Shri Parashurama Chalisa

॥ দোহা ॥

শ্ৰী গুৰু চৰণ সৰোজ ছৱি, নিজ মন মন্দিৰ ধাৰি।
সুমৰি গজানন শাৰদা, গহি আশিষ ত্ৰিপুৰাৰি॥

বুদ্ধিহীন জন জানিয়ে, অৱগুণোং কা ভণ্ডাৰ।
বৰণোং পৰশুৰাম সুয়শ, নিজ মতি কে অনুসাৰ॥

॥ চৌপাঈ ॥

জয় প্ৰভু পৰশুৰাম সুখ সাগৰ।
জয় মুনীশ গুণ জ্ঞান দিৱাকৰ॥

ভৃগুকুল মুকুট ৱিকট ৰণধীৰা।
ক্ষত্ৰিয় তেজ মুখ সন্ত শৰীৰা॥

জমদগ্নী সুত ৰেণুকা জায়া।
তেজ প্ৰতাপ সকল জগ ছায়া॥

মাস বৈসাখ সিত পচ্ছ উদাৰা।
তৃতীয়া পুনৰ্ৱসু মনুহাৰা॥

প্ৰহৰ প্ৰথম নিশা শীত ন ঘামা।
তিথি প্ৰদোষ ৱ্যাপি সুখধামা॥

তব ঋষি কুটীৰ ৰূদন শিশু কীন্হা।
ৰেণুকা কোখি জনম হৰি লীন্হা॥

নিজ ঘৰ উচ্চ গ্ৰহ ছঃ ঠাঢ়ে।
মিথুন ৰাশি ৰাহু সুখ গাঢ়ে॥

তেজ-জ্ঞান মিল নৰ তনু ধাৰা।
জমদগ্নী ঘৰ ব্ৰহ্ম অৱতাৰা॥

ধৰা ৰাম শিশু পাৱন নামা।
নাম জপত জগ লহ ৱিশ্ৰামা॥

ভাল ত্ৰিপুণ্ড জটা সিৰ সুন্দৰ।
কান্ধে মুঞ্জ জনেঊ মনহৰ॥

মঞ্জু মেখলা কটি মৃগছালা।
ৰূদ্ৰ মালা বৰ ৱক্ষ ৱিশালা॥

পীত বসন সুন্দৰ তনু সোহেং।
কন্ধ তুণীৰ ধনুষ মন মোহেং॥

ৱেদ-পুৰাণ-শ্ৰুতি-স্মৃতি জ্ঞাতা।
ক্ৰোধ ৰূপ তুম জগ ৱিখ্যাতা॥

দায়েং হাথ শ্ৰীপৰশু উঠাৱা।
ৱেদ-সংহিতা বায়েং সুহাৱা॥

ৱিদ্যাৱান গুণ জ্ঞান অপাৰা।
শাস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ দোউ পৰ অধিকাৰা॥

ভুৱন চাৰিদস অৰু নৱখণ্ডা।
চহুং দিশি সুয়শ প্ৰতাপ প্ৰচণ্ডা॥

এক বাৰ গণপতি কে সঙ্গা।
জূঝে ভৃগুকুল কমল পতঙ্গা॥

দান্ত তোড় ৰণ কীন্হ ৱিৰামা।
এক দন্ত গণপতি ভয়ো নামা॥

কাৰ্তৱীৰ্য অৰ্জুন ভূপালা।
সহস্ৰবাহু দুৰ্জন ৱিকৰালা॥

সুৰগঊ লখি জমদগ্নী পাংহীং।
ৰখিহহুং নিজ ঘৰ ঠানি মন মাংহীং॥

মিলী ন মাঙ্গি তব কীন্হ লড়াঈ।
ভয়ো পৰাজিত জগত হংসাঈ॥

তন খল হৃদয় ভঈ ৰিস গাঢ়ী।
ৰিপুতা মুনি সৌং অতিসয় বাঢ়ী॥

ঋষিৱৰ ৰহে ধ্যান লৱলীনা।
তিন্হ পৰ শক্তিঘাত নৃপ কীন্হা॥

লগত শক্তি জমদগ্নী নিপাতা।
মনহুং ক্ষত্ৰিকুল বাম ৱিধাতা॥

পিতু-বধ মাতু-ৰূদন সুনি ভাৰা।
ভা অতি ক্ৰোধ মন শোক অপাৰা॥

কৰ গহি তীক্ষণ পৰশু কৰালা।
দুষ্ট হনন কীন্হেউ তৎকালা॥

ক্ষত্ৰিয় ৰুধিৰ পিতু তৰ্পণ কীন্হা।
পিতু-বধ প্ৰতিশোধ সুত লীন্হা॥

ইক্কীস বাৰ ভূ ক্ষত্ৰিয় বিহীনী।
ছীন ধৰা বিপ্ৰন্হ কহঁ দীনী॥

জুগ ত্ৰেতা কৰ চৰিত সুহাঈ।
শিৱ-ধনু ভঙ্গ কীন্হ ৰঘুৰাঈ॥

গুৰু ধনু ভঞ্জক ৰিপু কৰি জানা।
তব সমূল নাশ তাহি ঠানা॥

কৰ জোৰি তব ৰাম ৰঘুৰাঈ।
বিনয় কীন্হী পুনি শক্তি দিখাঈ॥

ভীষ্ম দ্ৰোণ কৰ্ণ বলৱন্তা।
ভয়ে শিষ্যা দ্ৱাপৰ মহঁ অনন্তা॥

শাস্ত্ৰ ৱিদ্যা দেহ সুয়শ কমাৱা।
গুৰু প্ৰতাপ দিগন্ত ফিৰাৱা॥

চাৰোং যুগ তৱ মহিমা গাঈ।
সুৰ মুনি মনুজ দনুজ সমুদাঈ॥

দে কশ্যপ সোং সম্পদা ভাঈ।
তপ কীন্হা মহেন্দ্ৰ গিৰি জাঈ॥

অব লৌং লীন সমাধি নাথা।
সকল লোক নাৱই নিত মাথা॥

চাৰোং ৱৰ্ণ এক সম জানা।
সমদৰ্শী প্ৰভু তুম ভগৱানা॥

ললহিং চাৰি ফল শৰণ তুম্হাৰী।
দেৱ দনুজ নৰ ভূপ ভিখাৰী॥

জো যহ পঢ়ৈ শ্ৰী পৰশু চালীসা।
তিন্হ অনুকূল সদা গৌৰীসা॥

পৃৰ্ণেন্দু নিসি বাসৰ স্ৱামী।
বসহু হৃদয় প্ৰভু অন্তৰয়ামী॥

॥ দোহা ॥

পৰশুৰাম কো চাৰূ চৰিত, মেটত সকল অজ্ঞান।
শৰণ পড়ে কো দেত প্ৰভু, সদা সুয়শ সম্মান॥

॥ শ্লোক ॥

ভৃগুদেৱ কুলং ভানুং, সহস্ৰবাহুৰ্মৰ্দনম্।
ৰেণুকা নয়না নন্দং, পৰশুংৱন্দে ৱিপ্ৰধনম্॥