
Shri Pretraj Chalisa
শ্ৰী প্ৰেতরাজ চালীচা
শ্ৰী প্ৰেতরাজ চালীচা, শ্ৰী প্ৰেতরাজৰ উদ্দেশ্যে নিবেদিত এক পৱিত্ৰ অভিজ্ঞান। শ্ৰী প্ৰেতরাজ হ'ল মৃত আত্মাৰ মুক্তিৰ ৰক্ষক আৰু এজন দয়ালু শক্তি, যিয়ে জীৱনৰ অন্তত আত্মাৰ শান্তি নিশ্চিত কৰে। এই চালীচাৰ পাঠে মানুহৰ মনৰ ব্যাধি আৰু আৱেগৰ চাপ হ্ৰাস কৰিবলৈ সহায় কৰে। শ্ৰী প্ৰেতরাজৰ উদ্দেশ্যে এই চালীচাৰ প্ৰচলিত কৰা হৈছে, যিয়ে গ্রহৰ দুষ্ট শক্তিৰ পৰা মুক্তি প্ৰদান কৰে আৰু মূৰ্ছিত আত্মাসকলৰ পুণৰজন্মৰ বাবে আশ্বাস প্ৰদান কৰে। শ্ৰী প্ৰেতরাজ চালীচা পাঠ কৰাৰ ফলত ভক্তসকলৰ মনোবল বৃদ্ধি পায়। এই চালীচা নিয়মিত পাঠ কৰিলে মানসিক শান্তি, শাৰীৰিক শক্তি আৰু আধ্যাত্মিক উন্নতি সাধন হয়। বিশেষকৈ, যেতিয়া মানুহজন কঠিন পৰিস্থিতিৰ সন্মুখীন হয়, তেতিয়া এই চালীচা পাঠ কৰিবলৈ বিশেষ উপকাৰী। প্ৰতি সোমবাৰে বা পূর্ণিমাৰ নিশা এই চালীচা পাঠ কৰিলে অধিক ফলপ্ৰসূতা লাভ হয়। শ্ৰী প্ৰেতরাজৰ চৰণত হৃদয়ৰ পৰা সঁপা দিয়া মানসিকতা আৰু বিশ্বাসেৰে
গণপতি কী কৰ ৱন্দনা, গুৰু চৰনন চিতলায়।
প্ৰেতৰাজ জী কা লিখূং, চালীসা হৰষায়॥
জয় জয় ভূতাধিপ প্ৰবল, হৰণ সকল দুঃখ ভাৰ।
ৱীৰ শিৰোমণি জয়তি, জয় প্ৰেতৰাজ সৰকাৰ॥
॥ চৌপাঈ ॥
জয় জয় প্ৰেতৰাজ জগ পাৱন।
মহা প্ৰবল ত্ৰয় তাপ নসাৱন॥
ৱিকট ৱীৰ কৰুণা কে সাগৰ।
ভক্ত কষ্ট হৰ সব গুণ আগৰ॥
ৰত্ন জটিত সিংহাসন সোহে।
দেখত সুন নৰ মুনি মন মোহে॥
জগমগ সিৰ পৰ মুকুট সুহাৱন।
কানন কুণ্ডল অতি মন ভাৱন॥
ধনুষ কৃপাণ বাণ অৰু ভালা।
ৱীৰৱেশ অতি ভৃকুটি কৰালা॥
গজাৰুঢ় সঙ্গ সেনা ভাৰী।
বাজত ঢোল মৃদঙ্গ জুঝাৰী॥
ছত্ৰ চংৱৰ পঙ্খা সিৰ ডোলে।
ভক্ত বৃন্দ মিলি জয় জয় বোলে॥
ভক্ত শিৰোমণি ৱীৰ প্ৰচণ্ডা।
দুষ্ট দলন শোভিত ভুজদণ্ডা॥
চলত সৈন কাঁপত ভূতলহূ।
দৰ্শন কৰত মিটত কলি মলহূ॥
ঘাটা মেংহদীপুৰ মেং আকৰ।
প্ৰগটে প্ৰেতৰাজ গুণ সাগৰ॥
লাল ধ্ৱজা উড় ৰহী গগন মেং।
নাচত ভক্ত মগন হো মন মেং॥
ভক্ত কামনা পূৰন স্ৱামী।
বজৰঙ্গী কে সেৱক নামী॥
ইচ্ছা পূৰন কৰনে ৱালে।
দুঃখ সঙ্কট সব হৰনে ৱালে॥
জো জিস ইচ্ছা সে আতে হৈং।
ৱে সব মন ৱাঁছিত ফল পাতে হৈং॥
ৰোগী সেৱা মেং জো আতে।
শীঘ্ৰ স্ৱস্থ হোকৰ ঘৰ জাতে॥
ভূত পিশাচ জিন্ন ৱৈতালা।
ভাগে দেখত ৰুপ কৰালা॥
ভৌতিক শাৰীৰিক সব পীড়া।
মিটা শীঘ্ৰ কৰতে হৈং ক্ৰীড়া॥
কঠিন কাজ জগ মেং হৈং জেতে।
ৰটত নাম পূৰন সব হোতে॥
তন মন ধন সে সেৱা কৰতে।
উনকে সকল কষ্ট প্ৰভু হৰতে॥
হে কৰুণাময় স্ৱামী মেৰে।
পড়া হুআ হূঁ চৰণোং মেং তেৰে॥
কোঈ তেৰে সিৱা ন মেৰা।
মুঝে এক আশ্ৰয় প্ৰভু তেৰা॥
লজ্জা মেৰী হাথ তিহাৰে।
পড়া হূঁ চৰণ সহাৰে॥
যা ৱিধি অৰজ কৰে তন মন সে।
ছূটত ৰোগ শোক সব তন সে॥
মেংহদীপুৰ অৱতাৰ লিয়া হৈ।
ভক্তোং কা দুঃখ দূৰ কিয়া হৈ॥
ৰোগী, পাগল সন্ততি হীনা।
ভূত ৱ্যাধি সুত অৰু ধন ছীনা॥
জো জো তেৰে দ্ৱাৰে আতে।
মন ৱাঞ্ছিত ফল পা ঘৰ জাতে॥
মহিমা ভূতল পৰ হৈ ছাঈ।
ভক্তোং নে হৈ লীলা গাঈ॥
মহন্ত গণেশ পুৰী তপধাৰী।
পূজা কৰতে তন মন ৱাৰী॥
হাথোং মেং লে মুগদৰ ঘোটে।
দূত খড়ে ৰহতে হৈং মোটে॥
লাল দেহ সিন্দূৰ বদন মেং।
কাঁপত থৰ-থৰ ভূত ভৱন মেং॥
জো কোঈ প্ৰেতৰাজ চালীসা।
পাঠ কৰত নিত এক অৰু বীসা॥
প্ৰাতঃ কাল স্নান কৰাৱৈ।
তেল ঔৰ সিন্দূৰ লগাৱৈ॥
চন্দন ইত্ৰ ফুলেল চঢ়াৱৈ।
পুষ্পন কী মালা পহনাৱৈ॥
লে কপূৰ আৰতী উতাৰৈ।
কৰৈ প্ৰাৰ্থনা জয়তি উচাৰৈ॥
উনকে সভী কষ্ট কট জাতে।
হৰ্ষিত হো অপনে ঘৰ জাতে॥
ইচ্ছা পূৰণ কৰতে জনকী।
হোতী সফল কামনা মন কী॥
ভক্ত কষ্টহৰ অৰিকুল ঘাতক।
ধ্যান ধৰত ছূটত সব পাতক॥
জয় জয় জয় প্ৰেতাধিপ জয়।
জয়তি ভুপতি সঙ্কট হৰ জয়॥
জো নৰ পঢ়ত প্ৰেত চালীসা।
ৰহত ন কবহূঁ দুখ লৱলেশা॥
কহ ভক্ত ধ্যান ধৰ মন মেং।
প্ৰেতৰাজ পাৱন চৰণন মেং॥
॥ দোহা ॥
দুষ্ট দলন জগ অঘ হৰন, সমন সকল ভৱ শূল।
জয়তি ভক্ত ৰক্ষক প্ৰবল, প্ৰেতৰাজ সুখ মূল॥
ৱিমল ৱেশ অঞ্জিন সুৱন, প্ৰেতৰাজ বল ধাম।
বসহু নিৰন্তৰ মম হৃদয়, কহত ভক্ত সুখৰাম॥