
Vaishno Mata Chalisa
বৈষ্ণো মাতা চালীসা
Shree Vaishnavi MataAssamese
বৈষ্ণো মাতা চালীসা হৈছে বৈষ্ণো মাতাৰ বন্দনাৰ এক অতি পবিত্ৰ ৰূপ। বৈষ্ণো মাতা, যি শাক্তি আৰু দেৱী দুর্গাৰ এক অবতাৰ হিচাপে পৰিগণিত, তেনে দেৱী যাৰ উপাসনা কৰিলে ভক্তসকলৰ জীৱনত শান্তি, সুখ আৰু সমৃদ্ধি আহৰণ হয়। এই চালীসা পঢ়াৰ উদ্দেশ্য হৈছে বৈষ্ণো মাতাৰ আশীৰ্বাদ লাভ কৰা আৰু নিজৰ ইচ্ছা পূৰণৰ বাবে আধ্যাত্মিক শক্তি আহৰণ কৰা। বৈষ্ণো মাতাৰ প্রতি এই ভক্তি এক গভীৰ আধ্যাত্মিক সংযোগ স্থাপন কৰে। এই চালীসা পঢ়াৰ ফলস্বৰূপ ভক্তসকলৰ আধ্যাত্মিক, মানসিক আৰু শারীৰিক সুফল লাভ হয়। আধ্যাত্মিক দৃষ্টিকোনৰ পৰা, এই চালীসা পঢ়া ভক্তৰ মনৰ শান্তি আৰু আত্মবিশ্বাস বৃদ্ধি কৰে। মানসিক দৃষ্টিকোনৰ পৰা, সংকটৰ সময়ত আশাৰ দীপ্তি যোগায় আৰু শারীৰিক দৃষ্টিকোনৰ পৰা স্বাস্থ্যৰ উন্নতি সাধন কৰে। এই চালীসা প্ৰতি দিন পঢ়া বা বিশেষ পূৰ্ণিমা, নবমী বা দিৱসসমূহত পঢ়
0 views
॥ দোহা ॥
গৰুড় ৱাহিনী ৱৈষ্ণৱী, ত্ৰিকুটা পৰ্ৱত ধাম।
কালী, লক্ষ্মী, সৰস্ৱতী, শক্তি তুম্হেং প্ৰণাম॥
॥চৌপাঈ॥
নমোঃ নমোঃ ৱৈষ্ণো ৱৰদানী।
কলি কাল মে শুভ কল্যাণী॥
মণি পৰ্ৱত পৰ জ্যোতি তুম্হাৰী।
পিণ্ডী ৰূপ মেং হো অৱতাৰী॥
দেৱী দেৱতা অংশ দিয়ো হৈ।
ৰত্নাকৰ ঘৰ জন্ম লিয়ো হৈ॥
কৰী তপস্যা ৰাম কো পাঊঁ।
ত্ৰেতা কী শক্তি কহলাঊঁ॥
কহা ৰাম মণি পৰ্ৱত জাও।
কলিয়ুগ কী দেৱী কহলাও॥
ৱিষ্ণু ৰূপ সে কল্কী বনকৰ।
লূঙ্গা শক্তি ৰূপ বদলকৰ॥
তব তক ত্ৰিকুটা ঘাটী জাও।
গুফা অন্ধেৰী জাকৰ পাও॥
কালী-লক্ষ্মী-সৰস্ৱতী মাঁ।
কৰেঙ্গী শোষণ-পাৰ্ৱতী মাঁ॥
ব্ৰহ্মা, ৱিষ্ণু, শঙ্কৰ দ্ৱাৰে।
হনুমত ভৈৰোং প্ৰহৰী প্যাৰে॥
ৰিদ্ধি, সিদ্ধি চংৱৰ ডুলাৱেং।
কলিয়ুগ-ৱাসী পূজত আৱেং॥
পান সুপাৰী ধ্ৱজা নাৰিয়ল।
চৰণামৃত চৰণোং কা নিৰ্মল॥
দিয়া ফলিত ৱৰ মাঁ মুস্কাঈ।
কৰন তপস্যা পৰ্ৱত আঈ॥
কলি কালকী ভড়কী জ্ৱালা।
ইক দিন অপনা ৰূপ নিকালা॥
কন্যা বন নগৰোটা আঈ।
যোগী ভৈৰোং দিয়া দিখাঈ॥
ৰূপ দেখ সুন্দৰ ললচায়া।
পীছে-পীছে ভাগা আয়া॥
কন্যাওং কে সাথ মিলী মাঁ।
কৌল-কন্দৌলী তভী চলী মাঁ॥
দেৱা মাঈ দৰ্শন দীনা।
পৱন ৰূপ হো গঈ প্ৰৱীণা॥
নৱৰাত্ৰোং মেং লীলা ৰচাঈ।
ভক্ত শ্ৰীধৰ কে ঘৰ আঈ॥
যোগিন কো ভণ্ডাৰা দীনা।
সবনে ৰূচিকৰ ভোজন কীনা॥
মাংস, মদিৰা ভৈৰোং মাঙ্গী।
ৰূপ পৱন কৰ ইচ্ছা ত্যাগী॥
বাণ মাৰকৰ গঙ্গা নিকালী।
পৰ্ৱত ভাগী হো মতৱালী॥
চৰণ ৰখে আ এক শিলা জব।
চৰণ-পাদুকা নাম পড়া তব॥
পীছে ভৈৰোং থা বলকাৰী।
ছোটী গুফা মেং জায় পধাৰী॥
নৌ মাহ তক কিয়া নিৱাসা।
চলী ফোড়কৰ কিয়া প্ৰকাশা॥
আদ্যা শক্তি-ব্ৰহ্ম কুমাৰী।
কহলাঈ মাঁ আদ কুংৱাৰী॥
গুফা দ্ৱাৰ পহুঁচী মুস্কাঈ।
লাঙ্গুৰ ৱীৰ নে আজ্ঞা পাঈ॥
ভাগা-ভাগা ভৈৰোং আয়া।
ৰক্ষা হিত নিজ শস্ত্ৰ চলায়া॥
পড়া শীশ জা পৰ্ৱত ঊপৰ।
কিয়া ক্ষমা জা দিয়া উসে ৱৰ॥
অপনে সঙ্গ মেং পুজৱাঊঙ্গী।
ভৈৰোং ঘাটী বনৱাঊঙ্গী॥
পহলে মেৰা দৰ্শন হোগা।
পীছে তেৰা সুমৰন হোগা॥
বৈঠ গঈ মাঁ পিণ্ডী হোকৰ।
চৰণোং মেং বহতা জল ঝৰ-ঝৰ॥
চৌংসঠ যোগিনী-ভৈংৰো বৰৱন।
সপ্তঋষি আ কৰতে সুমৰন॥
ঘণ্টা ধ্ৱনি পৰ্ৱত পৰ বাজে।
গুফা নিৰালী সুন্দৰ লাগে॥
ভক্ত শ্ৰীধৰ পূজন কীনা।
ভক্তি সেৱা কা ৱৰ লীনা॥
সেৱক ধ্যানূং তুমকো ধ্যায়া।
ধ্ৱজা ৱ চোলা আন চঢ়ায়া॥
সিংহ সদা দৰ পহৰা দেতা।
পঞ্জা শেৰ কা দুঃখ হৰ লেতা॥
জম্বূ দ্ৱীপ মহাৰাজ মনায়া।
সৰ সোনে কা ছত্ৰ চঢ়ায়া॥
হীৰে কী মূৰত সঙ্গ প্যাৰী।
জগে অখণ্ড ইক জোত তুম্হাৰী॥
আশ্ৱিন চৈত্ৰ নৱৰাতে আঊঁ।
পিণ্ডী ৰানী দৰ্শন পাঊঁ॥
সেৱক 'শৰ্মা' শৰণ তিহাৰী।
হৰো ৱৈষ্ণো ৱিপত হমাৰী॥
॥দোহা॥
কলিয়ুগ মেং মহিমা তেৰী, হৈ মাঁ অপৰম্পাৰ।
ধৰ্ম কী হানি হো ৰহী, প্ৰগট হো অৱতাৰ॥
গৰুড় ৱাহিনী ৱৈষ্ণৱী, ত্ৰিকুটা পৰ্ৱত ধাম।
কালী, লক্ষ্মী, সৰস্ৱতী, শক্তি তুম্হেং প্ৰণাম॥
॥চৌপাঈ॥
নমোঃ নমোঃ ৱৈষ্ণো ৱৰদানী।
কলি কাল মে শুভ কল্যাণী॥
মণি পৰ্ৱত পৰ জ্যোতি তুম্হাৰী।
পিণ্ডী ৰূপ মেং হো অৱতাৰী॥
দেৱী দেৱতা অংশ দিয়ো হৈ।
ৰত্নাকৰ ঘৰ জন্ম লিয়ো হৈ॥
কৰী তপস্যা ৰাম কো পাঊঁ।
ত্ৰেতা কী শক্তি কহলাঊঁ॥
কহা ৰাম মণি পৰ্ৱত জাও।
কলিয়ুগ কী দেৱী কহলাও॥
ৱিষ্ণু ৰূপ সে কল্কী বনকৰ।
লূঙ্গা শক্তি ৰূপ বদলকৰ॥
তব তক ত্ৰিকুটা ঘাটী জাও।
গুফা অন্ধেৰী জাকৰ পাও॥
কালী-লক্ষ্মী-সৰস্ৱতী মাঁ।
কৰেঙ্গী শোষণ-পাৰ্ৱতী মাঁ॥
ব্ৰহ্মা, ৱিষ্ণু, শঙ্কৰ দ্ৱাৰে।
হনুমত ভৈৰোং প্ৰহৰী প্যাৰে॥
ৰিদ্ধি, সিদ্ধি চংৱৰ ডুলাৱেং।
কলিয়ুগ-ৱাসী পূজত আৱেং॥
পান সুপাৰী ধ্ৱজা নাৰিয়ল।
চৰণামৃত চৰণোং কা নিৰ্মল॥
দিয়া ফলিত ৱৰ মাঁ মুস্কাঈ।
কৰন তপস্যা পৰ্ৱত আঈ॥
কলি কালকী ভড়কী জ্ৱালা।
ইক দিন অপনা ৰূপ নিকালা॥
কন্যা বন নগৰোটা আঈ।
যোগী ভৈৰোং দিয়া দিখাঈ॥
ৰূপ দেখ সুন্দৰ ললচায়া।
পীছে-পীছে ভাগা আয়া॥
কন্যাওং কে সাথ মিলী মাঁ।
কৌল-কন্দৌলী তভী চলী মাঁ॥
দেৱা মাঈ দৰ্শন দীনা।
পৱন ৰূপ হো গঈ প্ৰৱীণা॥
নৱৰাত্ৰোং মেং লীলা ৰচাঈ।
ভক্ত শ্ৰীধৰ কে ঘৰ আঈ॥
যোগিন কো ভণ্ডাৰা দীনা।
সবনে ৰূচিকৰ ভোজন কীনা॥
মাংস, মদিৰা ভৈৰোং মাঙ্গী।
ৰূপ পৱন কৰ ইচ্ছা ত্যাগী॥
বাণ মাৰকৰ গঙ্গা নিকালী।
পৰ্ৱত ভাগী হো মতৱালী॥
চৰণ ৰখে আ এক শিলা জব।
চৰণ-পাদুকা নাম পড়া তব॥
পীছে ভৈৰোং থা বলকাৰী।
ছোটী গুফা মেং জায় পধাৰী॥
নৌ মাহ তক কিয়া নিৱাসা।
চলী ফোড়কৰ কিয়া প্ৰকাশা॥
আদ্যা শক্তি-ব্ৰহ্ম কুমাৰী।
কহলাঈ মাঁ আদ কুংৱাৰী॥
গুফা দ্ৱাৰ পহুঁচী মুস্কাঈ।
লাঙ্গুৰ ৱীৰ নে আজ্ঞা পাঈ॥
ভাগা-ভাগা ভৈৰোং আয়া।
ৰক্ষা হিত নিজ শস্ত্ৰ চলায়া॥
পড়া শীশ জা পৰ্ৱত ঊপৰ।
কিয়া ক্ষমা জা দিয়া উসে ৱৰ॥
অপনে সঙ্গ মেং পুজৱাঊঙ্গী।
ভৈৰোং ঘাটী বনৱাঊঙ্গী॥
পহলে মেৰা দৰ্শন হোগা।
পীছে তেৰা সুমৰন হোগা॥
বৈঠ গঈ মাঁ পিণ্ডী হোকৰ।
চৰণোং মেং বহতা জল ঝৰ-ঝৰ॥
চৌংসঠ যোগিনী-ভৈংৰো বৰৱন।
সপ্তঋষি আ কৰতে সুমৰন॥
ঘণ্টা ধ্ৱনি পৰ্ৱত পৰ বাজে।
গুফা নিৰালী সুন্দৰ লাগে॥
ভক্ত শ্ৰীধৰ পূজন কীনা।
ভক্তি সেৱা কা ৱৰ লীনা॥
সেৱক ধ্যানূং তুমকো ধ্যায়া।
ধ্ৱজা ৱ চোলা আন চঢ়ায়া॥
সিংহ সদা দৰ পহৰা দেতা।
পঞ্জা শেৰ কা দুঃখ হৰ লেতা॥
জম্বূ দ্ৱীপ মহাৰাজ মনায়া।
সৰ সোনে কা ছত্ৰ চঢ়ায়া॥
হীৰে কী মূৰত সঙ্গ প্যাৰী।
জগে অখণ্ড ইক জোত তুম্হাৰী॥
আশ্ৱিন চৈত্ৰ নৱৰাতে আঊঁ।
পিণ্ডী ৰানী দৰ্শন পাঊঁ॥
সেৱক 'শৰ্মা' শৰণ তিহাৰী।
হৰো ৱৈষ্ণো ৱিপত হমাৰী॥
॥দোহা॥
কলিয়ুগ মেং মহিমা তেৰী, হৈ মাঁ অপৰম্পাৰ।
ধৰ্ম কী হানি হো ৰহী, প্ৰগট হো অৱতাৰ॥