
Shri Ravidas Chalisa
ଶ୍ରୀ ରବିଦାସ ଚାଲିସା
RavidasOdia
ଶ୍ରୀ ରବିଦାସ ଚାଲିସା, ଶ୍ରୀ ରବିଦାସଙ୍କୁ ନମିତ ଏକ ପବିତ୍ର ଦେବotional ଗୀତ। ରବିଦାସ, ଯିଏ ଦାସୀ ଜାତିର ଏକ ମହାନ ଗୁରୁ ଓ ସାଧୁ, ସାମାଜିକ ସମରାସ୍ଥା ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଦର୍ଶନରେ ମୁଖ୍ୟ ଭୂମିକା ନିବାହ କରିଥିଲେ। ଏହି ଚାଲିସାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଉଛି ରବିଦାସଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା, ତାଙ୍କର ଶିକ୍ଷା ଓ ଦର୍ଶନର ପ୍ରସାର କରିବା, ତଥା ଭକ୍ତିରେ ଗଭୀରତା ଅନୁଭବ କରିବା। ଏହି ଚାଲିସା ପଢ଼ି
0 views
॥ ଦୋହା ॥
ବନ୍ଦୌଂ ବୀଣା ପାଣି କୋ, ଦେହୁ ଆୟ ମୋହିଂ ଜ୍ଞାନ।
ପାୟ ବୁଦ୍ଧି ରବିଦାସ କୋ, କରୌଂ ଚରିତ୍ର ବଖାନ॥
ମାତୁ କୀ ମହିମା ଅମିତ ହୈ, ଲିଖି ନ ସକତ ହୈ ଦାସ।
ତାତେ ଆୟୋଂ ଶରଣ ମେଂ, ପୁରବହୁ ଜନ କୀ ଆସ॥
॥ ଚୌପାଈ ॥
ଜୈ ହୋବୈ ରବିଦାସ ତୁମ୍ହାରୀ।
କୃପା କରହୁ ହରିଜନ ହିତକାରୀ॥
ରାହୁ ଭକ୍ତ ତୁମ୍ହାରେ ତାତା।
କର୍ମା ନାମ ତୁମ୍ହାରୀ ମାତା॥
କାଶୀ ଢିଙ୍ଗ ମାଡୁର ସ୍ଥାନା।
ବର୍ଣ ଅଛୂତ କରତ ଗୁଜରାନା॥
ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ଉମ୍ର ଜବ ଆଈ।
ତୁମ୍ହରେ ମନ ହରି ଭକ୍ତି ସମାଈ॥
ରାମାନନ୍ଦ କେ ଶିଷ୍ୟ କହାୟେ।
ପାୟ ଜ୍ଞାନ ନିଜ ନାମ ବଢ଼ାୟେ॥
ଶାସ୍ତ୍ର ତର୍କ କାଶୀ ମେଂ କୀନ୍ହୋଂ।
ଜ୍ଞାନିନ କୋ ଉପଦେଶ ହୈ ଦୀନ୍ହୋଂ॥
ଗଙ୍ଗ ମାତୁ କେ ଭକ୍ତ ଅପାରା।
କୌଡ଼ୀ ଦୀନ୍ହ ଉନହିଂ ଉପହାରା॥
ପଣ୍ଡିତ ଜନ ତାକୋ ଲୈ ଜାଈ।
ଗଙ୍ଗ ମାତୁ କୋ ଦୀନ୍ହ ଚଢ଼ାଈ॥
ହାଥ ପସାରି ଲୀନ୍ହ ଚୌଗାନୀ।
ଭକ୍ତ କୀ ମହିମା ଅମିତ ବଖାନୀ॥
ଚକିତ ଭୟେ ପଣ୍ଡିତ କାଶୀ କେ।
ଦେଖି ଚରିତ ଭବ ଭୟ ନାଶୀ କେ॥
ରଲ ଜଟିତ କଙ୍ଗନ ତବ ଦୀନ୍ହାଁ।
ରବିଦାସ ଅଧିକାରୀ କୀନ୍ହାଁ॥
ପଣ୍ଡିତ ଦୀଜୌ ଭକ୍ତ କୋ ମେରେ।
ଆଦି ଜନ୍ମ କେ ଜୋ ହୈଂ ଚେରେ॥
ପହୁଁଚେ ପଣ୍ଡିତ ଢିଗ ରବିଦାସା।
ଦୈ କଙ୍ଗନ ପୁରଇ ଅଭିଲାଷା॥
ତବ ରବିଦାସ କହୀ ଯହ ବାତା।
ଦୂସର କଙ୍ଗନ ଲାବହୁ ତାତା॥
ପଣ୍ଡିତ ଜନ ତବ କସମ ଉଠାଈ।
ଦୂସର ଦୀନ୍ହ ନ ଗଙ୍ଗା ମାଈ॥
ତବ ରବିଦାସ ନେ ବଚନ ଉଚାରେ।
ପଡିତ ଜନ ସବ ଭୟେ ସୁଖାରେ॥
ଜୋ ସର୍ୱଦା ରହୈ ମନ ଚଙ୍ଗା।
ତୌ ଘର ବସତି ମାତୁ ହୈ ଗଙ୍ଗା॥
ହାଥ କଠୌତୀ ମେଂ ତବ ଡାରା।
ଦୂସର କଙ୍ଗନ ଏକ ନିକାରା॥
ଚିତ ସଙ୍କୋଚିତ ପଣ୍ଡିତ କୀନ୍ହେଂ।
ଅପନେ ଅପନେ ମାରଗ ଲୀନ୍ହେଂ॥
ତବ ସେ ପ୍ରଚଲିତ ଏକ ପ୍ରସଙ୍ଗା।
ମନ ଚଙ୍ଗା ତୋ କଠୌତୀ ମେଂ ଗଙ୍ଗା॥
ଏକ ବାର ଫିରି ପରୟୋ ଝମେଲା।
ମିଲି ପଣ୍ଡିତଜନ କୀନ୍ହୋଂ ଖେଲା॥
ସାଲିଗ ରାମ ଗଙ୍ଗ ଉତରାବୈ।
ସୋଈ ପ୍ରବଲ ଭକ୍ତ କହଲାବୈ॥
ସବ ଜନ ଗୟେ ଗଙ୍ଗ କେ ତୀରା।
ମୂରତି ତୈରାବନ ବିଚ ନୀରା॥
ଡୂବ ଗଈଂ ସବକୀ ମଝଧାରା।
ସବକେ ମନ ଭୟୋ ଦୁଃଖ ଅପାରା॥
ପତ୍ଥର ମୂର୍ତି ରହୀ ଉତରାଈ।
ସୁର ନର ମିଲି ଜୟକାର ମଚାଈ॥
ରହ୍ୟୋ ନାମ ରବିଦାସ ତୁମ୍ହାରା।
ମଚ୍ୟୋ ନଗର ମହଁ ହାହାକାରା॥
ଚୀରି ଦେହ ତୁମ ଦୁଗ୍ଧ ବହାୟୋ।
ଜନ୍ମ ଜନେଊ ଆପ ଦିଖାଓ॥
ଦେଖି ଚକିତ ଭୟେ ସବ ନର ନାରୀ।
ବିଦ୍ୱାନନ ସୁଧି ବିସରୀ ସାରୀ॥
ଜ୍ଞାନ ତର୍କ କବିରା ସଙ୍ଗ କୀନ୍ହୋଂ।
ଚକିତ ଉନହୁଁ କା ତୁମ କରି ଦୀନ୍ହୋଂ॥
ଗୁରୁ ଗୋରଖହି ଦୀନ୍ହ ଉପଦେଶା।
ଉନ ମାନ୍ୟୋ ତକି ସନ୍ତ ବିଶେଷା॥
ସଦନା ପୀର ତର୍କ ବହୁ କୀନ୍ହାଁ।
ତୁମ ତାକୋ ଉପଦେଶ ହୈ ଦୀନ୍ହାଁ॥
ମନ ମହଁ ହାର୍ୟୋୋ ସଦନ କସାଈ।
ଜୋ ଦିଲ୍ଲୀ ମେଂ ଖବରି ସୁନାଈ॥
ମୁସ୍ଲିମ ଧର୍ମ କୀ ସୁନି କୁବଡ଼ାଈ।
ଲୋଧି ସିକନ୍ଦର ଗୟୋ ଗୁସ୍ସାଈ॥
ଅପନେ ଗୃହ ତବ ତୁମହିଂ ବୁଲାବା।
ମୁସ୍ଲିମ ହୋନ ହେତୁ ସମୁଝାବା॥
ମାନୀ ନାହିଂ ତୁମ ଉସକୀ ବାନୀ।
ବନ୍ଦୀଗୃହ କାଟୀ ହୈ ରାନୀ॥
କୃଷ୍ଣ ଦରଶ ପାୟେ ରବିଦାସା।
ସଫଲ ଭଈ ତୁମ୍ହରୀ ସବ ଆଶା॥
ତାଲେ ଟୂଟି ଖୁଲ୍ୟୋ ହୈ କାରା।
ମାମ ସିକନ୍ଦର କେ ତୁମ ମାରା॥
କାଶୀ ପୁର ତୁମ କହଁ ପହୁଁଚାଈ।
ଦୈ ପ୍ରଭୁତା ଅରୁମାନ ବଡ଼ାଈ॥
ମୀରା ଯୋଗାବତି ଗୁରୁ କୀନ୍ହୋଂ।
ଜିନକୋ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବଂଶ ପ୍ରବୀନୋ॥
ତିନକୋ ଦୈ ଉପଦେଶ ଅପାରା।
କୀନ୍ହୋଂ ଭବ ସେ ତୁମ ନିସ୍ତାରା॥
॥ ଦୋହା ॥
ଐସେ ହୀ ରବିଦାସ ନେ, କୀନ୍ହେଂ ଚରିତ ଅପାର।
କୋଈ କବି ଗାବୈ କିତୈ, ତହୂଂ ନ ପାବୈ ପାର॥
ନିୟମ ସହିତ ହରିଜନ ଅଗର, ଧ୍ୟାନ ଧରୈ ଚାଲୀସା।
ତାକୀ ରକ୍ଷା କରେଙ୍ଗେ, ଜଗତପତି ଜଗଦୀଶା॥
ବନ୍ଦୌଂ ବୀଣା ପାଣି କୋ, ଦେହୁ ଆୟ ମୋହିଂ ଜ୍ଞାନ।
ପାୟ ବୁଦ୍ଧି ରବିଦାସ କୋ, କରୌଂ ଚରିତ୍ର ବଖାନ॥
ମାତୁ କୀ ମହିମା ଅମିତ ହୈ, ଲିଖି ନ ସକତ ହୈ ଦାସ।
ତାତେ ଆୟୋଂ ଶରଣ ମେଂ, ପୁରବହୁ ଜନ କୀ ଆସ॥
॥ ଚୌପାଈ ॥
ଜୈ ହୋବୈ ରବିଦାସ ତୁମ୍ହାରୀ।
କୃପା କରହୁ ହରିଜନ ହିତକାରୀ॥
ରାହୁ ଭକ୍ତ ତୁମ୍ହାରେ ତାତା।
କର୍ମା ନାମ ତୁମ୍ହାରୀ ମାତା॥
କାଶୀ ଢିଙ୍ଗ ମାଡୁର ସ୍ଥାନା।
ବର୍ଣ ଅଛୂତ କରତ ଗୁଜରାନା॥
ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ଉମ୍ର ଜବ ଆଈ।
ତୁମ୍ହରେ ମନ ହରି ଭକ୍ତି ସମାଈ॥
ରାମାନନ୍ଦ କେ ଶିଷ୍ୟ କହାୟେ।
ପାୟ ଜ୍ଞାନ ନିଜ ନାମ ବଢ଼ାୟେ॥
ଶାସ୍ତ୍ର ତର୍କ କାଶୀ ମେଂ କୀନ୍ହୋଂ।
ଜ୍ଞାନିନ କୋ ଉପଦେଶ ହୈ ଦୀନ୍ହୋଂ॥
ଗଙ୍ଗ ମାତୁ କେ ଭକ୍ତ ଅପାରା।
କୌଡ଼ୀ ଦୀନ୍ହ ଉନହିଂ ଉପହାରା॥
ପଣ୍ଡିତ ଜନ ତାକୋ ଲୈ ଜାଈ।
ଗଙ୍ଗ ମାତୁ କୋ ଦୀନ୍ହ ଚଢ଼ାଈ॥
ହାଥ ପସାରି ଲୀନ୍ହ ଚୌଗାନୀ।
ଭକ୍ତ କୀ ମହିମା ଅମିତ ବଖାନୀ॥
ଚକିତ ଭୟେ ପଣ୍ଡିତ କାଶୀ କେ।
ଦେଖି ଚରିତ ଭବ ଭୟ ନାଶୀ କେ॥
ରଲ ଜଟିତ କଙ୍ଗନ ତବ ଦୀନ୍ହାଁ।
ରବିଦାସ ଅଧିକାରୀ କୀନ୍ହାଁ॥
ପଣ୍ଡିତ ଦୀଜୌ ଭକ୍ତ କୋ ମେରେ।
ଆଦି ଜନ୍ମ କେ ଜୋ ହୈଂ ଚେରେ॥
ପହୁଁଚେ ପଣ୍ଡିତ ଢିଗ ରବିଦାସା।
ଦୈ କଙ୍ଗନ ପୁରଇ ଅଭିଲାଷା॥
ତବ ରବିଦାସ କହୀ ଯହ ବାତା।
ଦୂସର କଙ୍ଗନ ଲାବହୁ ତାତା॥
ପଣ୍ଡିତ ଜନ ତବ କସମ ଉଠାଈ।
ଦୂସର ଦୀନ୍ହ ନ ଗଙ୍ଗା ମାଈ॥
ତବ ରବିଦାସ ନେ ବଚନ ଉଚାରେ।
ପଡିତ ଜନ ସବ ଭୟେ ସୁଖାରେ॥
ଜୋ ସର୍ୱଦା ରହୈ ମନ ଚଙ୍ଗା।
ତୌ ଘର ବସତି ମାତୁ ହୈ ଗଙ୍ଗା॥
ହାଥ କଠୌତୀ ମେଂ ତବ ଡାରା।
ଦୂସର କଙ୍ଗନ ଏକ ନିକାରା॥
ଚିତ ସଙ୍କୋଚିତ ପଣ୍ଡିତ କୀନ୍ହେଂ।
ଅପନେ ଅପନେ ମାରଗ ଲୀନ୍ହେଂ॥
ତବ ସେ ପ୍ରଚଲିତ ଏକ ପ୍ରସଙ୍ଗା।
ମନ ଚଙ୍ଗା ତୋ କଠୌତୀ ମେଂ ଗଙ୍ଗା॥
ଏକ ବାର ଫିରି ପରୟୋ ଝମେଲା।
ମିଲି ପଣ୍ଡିତଜନ କୀନ୍ହୋଂ ଖେଲା॥
ସାଲିଗ ରାମ ଗଙ୍ଗ ଉତରାବୈ।
ସୋଈ ପ୍ରବଲ ଭକ୍ତ କହଲାବୈ॥
ସବ ଜନ ଗୟେ ଗଙ୍ଗ କେ ତୀରା।
ମୂରତି ତୈରାବନ ବିଚ ନୀରା॥
ଡୂବ ଗଈଂ ସବକୀ ମଝଧାରା।
ସବକେ ମନ ଭୟୋ ଦୁଃଖ ଅପାରା॥
ପତ୍ଥର ମୂର୍ତି ରହୀ ଉତରାଈ।
ସୁର ନର ମିଲି ଜୟକାର ମଚାଈ॥
ରହ୍ୟୋ ନାମ ରବିଦାସ ତୁମ୍ହାରା।
ମଚ୍ୟୋ ନଗର ମହଁ ହାହାକାରା॥
ଚୀରି ଦେହ ତୁମ ଦୁଗ୍ଧ ବହାୟୋ।
ଜନ୍ମ ଜନେଊ ଆପ ଦିଖାଓ॥
ଦେଖି ଚକିତ ଭୟେ ସବ ନର ନାରୀ।
ବିଦ୍ୱାନନ ସୁଧି ବିସରୀ ସାରୀ॥
ଜ୍ଞାନ ତର୍କ କବିରା ସଙ୍ଗ କୀନ୍ହୋଂ।
ଚକିତ ଉନହୁଁ କା ତୁମ କରି ଦୀନ୍ହୋଂ॥
ଗୁରୁ ଗୋରଖହି ଦୀନ୍ହ ଉପଦେଶା।
ଉନ ମାନ୍ୟୋ ତକି ସନ୍ତ ବିଶେଷା॥
ସଦନା ପୀର ତର୍କ ବହୁ କୀନ୍ହାଁ।
ତୁମ ତାକୋ ଉପଦେଶ ହୈ ଦୀନ୍ହାଁ॥
ମନ ମହଁ ହାର୍ୟୋୋ ସଦନ କସାଈ।
ଜୋ ଦିଲ୍ଲୀ ମେଂ ଖବରି ସୁନାଈ॥
ମୁସ୍ଲିମ ଧର୍ମ କୀ ସୁନି କୁବଡ଼ାଈ।
ଲୋଧି ସିକନ୍ଦର ଗୟୋ ଗୁସ୍ସାଈ॥
ଅପନେ ଗୃହ ତବ ତୁମହିଂ ବୁଲାବା।
ମୁସ୍ଲିମ ହୋନ ହେତୁ ସମୁଝାବା॥
ମାନୀ ନାହିଂ ତୁମ ଉସକୀ ବାନୀ।
ବନ୍ଦୀଗୃହ କାଟୀ ହୈ ରାନୀ॥
କୃଷ୍ଣ ଦରଶ ପାୟେ ରବିଦାସା।
ସଫଲ ଭଈ ତୁମ୍ହରୀ ସବ ଆଶା॥
ତାଲେ ଟୂଟି ଖୁଲ୍ୟୋ ହୈ କାରା।
ମାମ ସିକନ୍ଦର କେ ତୁମ ମାରା॥
କାଶୀ ପୁର ତୁମ କହଁ ପହୁଁଚାଈ।
ଦୈ ପ୍ରଭୁତା ଅରୁମାନ ବଡ଼ାଈ॥
ମୀରା ଯୋଗାବତି ଗୁରୁ କୀନ୍ହୋଂ।
ଜିନକୋ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବଂଶ ପ୍ରବୀନୋ॥
ତିନକୋ ଦୈ ଉପଦେଶ ଅପାରା।
କୀନ୍ହୋଂ ଭବ ସେ ତୁମ ନିସ୍ତାରା॥
॥ ଦୋହା ॥
ଐସେ ହୀ ରବିଦାସ ନେ, କୀନ୍ହେଂ ଚରିତ ଅପାର।
କୋଈ କବି ଗାବୈ କିତୈ, ତହୂଂ ନ ପାବୈ ପାର॥
ନିୟମ ସହିତ ହରିଜନ ଅଗର, ଧ୍ୟାନ ଧରୈ ଚାଲୀସା।
ତାକୀ ରକ୍ଷା କରେଙ୍ଗେ, ଜଗତପତି ଜଗଦୀଶା॥