
Shri Pitar Chalisa
শ্ৰী পিতৰ চালীচা
Pitru Ji MaharajaAssamese
শ্ৰী পিতৰ চালীচা হৈছে এক পবিত্ৰ ভজন, যি পিতৃদেৱতাৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত। পিতৃদেৱতাৰ অৰ্থ হৈছে আমাৰ পূর্বজ আৰু অভিভাৱকসকল, যি জীৱনৰ প্ৰতি আমাৰ পথ প্ৰদৰ্শন কৰে। এই চালীচাৰ দ্বাৰা, আমি আমাৰ পিতৃ-পুরাণৰ আশীৰ্বাদ লাভ কৰাৰ লগতে, তেওঁলোকৰ আত্মাৰ শান্তিৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰো। এই চালীচা পঢ়াৰ উদ্দেশ্য হৈছে পিতৃদেৱতাৰ সন্মানে অর্ঘ্য নিবেদন কৰা। এই চালীচা পঢ়িলে মানসিক সান্ত্বনা, আত্মশুদ্ধি, আৰু জীৱনৰ বিভিন্ন চেলেঞ্জৰ পৰা মুক্তি লাভ কৰা যায়। লগতে, পিতৃদেৱতাৰ আশীৰ্বাদৰ ফলত আৰ্থিক সমৃদ্ধি আৰু স্বাস্থ্যৰ উন্নতি ঘটে। শ্ৰী পিতৰ চালীচা প্ৰতি দিন ৰাতি বা পুৱা শুদ্ধচিত্তে পঢ়া উচিত। বিশেষকৈ পিতৃপূজা বা পিতৃ দেৱতাৰ স্মৰণৰ সময়ত এই চালীচা পঢ়া অধিক ফলপ্ৰসূ হয়। ঐতিহাসিকভাৱে এই চালীচা পিতৃৰ প্রতি সন্মান আৰু কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশৰ এক শক্তিশালী মাধ্যম হিচাপে গণ্য
0 views
॥ দোহা ॥
হে পিতৰেশ্ৱৰ আপকো, দে দিয়ো আশীৰ্ৱাদ।
চৰণাশীশ নৱা দিয়ো, ৰখদো সিৰ পৰ হাথ॥
সবসে পহলে গণপত, পাছে ঘৰ কা দেৱ মনাৱা জী।
হে পিতৰেশ্ৱৰ দয়া ৰাখিয়ো, কৰিয়ো মন কী চায়া জী॥
॥ চৌপাঈ ॥
পিতৰেশ্ৱৰ কৰো মাৰ্গ উজাগৰ।
চৰণ ৰজ কী মুক্তি সাগৰ॥
পৰম উপকাৰ পিত্তৰেশ্ৱৰ কীন্হা।
মনুষ্য যোণি মেং জন্ম দীন্হা॥
মাতৃ-পিতৃ দেৱ মনজো ভাৱে।
সোঈ অমিত জীৱন ফল পাৱে॥
জৈ-জৈ-জৈ পিত্তৰ জী সাঈং।
পিতৃ ঋণ বিন মুক্তি নাহিং॥
চাৰোং ওৰ প্ৰতাপ তুম্হাৰা।
সঙ্কট মেং তেৰা হী সহাৰা॥
নাৰায়ণ আধাৰ সৃষ্টি কা।
পিত্তৰজী অংশ উসী দৃষ্টি কা॥
প্ৰথম পূজন প্ৰভু আজ্ঞা সুনাতে।
ভাগ্য দ্ৱাৰ আপ হী খুলৱাতে॥
ঝুঞ্ঝুনূ মেং দৰবাৰ হৈ সাজে।
সব দেৱোং সঙ্গ আপ ৱিৰাজে॥
প্ৰসন্ন হোয় মনৱাঞ্ছিত ফল দীন্হা।
কুপিত হোয় বুদ্ধি হৰ লীন্হা॥
পিত্তৰ মহিমা সবসে ন্যাৰী।
জিসকা গুণগাৱে নৰ নাৰী॥
তীন মণ্ড মেং আপ বিৰাজে।
বসু ৰুদ্ৰ আদিত্য মেং সাজে॥
নাথ সকল সম্পদা তুম্হাৰী।
মৈং সেৱক সমেত সুত নাৰী॥
ছপ্পন ভোগ নহীং হৈং ভাতে।
শুদ্ধ জল সে হী তৃপ্ত হো জাতে॥
তুম্হাৰে ভজন পৰম হিতকাৰী।
ছোটে বড়ে সভী অধিকাৰী॥
ভানু উদয় সঙ্গ আপ পুজাৱৈ।
পাঞ্চ অঁজুলি জল ৰিঝাৱে॥
ধ্ৱজ পতাকা মণ্ড পে হৈ সাজে।
অখণ্ড জ্যোতি মেং আপ ৱিৰাজে॥
সদিয়োং পুৰানী জ্যোতি তুম্হাৰী।
ধন্য হুঈ জন্ম ভূমি হমাৰী॥
শহীদ হমাৰে যহাঁ পুজাতে।
মাতৃ ভক্তি সন্দেশ সুনাতে॥
জগত পিত্তৰো সিদ্ধান্ত হমাৰা।
ধৰ্ম জাতি কা নহীং হৈ নাৰা॥
হিন্দু, মুস্লিম, সিখ, ঈসাঈ।
সব পূজে পিত্তৰ ভাঈ॥
হিন্দু ৱংশ ৱৃক্ষ হৈ হমাৰা।
জান সে জ্যাদা হমকো প্যাৰা॥
গঙ্গা যে মৰুপ্ৰদেশ কী।
পিতৃ তৰ্পণ অনিৱাৰ্য পৰিৱেশ কী॥
বন্ধু ছোড়না ইনকে চৰণাঁ।
ইন্হীং কী কৃপা সে মিলে প্ৰভু শৰণা॥
চৌদস কো জাগৰণ কৰৱাতে।
অমাৱস কো হম ধোক লগাতে॥
জাত জডূলা সভী মনাতে।
নান্দীমুখ শ্ৰাদ্ধ সভী কৰৱাতে॥
ধন্য জন্ম ভূমি কা ৱো ফূল হৈ।
জিসে পিতৃ মণ্ডল কী মিলী ধূল হৈ॥
শ্ৰী পিত্তৰ জী ভক্ত হিতকাৰী।
সুন লীজে প্ৰভু অৰজ হমাৰী॥
নিশদিন ধ্যান ধৰে জো কোঈ।
তা সম ভক্ত ঔৰ নহীং কোঈ॥
তুম অনাথ কে নাথ সহাঈ।
দীনন কে হো তুম সদা সহাঈ॥
চাৰিক ৱেদ প্ৰভু কে সাখী।
তুম ভক্তন কী লজ্জা ৰাখী॥
নাম তুম্হাৰো লেত জো কোঈ।
তা সম ধন্য ঔৰ নহীং কোঈ॥
জো তুম্হাৰে নিত পাঁৱ পলোটত।
নৱোং সিদ্ধি চৰণা মেং লোটত॥
সিদ্ধি তুম্হাৰী সব মঙ্গলকাৰী।
জো তুম পে জাৱে বলিহাৰী॥
জো তুম্হাৰে চৰণা চিত্ত লাৱে।
তাকী মুক্তি অৱসী হো জাৱে॥
সত্য ভজন তুম্হাৰো জো গাৱে।
সো নিশ্চয় চাৰোং ফল পাৱে॥
তুমহিং দেৱ কুলদেৱ হমাৰে।
তুম্হীং গুৰুদেৱ প্ৰাণ সে প্যাৰে॥
সত্য আস মন মেং জো হোঈ।
মনৱাঞ্ছিত ফল পাৱেং সোঈ॥
তুম্হৰী মহিমা বুদ্ধি বড়াঈ।
শেষ সহস্ৰ মুখ সকে ন গাঈ॥
মৈং অতিদীন মলীন দুখাৰী।
কৰহু কৌন ৱিধি ৱিনয় তুম্হাৰী॥
অব পিত্তৰ জী দয়া দীন পৰ কীজৈ।
অপনী ভক্তি শক্তি কছু দীজৈ॥
॥ দোহা ॥
পিত্তৰৌং কো স্থান দো, তীৰথ ঔৰ স্ৱয়ং গ্ৰাম।
শ্ৰদ্ধা সুমন চঢ়েং ৱহাং, পূৰণ হো সব কাম॥
ঝুঞ্ঝুনূ ধাম ৱিৰাজে হৈং, পিত্তৰ হমাৰে মহান।
দৰ্শন সে জীৱন সফল হো, পূজে সকল জহান॥
জীৱন সফল জো চাহিএ, চলে ঝুঞ্ঝুনূ ধাম।
পিত্তৰ চৰণ কী ধূল লে, হো জীৱন সফল মহান॥
হে পিতৰেশ্ৱৰ আপকো, দে দিয়ো আশীৰ্ৱাদ।
চৰণাশীশ নৱা দিয়ো, ৰখদো সিৰ পৰ হাথ॥
সবসে পহলে গণপত, পাছে ঘৰ কা দেৱ মনাৱা জী।
হে পিতৰেশ্ৱৰ দয়া ৰাখিয়ো, কৰিয়ো মন কী চায়া জী॥
॥ চৌপাঈ ॥
পিতৰেশ্ৱৰ কৰো মাৰ্গ উজাগৰ।
চৰণ ৰজ কী মুক্তি সাগৰ॥
পৰম উপকাৰ পিত্তৰেশ্ৱৰ কীন্হা।
মনুষ্য যোণি মেং জন্ম দীন্হা॥
মাতৃ-পিতৃ দেৱ মনজো ভাৱে।
সোঈ অমিত জীৱন ফল পাৱে॥
জৈ-জৈ-জৈ পিত্তৰ জী সাঈং।
পিতৃ ঋণ বিন মুক্তি নাহিং॥
চাৰোং ওৰ প্ৰতাপ তুম্হাৰা।
সঙ্কট মেং তেৰা হী সহাৰা॥
নাৰায়ণ আধাৰ সৃষ্টি কা।
পিত্তৰজী অংশ উসী দৃষ্টি কা॥
প্ৰথম পূজন প্ৰভু আজ্ঞা সুনাতে।
ভাগ্য দ্ৱাৰ আপ হী খুলৱাতে॥
ঝুঞ্ঝুনূ মেং দৰবাৰ হৈ সাজে।
সব দেৱোং সঙ্গ আপ ৱিৰাজে॥
প্ৰসন্ন হোয় মনৱাঞ্ছিত ফল দীন্হা।
কুপিত হোয় বুদ্ধি হৰ লীন্হা॥
পিত্তৰ মহিমা সবসে ন্যাৰী।
জিসকা গুণগাৱে নৰ নাৰী॥
তীন মণ্ড মেং আপ বিৰাজে।
বসু ৰুদ্ৰ আদিত্য মেং সাজে॥
নাথ সকল সম্পদা তুম্হাৰী।
মৈং সেৱক সমেত সুত নাৰী॥
ছপ্পন ভোগ নহীং হৈং ভাতে।
শুদ্ধ জল সে হী তৃপ্ত হো জাতে॥
তুম্হাৰে ভজন পৰম হিতকাৰী।
ছোটে বড়ে সভী অধিকাৰী॥
ভানু উদয় সঙ্গ আপ পুজাৱৈ।
পাঞ্চ অঁজুলি জল ৰিঝাৱে॥
ধ্ৱজ পতাকা মণ্ড পে হৈ সাজে।
অখণ্ড জ্যোতি মেং আপ ৱিৰাজে॥
সদিয়োং পুৰানী জ্যোতি তুম্হাৰী।
ধন্য হুঈ জন্ম ভূমি হমাৰী॥
শহীদ হমাৰে যহাঁ পুজাতে।
মাতৃ ভক্তি সন্দেশ সুনাতে॥
জগত পিত্তৰো সিদ্ধান্ত হমাৰা।
ধৰ্ম জাতি কা নহীং হৈ নাৰা॥
হিন্দু, মুস্লিম, সিখ, ঈসাঈ।
সব পূজে পিত্তৰ ভাঈ॥
হিন্দু ৱংশ ৱৃক্ষ হৈ হমাৰা।
জান সে জ্যাদা হমকো প্যাৰা॥
গঙ্গা যে মৰুপ্ৰদেশ কী।
পিতৃ তৰ্পণ অনিৱাৰ্য পৰিৱেশ কী॥
বন্ধু ছোড়না ইনকে চৰণাঁ।
ইন্হীং কী কৃপা সে মিলে প্ৰভু শৰণা॥
চৌদস কো জাগৰণ কৰৱাতে।
অমাৱস কো হম ধোক লগাতে॥
জাত জডূলা সভী মনাতে।
নান্দীমুখ শ্ৰাদ্ধ সভী কৰৱাতে॥
ধন্য জন্ম ভূমি কা ৱো ফূল হৈ।
জিসে পিতৃ মণ্ডল কী মিলী ধূল হৈ॥
শ্ৰী পিত্তৰ জী ভক্ত হিতকাৰী।
সুন লীজে প্ৰভু অৰজ হমাৰী॥
নিশদিন ধ্যান ধৰে জো কোঈ।
তা সম ভক্ত ঔৰ নহীং কোঈ॥
তুম অনাথ কে নাথ সহাঈ।
দীনন কে হো তুম সদা সহাঈ॥
চাৰিক ৱেদ প্ৰভু কে সাখী।
তুম ভক্তন কী লজ্জা ৰাখী॥
নাম তুম্হাৰো লেত জো কোঈ।
তা সম ধন্য ঔৰ নহীং কোঈ॥
জো তুম্হাৰে নিত পাঁৱ পলোটত।
নৱোং সিদ্ধি চৰণা মেং লোটত॥
সিদ্ধি তুম্হাৰী সব মঙ্গলকাৰী।
জো তুম পে জাৱে বলিহাৰী॥
জো তুম্হাৰে চৰণা চিত্ত লাৱে।
তাকী মুক্তি অৱসী হো জাৱে॥
সত্য ভজন তুম্হাৰো জো গাৱে।
সো নিশ্চয় চাৰোং ফল পাৱে॥
তুমহিং দেৱ কুলদেৱ হমাৰে।
তুম্হীং গুৰুদেৱ প্ৰাণ সে প্যাৰে॥
সত্য আস মন মেং জো হোঈ।
মনৱাঞ্ছিত ফল পাৱেং সোঈ॥
তুম্হৰী মহিমা বুদ্ধি বড়াঈ।
শেষ সহস্ৰ মুখ সকে ন গাঈ॥
মৈং অতিদীন মলীন দুখাৰী।
কৰহু কৌন ৱিধি ৱিনয় তুম্হাৰী॥
অব পিত্তৰ জী দয়া দীন পৰ কীজৈ।
অপনী ভক্তি শক্তি কছু দীজৈ॥
॥ দোহা ॥
পিত্তৰৌং কো স্থান দো, তীৰথ ঔৰ স্ৱয়ং গ্ৰাম।
শ্ৰদ্ধা সুমন চঢ়েং ৱহাং, পূৰণ হো সব কাম॥
ঝুঞ্ঝুনূ ধাম ৱিৰাজে হৈং, পিত্তৰ হমাৰে মহান।
দৰ্শন সে জীৱন সফল হো, পূজে সকল জহান॥
জীৱন সফল জো চাহিএ, চলে ঝুঞ্ঝুনূ ধাম।
পিত্তৰ চৰণ কী ধূল লে, হো জীৱন সফল মহান॥