Shri Vishnu Chalisa

॥ ଦୋହା ॥

ବିଷ୍ଣୁ ସୁନିଏ ବିନୟ, ସେବକ କୀ ଚିତଲାୟ।
କୀରତ କୁଛ ବର୍ଣନ କରୂଁ, ଦୀଜୈ ଜ୍ଞାନ ବତାୟ॥

॥ ଚୌପାଈ ॥

ନମୋ ବିଷ୍ଣୁ ଭଗବାନ ଖରାରୀ।
କଷ୍ଟ ନଶାବନ ଅଖିଲ ବିହାରୀ॥

ପ୍ରବଲ ଜଗତ ମେଂ ଶକ୍ତି ତୁମ୍ହାରୀ।
ତ୍ରିଭୁବନ ଫୈଲ ରହୀ ଉଜିୟାରୀ॥

ସୁନ୍ଦର ରୂପ ମନୋହର ସୂରତ।
ସରଲ ସ୍ୱଭାବ ମୋହନୀ ମୂରତ॥

ତନ ପର ପୀତାମ୍ବର ଅତି ସୋହତ।
ବୈଜନ୍ତୀ ମାଲା ମନ ମୋହତ॥

ଶଙ୍ଖ ଚକ୍ର କର ଗଦା ବିରାଜେ।
ଦେଖତ ଦୈତ୍ୟ ଅସୁର ଦଲ ଭାଜେ॥

ସତ୍ୟ ଧର୍ମ ମଦ ଲୋଭ ନ ଗାଜେ।
କାମ କ୍ରୋଧ ମଦ ଲୋଭ ନ ଛାଜେ॥

ସନ୍ତଭକ୍ତ ସଜ୍ଜନ ମନରଞ୍ଜନ।
ଦନୁଜ ଅସୁର ଦୁଷ୍ଟନ ଦଲ ଗଞ୍ଜନ॥

ସୁଖ ଉପଜାୟ କଷ୍ଟ ସବ ଭଞ୍ଜନ।
ଦୋଷ ମିଟାୟ କରତ ଜନ ସଜ୍ଜନ॥

ପାପ କାଟ ଭବ ସିନ୍ଧୁ ଉତାରଣ।
କଷ୍ଟ ନାଶକର ଭକ୍ତ ଉବାରଣ॥

କରତ ଅନେକ ରୂପ ପ୍ରଭୁ ଧାରଣ।
କେବଲ ଆପ ଭକ୍ତି କେ କାରଣ॥

ଧରଣି ଧେନୁ ବନ ତୁମହିଂ ପୁକାରା।
ତବ ତୁମ ରୂପ ରାମ କା ଧାରା॥

ଭାର ଉତାର ଅସୁର ଦଲ ମାରା।
ରାବଣ ଆଦିକ କୋ ସଂହାରା॥

ଆପ ବାରାହ ରୂପ ବନାୟା।
ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ କୋ ମାର ଗିରାୟା॥

ଧର ମତ୍ସ୍ୟ ତନ ସିନ୍ଧୁ ବନାୟା।
ଚୌଦହ ରତନନ କୋ ନିକଲାୟା॥

ଅମିଲଖ ଅସୁରନ ଦ୍ୱନ୍ଦ ମଚାୟା।
ରୂପ ମୋହନୀ ଆପ ଦିଖାୟା॥

ଦେବନ କୋ ଅମୃତ ପାନ କରାୟା।
ଅସୁରନ କୋ ଛବି ସେ ବହଲାୟା॥

କୂର୍ମ ରୂପ ଧର ସିନ୍ଧୁ ମଝାୟା।
ମନ୍ଦ୍ରାଚଲ ଗିରି ତୁରତ ଉଠାୟା॥

ଶଙ୍କର କା ତୁମ ଫନ୍ଦ ଛୁଡ଼ାୟା।
ଭସ୍ମାସୁର କୋ ରୂପ ଦିଖାୟା॥

ବେଦନ କୋ ଜବ ଅସୁର ଡୁବାୟା।
କର ପ୍ରବନ୍ଧ ଉନ୍ହେଂ ଢୁଁଢବାୟା॥

ମୋହିତ ବନକର ଖଲହି ନଚାୟା।
ଉସହୀ କର ସେ ଭସ୍ମ କରାୟା॥

ଅସୁର ଜଲନ୍ଧର ଅତି ବଲଦାଈ।
ଶଙ୍କର ସେ ଉନ କୀନ୍ହ ଲଡ଼ାଈ॥

ହାର ପାର ଶିବ ସକଲ ବନାଈ।
କୀନ ସତୀ ସେ ଛଲ ଖଲ ଜାଈ॥

ସୁମିରନ କୀନ ତୁମ୍ହେଂ ଶିବରାନୀ।
ବତଲାଈ ସବ ବିପତ କହାନୀ॥

ତବ ତୁମ ବନେ ମୁନୀଶ୍ୱର ଜ୍ଞାନୀ।
ବୃନ୍ଦା କୀ ସବ ସୁରତି ଭୁଲାନୀ॥

ଦେଖତ ତୀନ ଦନୁଜ ଶୈତାନୀ।
ବୃନ୍ଦା ଆୟ ତୁମ୍ହେଂ ଲପଟାନୀ॥

ହୋ ସ୍ପର୍ଶ ଧର୍ମ କ୍ଷତି ମାନୀ।
ହନା ଅସୁର ଉର ଶିବ ଶୈତାନୀ॥

ତୁମନେ ଧୁରୂ ପ୍ରହଲାଦ ଉବାରେ।
ହିରଣାକୁଶ ଆଦିକ ଖଲ ମାରେ॥

ଗଣିକା ଔର ଅଜାମିଲ ତାରେ।
ବହୁତ ଭକ୍ତ ଭବ ସିନ୍ଧୁ ଉତାରେ॥

ହରହୁ ସକଲ ସନ୍ତାପ ହମାରେ।
କୃପା କରହୁ ହରି ସିରଜନ ହାରେ॥

ଦେଖହୁଁ ମୈଂ ନିଜ ଦରଶ ତୁମ୍ହାରେ।
ଦୀନ ବନ୍ଧୁ ଭକ୍ତନ ହିତକାରେ॥

ଚହତ ଆପକା ସେବକ ଦର୍ଶନ।
କରହୁ ଦୟା ଅପନୀ ମଧୁସୂଦନ॥

ଜାନୂଂ ନହୀଂ ଯୋଗ୍ୟ ଜପ ପୂଜନ।
ହୋୟ ଯଜ୍ଞ ସ୍ତୁତି ଅନୁମୋଦନ॥

ଶୀଲଦୟା ସନ୍ତୋଷ ସୁଲକ୍ଷଣ।
ବିଦିତ ନହୀଂ ବ୍ରତବୋଧ ବିଲକ୍ଷଣ॥

କରହୁଁ ଆପକା କିସ ବିଧି ପୂଜନ।
କୁମତି ବିଲୋକ ହୋତ ଦୁଖ ଭୀଷଣ॥

କରହୁଁ ପ୍ରଣାମ କୌନ ବିଧିସୁମିରଣ।
କୌନ ଭାଁତି ମୈଂ କରହୁଁ ସମର୍ପଣ॥

ସୁର ମୁନି କରତ ସଦା ସିବକାଈ।
ହର୍ଷିତ ରହତ ପରମ ଗତି ପାଈ॥

ଦୀନ ଦୁଖିନ ପର ସଦା ସହାଈ।
ନିଜ ଜନ ଜାନ ଲେବ ଅପନାଈ॥

ପାପ ଦୋଷ ସନ୍ତାପ ନଶାଓ।
ଭବ ବନ୍ଧନ ସେ ମୁକ୍ତ କରାଓ॥

ସୁତ ସମ୍ପତି ଦେ ସୁଖ ଉପଜାଓ।
ନିଜ ଚରନନ କା ଦାସ ବନାଓ॥

ନିଗମ ସଦା ଯେ ବିନୟ ସୁନାବୈ।
ପଢ଼ୈ ସୁନୈ ସୋ ଜନ ସୁଖ ପାବୈ॥