূ সৰ্ৱজ্ঞ সৰ্ৱ কা জ্ঞাতা।
তুঝকো দুনিয়া সে ক্যা নাতা॥
তুঝমেং নহীং ৰাগ ঔৰ দ্ৱেশ।
ৱীৰ ৰণ ৰাগ তূ হিতোপদেশ॥
তেৰা নাম জগত মেং সচ্চা।
জিসকো জানে বচ্চা বচ্চা॥
ভূত প্ৰেত তুম সে ভয় খাৱেং।
ৱ্যন্তৰ ৰাক্ষস সব ভগ জাৱেং॥
মহা ৱ্যাধ মাৰী ন সতাৱে।
মহা ৱিকৰাল কাল ডৰ খাৱে॥
কালা নাগ হোয় ফন-ধাৰী।
যা হো শেৰ ভয়ঙ্কৰ ভাৰী॥
না হো কোঈ বচানে ৱালা।
স্ৱামী তুম্হীং কৰো প্ৰতিপালা॥
অগ্নি দাৱানল সুলগ ৰহী হো।
তেজ হৱা সে ভড়ক ৰহী হো॥
নাম তুম্হাৰা সব দুখ খোৱে।
আগ একদম ঠণ্ডী হোৱে॥
হিংসাময় থা ভাৰত সাৰা।
তব তুমনে কীনা নিস্তাৰা॥
জন্ম লিয়া কুণ্ডলপুৰ নগৰী।
হুঈ সুখী তব প্ৰজা সগৰী॥
সিদ্ধাৰথ জী পিতা তুম্হাৰে।
ত্ৰিশলা কে আঁখোং কে তাৰে॥
ছোড় সভী ঝঞ্ঝট সংসাৰী।
স্ৱামী হুএ বাল-ব্ৰহ্মচাৰী॥
পঞ্চম কাল মহা-দুখদাঈ।
চাঁদনপুৰ মহিমা দিখলাঈ॥
টীলে মেং অতিশয় দিখলায়া।
এক গায় কা দূধ গিৰায়া॥
সোচ হুআ মন মেং গ্ৱালে কে।
পহুঁচা এক ফাৱড়া লেকে॥
সাৰা টীলা খোদ বগায়া।
তব তুমনে দৰ্শন দিখলায়া॥
জোধৰাজ কো দুখ নে ঘেৰা।
উসনে নাম জপা জব তেৰা॥
ঠণ্ডা হুআ তোপ কা গোলা।
তব সব নে জয়কাৰা বোলা॥
মন্ত্ৰী নে মন্দিৰ বনৱায়া।
ৰাজা নে ভী দ্ৰৱ্য লগায়া॥
বড়ী ধৰ্মশালা বনৱাঈ।
তুমকো লানে কো ঠহৰাঈ॥
তুমনে তোড়ী বীসোং গাড়ী।
পহিয়া খসকা নহীং অগাড়ী॥
গ্ৱালে নে জো হাথ লগায়া।
ফিৰ তো ৰথ চলতা হী পায়া॥
পহিলে দিন বৈশাখ ৱদী কে।
ৰথ জাতা হৈ তীৰ নদী কে॥
মীনা গূজৰ সব হী আতে।
নাচ-কূদ সব চিত উমগাতে॥
স্ৱামী তুমনে প্ৰেম নিভায়া।
গ্ৱালে কা বহু মান বঢ়ায়া॥
হাথ লগে গ্ৱালে কা জব হী।
স্ৱামী ৰথ চলতা হৈ তব হী॥
মেৰী হৈ টূটী সী নৈয়া।
তুম বিন কোঈ নহীং খিৱৈয়া॥
মুঝ পৰ স্ৱামী জৰা কৃপা কৰ।
মৈং হূঁ প্ৰভু তুম্হাৰা চাকৰ॥
তুম সে মৈং অৰু কছু নহীং চাহূঁ।
জন্ম-জন্ম তেৰে দৰ্শন পাঊঁ॥
চালীসে কো চন্দ্ৰ বনাৱে।
বীৰ প্ৰভু কো শীশ নৱাৱে॥
॥ সোৰঠা ॥
নিত চালীসহি বাৰ, পাঠ কৰে চালীস দিন।
খেয় সুগন্ধ অপাৰ, ৱৰ্ধমান কে সামনে।
হোয় কুবেৰ সমান, জন্ম দৰিদ্ৰী হোয় জো।
জিসকে নহিং সন্তান, নাম ৱংশ জগ মেং চলে।