Vindhyeshwari Mata Chalisa
বিন্দ্যেশ্বৰী মাতা চালীচা
Shree Vindhyeshvari MataAssamese
বিন্দ্যেশ্বৰী মাতা চালীচা হৈছে বিন্দ্যেশ্বৰী মাতা, যি শক্তিৰ আকাৰত পূজিত আৰু পূৰ্ণতা লাভ কৰা দেৱী। বিন্দ্যেশ্বৰী মাতা হৈছে পবিত্ৰ স্থান আৰু সৃষ্টিৰ শক্তিৰ প্ৰতীক, যাৰ পূজা কৰিলে ভক্তসকলৰ জীৱনত শান্তি, সুখ আৰু সমৃদ্ধি আহৰণ হয়। এই চালীচা পঢ়া দ্বাৰা ভক্তসকলে দেৱীৰ আশীৰ্বাদ লাভ কৰে আৰু বিভিন্ন সমস্যাৰ সমাধান পায়। বিন্দ্যেশ্বৰী মাতা চালীচা পঢ়াৰ উদ্দেশ্য হৈছে দেৱীলৈ ভক্তিৰ প্ৰকাশ আৰু জীৱনত নেতিবাচক শক্তিৰ প্ৰভাৱ কমোৱা। এই চালীচা পঢ়িলে ভক্তসকলৰ মানসিক শান্তি, আধ্যাত্মিক উন্নতি আৰু দেহৰ শক্তিত বৃদ্ধিৰ দেখা যায়। বিশেষকৈ, গোপন চিন্তাৰ পৰা মুক্তি, মানসিক চাপ আৰু উদ্বেগৰ পৰা মুক্তি লাভ কৰাত এই চালীচাই সহায় কৰে। এই চালীচা নিয়মিত পঢ়া উচিত, বিশেষকৈ নবমী বা চতুৰ্দশী তিথিত, যেতিয়া ভক্তসকলে দেৱীলৈ বিশেষ পূজা আয়োজন কৰে। চালীচা পঢ়াৰ সময়ত মনস্থিৰ
0 views
॥ দোহা ॥
নমো নমো ৱিন্ধ্যেশ্ৱৰী, নমো নমো জগদম্ব।
সন্তজনোং কে কাজ মেং, মাঁ কৰতী নহীং ৱিলম্ব॥
॥চৌপাঈ॥
জয় জয় জয় ৱিন্ধ্যাচল ৰানী।
আদি শক্তি জগ ৱিদিত ভৱানী॥
সিংহৱাহিনী জৈ জগ মাতা।
জয় জয় জয় ত্ৰিভুৱন সুখদাতা॥
কষ্ট নিৱাৰিনী জয় জগ দেৱী।
জয় জয় জয় জয় অসুৰাসুৰ সেৱী॥
মহিমা অমিত অপাৰ তুম্হাৰী।
শেষ সহস মুখ ৱৰ্ণত হাৰী॥
দীনন কে দুঃখ হৰত ভৱানী।
নহিং দেখ্যো তুম সম কোঈ দানী॥
সব কৰ মনসা পুৰৱত মাতা।
মহিমা অমিত জগত ৱিখ্যাতা॥
জো জন ধ্যান তুম্হাৰো লাৱৈ।
সো তুৰতহি ৱাঞ্ছিত ফল পাৱৈ॥
তূ হী ৱৈষ্ণৱী তূ হী ৰুদ্ৰাণী।
তূ হী শাৰদা অৰু ব্ৰহ্মাণী॥
ৰমা ৰাধিকা শামা কালী।
তূ হী মাত সন্তন প্ৰতিপালী॥
উমা মাধৱী চণ্ডী জ্ৱালা।
বেগি মোহি পৰ হোহু দয়ালা॥
তূ হী হিঙ্গলাজ মহাৰানী।
তূ হী শীতলা অৰু ৱিজ্ঞানী॥
দুৰ্গা দুৰ্গ ৱিনাশিনী মাতা।
তূ হী লক্শ্মী জগ সুখদাতা॥
তূ হী জান্হৱী অৰু উত্ৰানী।
হেমাৱতী অম্বে নিৰ্ৱানী॥
অষ্টভুজী ৱাৰাহিনী দেৱী।
কৰত ৱিষ্ণু শিৱ জাকৰ সেৱী॥
চোংসট্ঠী দেৱী কল্যানী।
গৌৰী মঙ্গলা সব গুণ খানী॥
পাটন মুম্বা দন্ত কুমাৰী।
ভদ্ৰকালী সুন ৱিনয় হমাৰী॥
ৱজ্ৰধাৰিণী শোক নাশিনী।
আয়ু ৰক্শিণী ৱিন্ধ্যৱাসিনী॥
জয়া ঔৰ ৱিজয়া বৈতালী।
মাতু সুগন্ধা অৰু ৱিকৰালী॥
নাম অনন্ত তুম্হাৰ ভৱানী।
বৰনৈং কিমি মানুষ অজ্ঞানী॥
জা পৰ কৃপা মাতু তৱ হোঈ।
তো ৱহ কৰৈ চহৈ মন জোঈ॥
কৃপা কৰহু মো পৰ মহাৰানী।
সিদ্ধি কৰিয় অম্বে মম বানী॥
জো নৰ ধৰৈ মাতু কৰ ধ্যানা।
তাকৰ সদা হোয় কল্যানা॥
ৱিপত্তি তাহি সপনেহু নহিং আৱৈ।
জো দেৱী কৰ জাপ কৰাৱৈ॥
জো নৰ কহং ঋণ হোয় অপাৰা।
সো নৰ পাঠ কৰৈ শত বাৰা॥
নিশ্চয় ঋণ মোচন হোঈ জাঈ।
জো নৰ পাঠ কৰৈ মন লাঈ॥
অস্তুতি জো নৰ পঢ়ে পঢ়াৱে।
যা জগ মেং সো বহু সুখ পাৱৈ॥
জাকো ৱ্যাধি সতাৱৈ ভাঈ।
জাপ কৰত সব দূৰি পৰাঈ॥
জো নৰ অতি বন্দী মহং হোঈ।
বাৰ হজাৰ পাঠ কৰ সোঈ॥
নিশ্চয় বন্দী তে ছুটি জাঈ।
সত্য বচন মম মানহু ভাঈ॥
জা পৰ জো কছু সঙ্কট হোঈ।
নিশ্চয় দেবিহি সুমিৰৈ সোঈ॥
জো নৰ পুত্ৰ হোয় নহিং ভাঈ।
সো নৰ যা ৱিধি কৰে উপাঈ॥
পাঞ্চ ৱৰ্ষ সো পাঠ কৰাৱৈ।
নৌৰাতৰ মেং ৱিপ্ৰ জিমাৱৈ॥
নিশ্চয় হোয় প্ৰসন্ন ভৱানী।
পুত্ৰ দেহি তাকহং গুণ খানী॥
ধ্ৱজা নাৰিয়ল আনি চঢ়াৱৈ।
ৱিধি সমেত পূজন কৰৱাৱৈ॥
নিত প্ৰতি পাঠ কৰৈ মন লাঈ।
প্ৰেম সহিত নহিং আন উপাঈ॥
যহ শ্ৰী ৱিন্ধ্যাচল চালীসা।
ৰঙ্ক পঢ়ত হোৱে অৱনীসা॥
যহ জনি অচৰজ মানহু ভাঈ।
কৃপা দৃষ্টি তাপৰ হোঈ জাঈ॥
জয় জয় জয় জগমাতু ভৱানী।
কৃপা কৰহু মো পৰ জন জানী॥
নমো নমো ৱিন্ধ্যেশ্ৱৰী, নমো নমো জগদম্ব।
সন্তজনোং কে কাজ মেং, মাঁ কৰতী নহীং ৱিলম্ব॥
॥চৌপাঈ॥
জয় জয় জয় ৱিন্ধ্যাচল ৰানী।
আদি শক্তি জগ ৱিদিত ভৱানী॥
সিংহৱাহিনী জৈ জগ মাতা।
জয় জয় জয় ত্ৰিভুৱন সুখদাতা॥
কষ্ট নিৱাৰিনী জয় জগ দেৱী।
জয় জয় জয় জয় অসুৰাসুৰ সেৱী॥
মহিমা অমিত অপাৰ তুম্হাৰী।
শেষ সহস মুখ ৱৰ্ণত হাৰী॥
দীনন কে দুঃখ হৰত ভৱানী।
নহিং দেখ্যো তুম সম কোঈ দানী॥
সব কৰ মনসা পুৰৱত মাতা।
মহিমা অমিত জগত ৱিখ্যাতা॥
জো জন ধ্যান তুম্হাৰো লাৱৈ।
সো তুৰতহি ৱাঞ্ছিত ফল পাৱৈ॥
তূ হী ৱৈষ্ণৱী তূ হী ৰুদ্ৰাণী।
তূ হী শাৰদা অৰু ব্ৰহ্মাণী॥
ৰমা ৰাধিকা শামা কালী।
তূ হী মাত সন্তন প্ৰতিপালী॥
উমা মাধৱী চণ্ডী জ্ৱালা।
বেগি মোহি পৰ হোহু দয়ালা॥
তূ হী হিঙ্গলাজ মহাৰানী।
তূ হী শীতলা অৰু ৱিজ্ঞানী॥
দুৰ্গা দুৰ্গ ৱিনাশিনী মাতা।
তূ হী লক্শ্মী জগ সুখদাতা॥
তূ হী জান্হৱী অৰু উত্ৰানী।
হেমাৱতী অম্বে নিৰ্ৱানী॥
অষ্টভুজী ৱাৰাহিনী দেৱী।
কৰত ৱিষ্ণু শিৱ জাকৰ সেৱী॥
চোংসট্ঠী দেৱী কল্যানী।
গৌৰী মঙ্গলা সব গুণ খানী॥
পাটন মুম্বা দন্ত কুমাৰী।
ভদ্ৰকালী সুন ৱিনয় হমাৰী॥
ৱজ্ৰধাৰিণী শোক নাশিনী।
আয়ু ৰক্শিণী ৱিন্ধ্যৱাসিনী॥
জয়া ঔৰ ৱিজয়া বৈতালী।
মাতু সুগন্ধা অৰু ৱিকৰালী॥
নাম অনন্ত তুম্হাৰ ভৱানী।
বৰনৈং কিমি মানুষ অজ্ঞানী॥
জা পৰ কৃপা মাতু তৱ হোঈ।
তো ৱহ কৰৈ চহৈ মন জোঈ॥
কৃপা কৰহু মো পৰ মহাৰানী।
সিদ্ধি কৰিয় অম্বে মম বানী॥
জো নৰ ধৰৈ মাতু কৰ ধ্যানা।
তাকৰ সদা হোয় কল্যানা॥
ৱিপত্তি তাহি সপনেহু নহিং আৱৈ।
জো দেৱী কৰ জাপ কৰাৱৈ॥
জো নৰ কহং ঋণ হোয় অপাৰা।
সো নৰ পাঠ কৰৈ শত বাৰা॥
নিশ্চয় ঋণ মোচন হোঈ জাঈ।
জো নৰ পাঠ কৰৈ মন লাঈ॥
অস্তুতি জো নৰ পঢ়ে পঢ়াৱে।
যা জগ মেং সো বহু সুখ পাৱৈ॥
জাকো ৱ্যাধি সতাৱৈ ভাঈ।
জাপ কৰত সব দূৰি পৰাঈ॥
জো নৰ অতি বন্দী মহং হোঈ।
বাৰ হজাৰ পাঠ কৰ সোঈ॥
নিশ্চয় বন্দী তে ছুটি জাঈ।
সত্য বচন মম মানহু ভাঈ॥
জা পৰ জো কছু সঙ্কট হোঈ।
নিশ্চয় দেবিহি সুমিৰৈ সোঈ॥
জো নৰ পুত্ৰ হোয় নহিং ভাঈ।
সো নৰ যা ৱিধি কৰে উপাঈ॥
পাঞ্চ ৱৰ্ষ সো পাঠ কৰাৱৈ।
নৌৰাতৰ মেং ৱিপ্ৰ জিমাৱৈ॥
নিশ্চয় হোয় প্ৰসন্ন ভৱানী।
পুত্ৰ দেহি তাকহং গুণ খানী॥
ধ্ৱজা নাৰিয়ল আনি চঢ়াৱৈ।
ৱিধি সমেত পূজন কৰৱাৱৈ॥
নিত প্ৰতি পাঠ কৰৈ মন লাঈ।
প্ৰেম সহিত নহিং আন উপাঈ॥
যহ শ্ৰী ৱিন্ধ্যাচল চালীসা।
ৰঙ্ক পঢ়ত হোৱে অৱনীসা॥
যহ জনি অচৰজ মানহু ভাঈ।
কৃপা দৃষ্টি তাপৰ হোঈ জাঈ॥
জয় জয় জয় জগমাতু ভৱানী।
কৃপা কৰহু মো পৰ জন জানী॥